Przechylenie łodzi powoduje, że zanurza się jej burta o obłym kształcie, co sprawia, że zaczyna działać większa siła wyporu, tworząca moment prostujący. Jednocześnie środek masy łodzi unosi się do góry i zwiększa się jej energia potencjalna. Jeśli siła, która wytrąciła łódź z położenia równowagi będzie większa, spowoduje ona jeszcze większy przechył łodzi, której środek masy podniesie się jeszcze wyżej, powodując jeszcze większy wzrost energii potencjalnej. Zatem - przy wystarczająco dużej sile wyprowadzającej łódź z jej równowagi trwałej - osiągnie ona stan równowagi nietrwałej. Stanie się to w chwili, gdy środek masy osiągnie najwyższe możliwe położenie, odpowiadające granicznej wielkości kąta wychylenia łodzi. Przy tej szczególnej wartości kąta wychylenia wartość momentu prostującego wynosi zero, a łódź jest w stanie równowagi chwiejnej. Zarówno powrót do pionu, jak i przewrócenie się łodzi do góry dnem obniża położenie jej środka masy, zmniejszając wartość energii potencjalnej łodzi. Moment siły o przeciwnym zwrocie do momentu prostującego odpowiada zatem takim wartościom kąta wychylenia łodzi, dla których stanem równowagi trwałej jest łódź wywrócona do góry dnem.

Pokazany na rysunku stan kulki to stan równowagi metastabilnej lub metatrwałej. Kulka znajduje się w lokalnym minimum energii potencjalnej. Gdybyśmy dostarczyli  kulce odpowiednio dużo energii kinetycznej, mogłaby ona opuścić ten stan i - np. po przemieszczeniu w kierunku rosnącego x i po oddaniu zapasu energii - znaleźć się w stanie będącym globalnym minimum energii, tzn. stanie równowagi trwałej. (Jest tak, jeśli na wykresie pokazano wszystkie minima EIndeks dolny p_p.) Uwaga: dla tej zależności energii potencjalnej od położenia - kawałkami stałej, a na pewnych przedziałach mającej kształt półokręgu, niemożliwe jest wyprowadzenie ciała z jednego położenia równowagi do innego ruchem jednostajnym. W punktach, gdzie styczna do półokręgu jest pionowa, siła ma nieskończoną wartość.