Przyjrzyj się Rys. 1. i zauważ, gdzie gęstość linii pola magnetycznego jest większa.

Zastanów się, w których obszarach na zewnątrz magnesu indukcja pola magnetycznego ma największą wartość.

Jeśli magnes wytwarza wokół siebie silne pole (o dużej indukcji), to żelazne opiłki są tak silnie przyciągane w jego stronę, że tarcie statyczne jest niedostateczne, aby utrzymać je na kartce – odrywają się od kartki i przyczepiają się do magnesu. Najsilniejsze pole magnetyczne występuje przy biegunach, zatem tam mamy szansę zobaczyć wspomniane w zadaniu „białe plamy”. Jak zaradzić ich powstawaniu? Chyba najprościej – nie używać zbyt „mocnych” magnesów i nie stosować zbyt śliskich kartek do posypywania opiłkami.

Najczęściej obrazujemy je na płaszczyźnie, rozsypując opiłki na płaskiej kartce lub tekturce, ale pole magnetyczne rozciąga się w przestrzeni wokół źródła.

Czy można oddzielić bieguny w magnesie?

Ten fakt świadczy o tym, że nie można oddzielić biegunów w magnesie. Jeśli próbujemy podzielić magnes tak, żeby otrzymać dwa oddzielne bieguny, to na drugim końcu każdego kawałka natychmiast powstaje przeciwny biegun. To ważna cecha pola magnetycznego, wiążąca się z tym, że linie tego pola są zawsze zamknięte - nie zaczynają się albo kończą na biegunach, ale przez nie przechodzą.