Sonet I: O krótkości i niepewności na świecie żywota człowieczego

EchejechejEchej, jak gwałtemgwałtemgwałtem obrotne obłokiobrotne obłokiobrotne obłoki
i TytanTytanTytan prędki lotne czasy pędzą,
a chciwa może odciąć rozkosz nędząchciwa może odciąć rozkosz nędząchciwa może odciąć rozkosz nędzą
śmierć – tuż za nami spore czyni kroki.

A ja, co dalej, lepiej cień głęboki
błędów mych widzę, które gęsto jędzągęsto jędzą […] nędzągęsto jędzą
strwożone serce ustawiczną nędzągęsto jędzą […] nędząstrwożone serce ustawiczną nędzą,
i z płaczem ganię młodości mej skoki.

O moc o rozkosz o skarby pilnościpilnościpilności,
choćby nie darmo byłychoćby nie darmo byłychoćby nie darmo były, przedsię szkodzą,
bo naszę chciwośćchciwośćchciwość od swej szczęśliwości
własnejwłasnejwłasnej (co Bogiem zowiemy) odwodzą

niestałe dobra. O stokroć szczęśliwy,
który tych cieniów w czas zna kształt prawdziwy.

cyt1 Źródło: Sonet I: O krótkości i niepewności na świecie żywota człowieczego, [w:] Mikołaj Sęp-Szarzyński, Antologia polskiej poezji metafizycznej epoki baroku. Od Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego do Stanisława Herakliusza Lubomirskiego, oprac. K. Mrowcewicz, Warszawa 1993, s. 49.

Sonet II: Na one słowa Jopowe: Homo natus de muliere, brevi vivens tempore etc.

Z wstydem poczęty człowiek, urodzony
z boleścią, krótko tu na świecie żywie,
i to odmiennieodmiennieodmiennie, nędznie, bojaźliwie,
ginie, od Słońca jak cień opuszczony.

I od takiego, Boże nieskończony,
(w sobie chwalebnie i w sobie szczęśliwie
sam przez się żyjąc) żądasz jakmiarzjakmiarzjakmiarz chciwie
być miłowany i chcesz być chwalony?

Dziwne są Twego miłosierdzia sprawy:
tym się Cherubim – przepaść rozumnościCherubim - przepaść rozumnościCherubim – przepaść rozumności –
dziwi zdumiały i stąd pała prawy
płomień – SerafimPłomień - Serafimpłomień – Serafim w szczęśliwej miłości.

O Święty Panie, daj, niech i my mamy
to, co mieć każesz, i tobie oddamy.

cyt2 Źródło: Sonet II: Na one słowa Jopowe: Homo natus de muliere, brevi vivens tempore etc., [w:] Mikołaj Sęp-Szarzyński, Antologia polskiej poezji metafizycznej epoki baroku. Od Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego do Stanisława Herakliusza Lubomirskiego, oprac. K. Mrowcewicz, Warszawa 1993, s. 50.

Sonet V: O nietrwałej miłości rzeczy świata tego

I nie miłować ciężko, i miłować
nędzna pociecha, gdy żądzą zwiedzione
myśli cukrującukrowaćcukrują nazbyt rzeczy one,
które i mienić, i muszą się psowaći mienić, i muszą się psowaći mienić, i muszą się psować.

Komu tak będzie dostatkiemdostatkiemdostatkiem smakować
złoto, sceptrsceptrsceptr, sława, rozkosz i stworzone
piękne oblicze, by tym nasycone
i mógł mieć serce, i trwóg się warowaćtrwóg się warowaćtrwóg się warować?

Miłość jest własny bieg bycia naszegoMiłość jest własny bieg bycia naszegoMiłość jest własny bieg bycia naszego,
ale z żywiołów utworzone ciałoz żywiołów utworzone ciałoz żywiołów utworzone ciało –
to chwaląc, co zna początku równegoco zna początku równegoco zna początku równego –
zawodzi duszę, której wszystko mało,

gdy Ciebie, wiecznej i prawej piękności
samej nie widzi – celu swej miłości.

cyt3 Źródło: Sonet V: O nietrwałej miłości rzeczy świata tego, [w:] Mikołaj Sęp-Szarzyński, Antologia polskiej poezji metafizycznej epoki baroku. Od Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego do Stanisława Herakliusza Lubomirskiego, oprac. K. Mrowcewicz, Warszawa 1993, s. 51–52.