PROGRAM 1. Wdrożenie do praktyki szkolnej metod diagnostycznych wspierających pomoc psychologiczno‑pedagogiczną - dla psychologów
Kluczem do szeroko pojętego sukcesu edukacyjnego jest dobra komunikacja w interakcji z uczniami. Komunikacja opiera się głównie na języku i postawie osób biorących w niej udział. Kiedy mamy do czynienia z dzieckiem z zaburzeniem językowym, powinniśmy szczególną uwagę zwracać na język, którym się posługujemy, oraz na dostosowanie metod pracy.
W sytuacji, gdy dziecko nie rozumie, co się do niego mówi, przestaje słuchać i w związku z tym przestaje brać aktywny udział w lekcji. Podobnie nie potrafi adekwatnie zachować się czy wypowiedzieć w konkretnej sytuacji, gdyż nie rozumie pytania lub polecenia, a więc tego, czego się od niego oczekuje. Jeśli problemy z rozumieniem łączą się z problemami z mówieniem, czyli ekspresją mowy, uczeń może wycofywać się z interakcji komunikacyjnej zarówno na lekcji, jak i w kontaktach z rówieśnikami. W celu radzenia sobie z tymi potencjalnymi problemami można wskazać wiele strategii, które wspierają komunikacji językową, zarówno w zakresie rozumienia, ekspresji, jak i umiejętności pragmatycznych dziecka.
Aby dzieci chętnie się uczyły, najlepiej poświęcać więcej uwagi tematom, które wzbudzają ich zainteresowanie – można pod nie przecież „podpinać” i przemycać różne treści programowe. Nowe zagadnienia dobrze jest wprowadzać na podstawie wiedzy już utrwalonej. Aby były łatwe do zapamiętania, muszą być prezentowane w różny sposób: wzrokowo, słuchowo, za pomocą wykresów, rysunków, tabel, poprzez dotyk i ruch, dramę, odgrywanie ról, spontaniczne inscenizacje. Należy dać dzieciom możliwość przećwiczenia nowych umiejętności. Im bardziej stosowane metody angażują dzieci fizycznie, a nie tyko umysłowo, tym lepiej będą zapamiętane.
Metody podające odnoszą się tylko do wiedzy deklaratywnej, wiedzę proceduralną nabywa się w odniesieniu do własnych doświadczeń i praktyki. Przekazywana wiedza nie może być oderwana od rzeczywistości, od tego, co dzieci znają i czego doświadczyły. Natomiast metody aktywizujące, bazujące na zainteresowaniach uczniów, dają możliwości dzielenia się własnymi doświadczeniami.