Polski poeta Jan Kochanowski pisał w jednej ze swoich powszechnie znanych fraszek: „Szlachetne zdrowie / Nikt się nie dowie / Jako smakujesz / Aż się zepsujesz”.

Oddał w niej potoczne intuicje, że ludzie zauważają raczej brak zdrowia niż zdrowie. Zdrowie jest traktowane jak stan normalny, zatem niezwracający uwagi. Zauważalny jest natomiast stan, w którym zdrowie się popsuje, gdy go zabraknie, i pojawia się choroba. Choroba przykuwa uwagę i wzbudza zainteresowanie. Taki sposób myślenia, bliski potocznym intuicjom, przez długi czas dominował też w naukowym myśleniu o zdrowiu i chorobie, w tym także o zdrowiu psychicznym i chorobie psychicznej. Powstawały oficjalne klasyfikacje chorób, będące podstawą diagnozy, a do najbardziej znanych i najczęściej używanych należą klasyfikacje stworzone przez Światową Organizację Zdrowia (World Health Organization, WHO) – ICD (International classification of diseases) oraz przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne (American Psychiatric Association; APA) – DSM (Diagnostic and statistical manual of mental disorders).

Dzisiaj jednak dominuje inne podejście do zdrowia psychicznego. Chociaż brak zdrowia jest tym, co jest w szczególny sposób zauważalne, to zdrowie nie jest definiowane przez brak choroby, ale ma również swoją własną, pozytywną treść. Niniejszy materiał prezentuje podstawowe zagadnienia związane ze zdrowiem psychicznym, istotne z perspektywy edukacyjnej.