RGoP8uQNWLWut
Zdjęcie przedstawia dwóch żebrzących mężczyzn na ulicy. Mężczyźni siedzą na chodniku, pomiędzy nimi chodzą ludzie.

Higiena jest, ale dla ludzi bogatych – miejsca i środowiska wykluczenia w Ludziach bezdomnych Stefana Żeromskiego

Źródło: Pixabay, domena publiczna.

Stefan Żeromski niejednokrotnie zaznał w życiu biedy oraz upokorzeń z nią związanych. Wiedział, ile trudu, wysiłku i szczęścia potrzeba, aby wyrwać się z kręgu społecznego wykluczenia. Jego twórczość stanowi wyraz buntu wobec niesprawiedliwości świata. Żeromski, kronikarz ludzkiej nędzy i upodlenia, w Ludziach bezdomnych oprowadza czytelnika po zatęchłych, ciemnych izbach zaludnionych przez miejską biedotę, fabrykach, gdzie niewiele uwagi zwraca się na zdrowie i bezpieczeństwo pracowników, czy wiejskich czworakach, w których umierają niedożywione chłopskie dzieci. Jak zauważa krytyk jego twórczości, Andrzej Strug: Nędza jest dla Żeromskiego zjawiskiem żywiołowym, którego pominąć nie można, gdy się opisuje życieNędza jest dla Żeromskiego zjawiskiem żywiołowym, którego pominąć nie można, gdy się opisuje życieNędza jest dla Żeromskiego zjawiskiem żywiołowym, którego pominąć nie można, gdy się opisuje życie.

Nędza jest dla Żeromskiego zjawiskiem żywiołowym, którego pominąć nie można, gdy się opisuje życie
Twoje cele
  • Poznasz charakterystyczne cechy twórczości prozatorskiej Stefana Żeromskiego.

  • Przeanalizujesz fragmenty Ludzi bezdomnych Stefana Żeromskiego, zwracając uwagę na warunki życia ludzi z najniższych klas społecznych.

  • Opiszesz przestrzeń, w której żyją i funkcjonują przedstawiciele najniższych klas społecznych w Ludziach bezdomnych.

  • Ocenisz siłę naturalistycznej sugestii w powieści Ludzie bezdomni.