RPFV9xhhPOazl
Zdjęcie przedstawia mężczyznę w średnim wieku ubranego w czarny płaszcz, białą koszulę i krawat. Mężczyzna z kimś rozmawia. Wokół stoją ludzie.

„Wojna na górze” i rozpad obozu solidarnościowego

Tadeusz Mazowiecki w listopadzie 1989 r.
Źródło: Artur Klose, Wikimedia Commons, licencja: CC BY-SA 2.0.

Tadeusz Mazowiecki, gdy był prezesem Rady Ministrów, w jednej z wypowiedzi zwrócił się z prośbą, aby „tej zaczynającej się polskiej demokracji nie zamienić w polskie piekło. Polskie piekło swarów, podgryzań i walk”. Jego prośba nie została spełniona. Rok po wielkim zwycięstwie odniesionym przez opozycję solidarnościową w wyborach czerwcowych 1989 r. doszło do ostatecznego rozpadu „drużyny” Lecha Wałęsy, a na miejsce jednego ugrupowania powstało kilka względem siebie opozycyjnych. Konflikt, który wybuchł na przełomie lat 1989 i 1990 w łonie ekipy solidarnościowej, przyjęło się popularnie nazywać „wojną na górze”. Wzajemne animozje i antagonizmy na kolejne 30 lat zdominowały polską scenę polityczną, a ich echa nadal słychać w obecnie istniejących partiach politycznych.

R9acoic5Sw44l1
Linia chronologiczna przedstawia następujące wydarzenia. Rok 1988 Powstanie komitetu Obywatelskiego. Okres między lutym a kwietniem 1989 roku Obrady Okrągłego Stołu. 19 lipca 1989 Wybranie na prezydenta Wojciecha Jaruzelskiego. 24 sierpnia 1989 Powołanie Tadeusza Morawieckiego na premiera trzeciej RP. Rok 1990 Wybranie na prezydenta Polski Lecha Wałęsy. 16 lipca 1990 Utworzenie Ruchu Obywatelskiego - Akcja Demokratyczna. 1 września 1993 Powstanie Unii Europejskiej. 12 marca 1999 Wstąpienie Polski do NATO.
Źródło: Contentplus.pl sp. z o.o., licencja: CC BY-SA 3.0.
Twoje cele
  • Wyjaśnisz znaczenie pojęcia „wojny na górze”.

  • Omówisz, czym Lech Wałęsa zasłużył sobie na określenie „przyspieszacza z siekierą”.

  • Rozstrzygniesz, czy ważniejszą rolę w rozpadzie obozu solidarnościowego odegrały czynniki personalne, czy dwie różne wizje Polski.

Dla zainteresowanych