RarrWSxmX4OBk
Fotografia przedstawia zbliżenie głowicy słuchawek lekarskich.

Refleksyjny charakter w komediowym entourage'u. Chory z urojenia w reżyserii Giovanniego Pampiglione

Źródło: Pixabay, domena publiczna.

Molier był racjonalistą i uważał, że sztuka powinna pełnić funkcje utylitarne, czyli służyć dobru społeczeństwa. Jego utwory podlegały zasadzie: „uczyć – bawiąc”, której autorem był Mikołaj Boileau. Francuski teoretyk nakreślił w Sztuce poetyckiej wyraźnie cele literatury, która miała hołdować umiarowi, prostocie, porządkowi i zachować zasadę prawdopodobieństwa (mimesis). Dlatego Molier tworzył sytuacje nie tylko zabawne, pouczające, ale też takie, które mogły wydarzyć się naprawdę. W Chorym z urojenia konsekwentnie buduje portret człowieka ślepo wierzącego szarlatanom i przeświadczonego o swoich licznych chorobach, na które w rzeczywistości nie cierpi. Mimo iż tekst komedii powstał pod koniec siedemnastego wieku, a poczucie humoru znacznie się od tamtego czasu zmieniło, adaptacja z udziałem Andrzeja Grabowskiego w roli tytułowej bawi współczesnych widzów do łez.

Twoje cele
  • Poznasz okoliczności powstania sztuki Chory z urojenia.

  • Przeanalizujesz elementy sztuki: grę aktorską, kostiumy.

  • Dowiesz się, co jest źródłem komizmu w przedstawieniu Giovanniego Pampiglione.

  • Wskażesz przyczyny walki Moliera z zabobonami.