Wróć do informacji o e-podręczniku Wydrukuj Pobierz materiał do PDF Pobierz materiał do EPUB Pobierz materiał do MOBI Zaloguj się, aby dodać do ulubionych Zaloguj się, aby skopiować i edytować materiał Zaloguj się, aby udostępnić materiał Zaloguj się, aby dodać całą stronę do teczki

Wyjściem wtórnika emiterowego (Rys. 2.1) jest emiter tranzystora bipolarnego. Jest to wzmacniacz prądowy, który, przy praktycznie braku wzmocnienia napięciowego, jest również wzmacniaczem mocy. Dla tranzystora krzemowego napięcie wyjściowe UWY=UE układu jest równe napięciu wejściowemu UWE=UB pomniejszonemu o pojedynczy spadek napięcia na złączu baza – emiter, wynoszącym około 0,6 V. Zastosowanie wtórnika emiterowego związane jest z jego impedancją wejściową, znacznie większą niż dołączona impedancja wyjściowa. Oznacza to, że wtórnik emiterowy z dołączonym obciążeniem pobiera ze źródła mniejszą moc, niż bezpośrednio podłączone tylko obciążenie (chodzi o źródło sygnału, czyli UWE, a nie źródło zasilania). Od strony wejścia sygnału prąd Iwe jest znikomy, ze względu na dużą impedancję wejściową.

Uwaga! Wartość 0,6 V wynika z faktu, że tranzystor jest wykonany z krzemu (to najczęściej stosowany materiał). W przypadku mniej rozpowszechnionych tranzystorów: germanowego i aresnko‑galowego, napięcie baza - emiter nie wynosi 0,6 V, gdyż napięcie polaryzacji zależy od właściwości materiałowych półprzewodnika (jest to tzw. napięcie wbudowane).

Parametrem każdego wzmacniacza jest współczynnik wzmocnienia. Cechą charakterystyczną wtórnika emiterowego jest współczynnik wzmocnienia napięciowego, który w przybliżeniu jest równy 1.

R1OuwJR1fshLZ
Rys.2.1 Wtórnik emiterowy. C - kolektor tranzystora T1; B - baza tranzystora T1; E - emiter tranzystora T1
Źródło: Akademia Finansów i Biznesu Vistula, licencja: CC BY 3.0.

Wróć do spisu treściDYwCnCGuzWróć do spisu treści

Powrót do materiału głównegoDerb8l5kQPowrót do materiału głównego