Zanim przyporządkujesz dzieła do artystów, zastanów się nad charakterystycznymi cechami stylu każdego twórcy. Pomyśl o tym, jak przedstawiają postacie, jak budują przestrzeń, jak operują światłem i kolorem. Zwróć uwagę na tematykę dzieła, rozpoznaj, zwróć uwagę na sposób ujęcia sceny: czy jest pełna emocji, kontemplacji, dekoracyjności czy narracji. Niektóre tytuły zawierają wskazówki, które mogą pomóc w rozpoznaniu stylu i epoki. Skorzystaj z wiedzy o szkołach malarskich i wpływach między artystami.

Zastanów się, kto zamawiał dzieła Jana van Eycka i w jakim kontekście powstawały. Jeden z jego mecenasów był władcą związanym z dworem burgundzkim, drugi wpływowym urzędnikiem i fundatorem ołtarza w Gandawie. Obaj reprezentowali elitę polityczną i religijną XV‑wiecznej Europy, a ich portrety pojawiają się w jego obrazach.

Zastanów się, jakie cechy lub wartości przypisywano tym symbolom. Wiele z nich ma swoje źródła w Biblii lub tradycji chrześcijańskiej. Pomyśl, z jakimi cechami lub wartościami kojarzą się nazwy zwierząt lub roślin. Skup się na tym, jak dany symbol funkcjonował w ikonografii religijnej i moralnej.

Każdy z czterech ewangelistów (Jan, Marek, Mateusz, Łukasz) ma przypisany symbol, który funkcjonuje w tradycji chrześcijańskiej od czasów średniowiecza. Symbole te wywodzą się z wizji proroczych i są powiązane z charakterem ich Ewangelii. Aby właściwie połączyć imiona z symbolami, zwróć uwagę na to, jak przedstawiano ewangelistów w sztuce. Pomyśl o tym, co dany symbol może wyrażać: czy odnosi się do duchowości, królewskiej godności, ofiary czy człowieczeństwa. 

Niektóre obrazy pozostały w miejscu, gdzie je pierwotnie ufundowano, inne trafiły do znanych muzeów w Europie lub Stanach Zjednoczonych. Warto skojarzyć nazwiska fundatorów, a także rozpoznać, które instytucje gromadzą dzieła danego artysty. Pomyśl, które miasto słynie z danego muzeum i jakie typy dzieł tam trafiają.

Zastanów się, jaki fragment Ewangelii według św. Łukasza przedstawia scena oraz jak w mieszczańskie wnętrze Campin wprowadza element sacrum. Zwróć uwagę, czy kompozycja jest zamknięta czy otwarta, statyczna czy dynamiczna i jakie elementy o tym decydują. Przyjrzyj się liniom kierunkowym: które przedmioty lub krawędzie prowadzą wzrok widza i jak budują przestrzeń. Oceń sposób modelowania światłem i to, jak światło organizuje głębię. Analizując kolorystykę, spróbuj wskazać barwy dominujące, kontrasty i funkcję koloru w symbolice maryjnej. Zastanów się także nad sposobem obrazowania, szczególnie, czy jest naturalistyczny, realistyczny czy fantastyczny i jakie środki ekspresji budują nastrój sceny.

Tematem środkowej sceny jest Zwiastowanie Maryi przez Archanioła Gabriela. 

Źródło ikonograficzne: Nowy Testament, Ewangelia wg św. Łukasza. 

Cechy kompozycji: kompozycja zamknięta - ograniczona ścianami mieszczańskiego wnętrza, które formują klarowną ramę dla postaci; kompozycja statyczna - postaci są spokojne, pozbawione energicznych gestów; dominuje atmosfera wyciszenia; wyraźne linie kierunkowe - krawędź stołu, linie podłogi i piony kredensu prowadzą wzrok od Archanioła do Maryi, wzmacniając dialog postaci; symetryczne uporządkowanie elementów — przedmioty układają się równolegle i prostopadle, nadając kompozycji wrażenie ładu i stabilności. 

Sposób kształtowania przestrzeni: światło wpada z lewej strony, łagodnie modelując bryły postaci i przedmiotów; linie perspektywiczne podłogi i mebli prowadzą przestrzeń w głąb, tworząc iluzję realnego pokoju; światłocieniowe przejścia tonów na ścianach, stole i twarzach wzmacniają trójwymiarowość oraz naturalistyczny charakter przedstawienia. 

Cechy kolorystyki: jasne kolory wnętrza, na których eksponują się postacie, akcenty intensywnej czerwieni ubioru Marii, które kierują uwagę widza, kontrastują z jasną szata archanioła, harmonia barw naturalnych — drewno, metal, tkaniny oddane są zgodnie z ich rzeczywistą kolorystyką, symboliczne użycie bieli (lilia, ściereczka), odnoszącej się do czystości Maryi.

Sposób obrazowania: realistyczny, oparty na skrupulatnej obserwacji wnętrza, faktur i światła. Cechy ekspresji: subtelność gestów - Maria skupiona na czytaniu, modlitwie; wyciszony nastrój - brak gwałtownych ruchów wzmacnia sakralną intymność sceny; cicha, kontemplacyjna relacja między postaciami - emocje są zduszone, podane w sposób powściągliwy.