Nocny spacer nad wodą, ciekawa architektura, pejzaż, bukiet kwiatów ustawiony na stole lub drugi człowiek może być impulsem  do własnej pracy.

RMBDMhVrQy0NG1

Widok na miasto nocą. Na pierwszym planie widoczna jest rzeka, a w tle panorama miasta. Niebo nie jest zachmurzone. Nad rzeką znajduje się most. Miasto jest oświetlone. W wodzie odbiją się światła oświetlenia.

RYdI7CkAZAwji1

Fotografia przedstawia Katedrę w Rouen. Zdjęcie jest robione z perspektywy osoby stojącej pod katedrą. Budowla jest koloru jasnego brązu, wpadającego w beż. Na fotografii wyróżniają się dwie, różnej wysokości wieżę – północną Tour St‑Romain oraz późniejszą Tour du Beurre. Jedna z wież katedry ma żeliwną, neogotycką iglicę.

R1Tlib2iLpdXq1

Zdjęcie przedstawiające krajobraz górski. W oddali widać małą górę, która w większości nie jest pokryta trawą. Z przodu fotografii można zobaczyć fragment wodospadu, dzięki któremu powstały dwie, delikatne tęcze. Cała dolina pokryta jest trawą. Przed górą znajduje się kilka budynków.

RddAzXNUxYZrz1

Fotografia przedstawiająca cztery, żółte słoneczniki w metalowym, szarym wazonie. Wazon stoi na drewnianym blacie, na którym widać opadnięte płatki kwiatów. Ściana, przed którą stoją rośliny jest zbudowana z desek i ma kolor niebieski. Blat jest koloru brązowego.

RcPKmGACZoavV1

Fotografia przedstawiająca starszą kobietę. Kobieta ma siwe, krótkie włosy i jest ubrana w niebieski fartuch z zielonymi liśćmi. Postać patrzy w prawą stronę i uśmiecha się.

Tycjan namalował wiele portretów dostojników Kościoła, w tym, nietypowy, jak na owe czasy - portret kardynała za zasłoną. 100 lat później Velazquez namalował w podobnym ustawieniu „Portret Innocentego X” , by 300 lat później - stać się inspiracją do powstania kilkudziesięciu prac irlandzkiego malarza, Francisa Bacona., który namalował co najmniej 26 studiów portretu Innocentego X, znanych pod nazwą „Krzyczący papieże”.

Wenus z XV- wiecznego obrazu Sandro Boticellego została upowszechniona na szeroką skalę dopiero V wieków później.  Andy Warhol dzięki technice graficznej (serigrafii), pozwalającej na wielokrotne powielanie obrazu, spopularyzował jej wizerunek i tak piękna twarz Wenus stała się ikoną popkultury.

„Mona Lisa”  Leonarda da Vinci” do dziś wzbudza wiele emocji. Stała się również powodem artystycznych poczynań, m.in.  Marcela Duchampa. który zinterpretował obraz w swój  ironiczny sposób, dorysowując wąsy Monie Lisie.

Mistrzostwo koloru i subtelnego światłocienia, ale przede wszystkim temat  kobiety- jako bogini zainspirował francuskiego malarza Eduarda Maneta. Odniesienia do obrazu Tycjana są oczywiste; akt, sposób ułożenia na łożu, służące w drugim planie oraz niemal identyczny podział wnętrza, a nawet zwierzątko na pościeli mówią o wpływie renesansowego mistrza na XIX wieczne dzieło. 

Caravaggio wprowadził malarstwo włoskie na nowe tory, stając się mistrzem światłocienia. Silne kontrasty światła i cienia modelują przedstawiane na obrazach postacie, które dzięki temu zyskują na sile wyrazu. Vermeer zastosował podobne rozwiązania, lecz bardziej subtelnie. Światło w jego obrazach jest zazwyczaj  rozproszone, ale wyraźnie skierowane na postacie i elementy wnętrza z jednej strony, jak u Caravaggia. 

Jean‑François Millet malował tematy związane z ciężką pracą na roli oraz innymi zajęciami dnia codziennego. Jego naturalistyczne obrazy wywarły duży wpływ na Vincenta van Gogha, który stworzył co najmniej dwie wersje „Siewcy”. Pomimo niemal identycznej kompozycji, układu postaci, linii horyzontu  i oracza na drugim planie, charakterystyczna dla van Gogha technika malarska spotęgowała ekspresję nowego przedstawienia, uwydatniając dynamikę całego obrazu.

Robert Rauschenberg zainspirował się XVII wiecznym obrazem Rembrandta. Połączył w swoim dziele kilka technik i materiałów - olej, ołówek, sznurek, fotografię, drewno, z wypchanym orłem, kartonem i tubką z farbą. Wychodząc od kolażu zastosował gotowe elementy przestrzenne - stworzył asamblaż. 

Temat podjęty przez Rembrandta został zinterpretowany w sztuce współczesnej przez Francisa Bacona. Elementy obrazu niczym warstwy przenikają się,  nadając mu charakter sennego koszmaru. Wisząca tusza jest jakby totemem, pod którym mężczyzna z parasolem ma swoje miejsce. Obraz tchnie niepokojem, ukazując scenę jak z horroru.

„Trzy Gracje” to temat mitologiczny, po który chętnie sięgali artyści na  przestrzeni wieków.  Rafael Santi przedstawił go w idealistyczny sposób, malując nagie ciała bogiń, jak piękne posągi. Kobiety na obrazie Rubensa są ich zupełnym przeciwieństwem; mają obfite kształty, ich miękkość i zmysłowość jest niemal namacalna, a światło podkreśla plastyczność ciała.  

Van Gogh malował trzykrotnie swój pokój w Żółtym Domu w Arles. To wnętrze, które tworzą kontrastowe zestawienia kolorów ścian i sprzętów. Zwraca uwagę wyraźna perspektywa, jakby trochę nieporadna, ale uważny obserwator odczyta trapezowy kształt pokoju.  Obraz Egona Schiele  jest jak szkic, zrobiony w naprędce. Ogranicza się do kilku barw; odcieni bieli i jasnego beżu, brązów i złamanej czerwieni. Linia i płaszczyzna są tu głównymi środkami wyrazu.

„Koncert wiejski” Tycjana jest obrazem, na podstawie którego wielu malarzy  doskonaliło swój warsztat. Nikogo też nie dziwił przedstawiony temat. Ale już podobne ujęcie sielskiej sceny w XIX wieku, przez francuskiego malarza Edouarda Maneta wywołało wielki skandal. Przyczyną była naga postać kobiety na pierwszym planie, o naturalistycznych kształtach, a przede wszystkim wyzywający jej wzrok, skierowany wprost na widza.

„Ptasznik” Władysława Hasiora z 1983 roku to praca, w której artysta wykorzystał różne tkaniny, taczkę dziecięcą, okulary, futro, widły, lusterko, metalowe grabie, przód maski szermierczej. Kompozycja dzieła jest statyczna, wertykalna, wieloelementowa, wzbogacona licznymi przedmiotami.

Aby ukazać masową produkcję i konsumpcję Andy Warhol multiplikuje puszki zupy Campbell, malując je na 32 płótnach i zestawiając obok siebie.

Nazwa ready mades została nadana w 1915 przez Marcela Duchampa fabrycznie produkowanym, tanim przedmiotom, które artysta wybierał i podpisywał m.in. swoim nazwiskiem, prezentując je na wystawach jako dzieła sztuki.

Obrazy olejne wyglądają jak scenka z komiksowej historii, wraz z tekstami w dymkach i wyrazami dźwiękonaśladowczymi. Konturowa linia i czysty kolor oraz znane wszystkim postacie były bohaterami jego obrazów.