Gdy filozof pyta o miejsce człowieka w świecie – lub we wszechświecie – a więc o jego możliwości poznawcze, naturę, sens istnienia i działania, pyta w istocie o kondycję ludzką. Refleksja filozoficzna, której przedmiotem jest człowiek, nazywana jest od pierwszej dekady XX wieku antropologią filozoficzną, lecz ma znacznie dłuższą tradycję – jej dzieje sięgają niemal tak daleko, jak sama filozofia. Z pewnością pamiętasz Platona, który wyraził swoje poglądy na temat kondycji człowieka za pomocą alegorii jaskini: jesteśmy więźniami przykutymi do ściany, widzącymi jedynie cienie prawdziwych bytów. Żyjący niemal dwadzieścia wieków później nowożytny myśliciel Blaise Pascal posłużył się w tym samym celu obrazem trzciny na wietrzeTrzcinatrzciny na wietrze.  W swym traktacie Myśli Pascal pyta o to, jakie jest miejsce człowieka w świecie natury, czy jesteśmy w stanie zdobyć wiedzę o niej, jakie są nasze ograniczenia oraz – wreszcie – gdzie mamy szukać stałości zasad naszego postępowania.