Kierunek Średniowiecze
Jeśli mówimy o średniowieczu, wiemy, że pozostajemy w kręgu kultury europejskiej. Z lekcji historii zapewne dokładnie znasz ramy czasowe tej epoki. Mowa o okresie historii obejmującym czasy między upadkiem cesarstwa rzymskiego (rok 476 n.e.) a przemianami zachodzącymi w Europie w dobie odrodzenia (połowa XV w.).
Epokę średniowiecza wydzielili humaniści włoscy przełomu XV i XVI w., którzy w znaczący sposób wpłynęli na wykreowanie wyobrażenia „wieków średnich” jako mrocznego okresu, oddzielającego czasy im współczesne od antyku.
Za umowną granicę między epoką starożytności a średniowieczem przyjmuje się, z punktu widzenia kultury i filozofii, rok 529 — datę zamknięcia Akademii PlatońskiejAkademii Platońskiej przez cesarza Justyniana I Wielkiego. Określenie granic końca epoki średniowiecza jest utrudnione przez nierównomierność rozwoju kultury w różnych obszarach geograficznych, np. XV w. we Włoszech to już pełnia renesansu, we Francji — raczej faza przejściowa między średniowieczem a renesansem, a w krajach środkowowschodniej Europy — jeszcze okres dominacji średniowiecznej formacji kulturowej.
Wysłuchaj wykładu dr. Tomasza Mazura, a następnie zaproponuj wydarzenie, które – Twoim zdaniem – mogło stanowić punkt zwrotny między epoką antyku
a średniowiecza. Możesz odwołać się do treści wykładu lub do własnej wiedzy. Wyjaśnij, w jaki sposób to wydarzenie wpłynęło na rozwój myśli filozoficznej.

Film dostępny pod adresem /preview/resource/R1K4612OH3JA4
Nagranie filmowe lekcji pod tytułem Podział filozofii na epoki: filozofia średniowiecza. Część 1.
Wyjaśnij, w jaki sposób upadek Cesarstwa Rzymskiego wpłynął na sposób postrzegania świata, Boga i samego człowieka.

Patrystyka (łac. pater – ojciec) była pierwszym okresem filozofii chrześcijańskiej. Nazywa się tak, ponieważ pisma działających wtedy teologów Ojców KościołaOjców Kościoła - stały się fundamentem doktryny chrześcijańskiej. W odróżnieniu od starożytnej filozofii greckiej, która była co do zasady racjonalna, podstawowym kryterium prawdy filozofów chrześcijańskich była wiara. Filozofia opierała się więc na Prawdach Objawionych, zaś jej celem było interpretacja oraz wyjaśnianie Objawienia.
Patrystyka silnie odwoływała się do nauki Platona i jej neoplatońskiej reinterpretacji.
Platoński podział rzeczywistości na świat zniszczalnych bytów materialnych i świat wiecznych idei został reinterpretowany jako podział na świat doczesny i świat wieczny. Postulat doskonalenia się duszy ludzkiej kosztem panowania nad cielesnymi pokusami został przez chrześcijaństwo przejęty w całości. Odrzucono jednak wizję boskiego Rzemieślnika, a więc Demiurga, i zastąpiono ją starotestamentowym opisem z Księgi Rodzaju, w myśl którego Bóg stworzył świat w sześć dni, dokonując aktu creatio ex nihilo. Największym przedstawicielem patrystyki, który inspirował się Platonem, bez wątpienia pozostaje św. Augustyn.

Rozwijająca się u progu średniowiecza, zwłaszcza dzięki Aleksandryjskiej Szkole Katechetycznej (Orygenes) oraz świętemu Ambrożemu z Mediolanu i świętemu Augustynowi, a także w wiekach późniejszych egzegezaegzegeza biblijna dopracowała się ogólnej teorii interpretacji Pisma Świętego, operującej schematem podziału i klasyfikacji znaczeń (odróżniano najczęściej sens dosłowny od duchowego), która następnie została przeniesiona na płaszczyznę ogólnej interpretacji dzieła literackiego. Z pomocą tak rozwiniętej egzegezy uprawiano głównie teologię pozytywną, polegającą na zestawianiu wypowiedzi Ojców Kościoła; równocześnie trwał proces przyswajania akceptowanych przez nich elementów myśli greckiej.

Dojrzałe średniowiecze było okresem sprzyjającym kształtowaniu się państw i narodów. Towarzyszyły mu zmagania odrodzonego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego z papiestwem o sprawowanie uniwersalnej władzy nad światem chrześcijańskim. Od końca XI do XIII wieku epoką wstrząsały wyprawy krzyżowe, a w późniejszym czasie wojna stuletnia. Równocześnie następował rozwój mieszczaństwa i kultury miejskiej, które stopniowo naruszały hierarchiczny porządek społeczny. W wielu dziedzinach życia ujawniały się sprzeczne tendencje. Mimo to dojrzałe średniowiecze doprowadziło do umocnienia duchowej jedności świata zachodniego oraz wykrystalizowania się uniwersalistycznejuniwersalistycznej kultury.

Z rozkwitem filozofii wiąże się powstanie w XIII w. pierwszych uniwersytetów. Były to wielowydziałowe wyższe uczelnie, stanowiące zrzeszenie mistrzów i studentów. Prowadzono tam zarówno działalność dydaktyczną, jak i naukową. Najstarszym uniwersytetem był uniwersytet w Bolonii (XI w.), jednak nie wykładano tam filozofii. Ok. 1200 r. powstaje Uniwersytet Paryski (najważniejsza uczelnia średniowiecznej Europy), zaś wkrótce po nim – uniwersytety w Oxfordzie i Cambridge. Uczelnie te stają się głównymi ośrodkami filozoficznymi w XIII w.

Istotne przekształcenie kultury średniowiecza zaczęło się dokonywać w XII w., najpierw pod wpływem dyskusji nad rolą rozumu i tworzonej przezeń filozofii, utożsamianej z logiką w rozstrzyganiu problemów wiary. Pod wpływem Anzelma z Cantenbury precyzował się kształt scholastykischolastyki, opartej na harmonii rozumu i wiary oraz swoistej autonomii filozofii i teologii.
Scholastyka (gr. scholé - szkoła) przyniosła krystalizację problemów filozoficznych. Ponieważ była to epoka, w której nacisk kładziono przede wszystkim na refleksję teologiczną, scholastyka kojarzy się z problematyką relacji między rozumem a wiarą, próbami wyjaśniania prawd objawionych za pomocą pojęć i argumentów filozoficznych oraz dążeniem do racjonalnego uzasadnienia istnienia Boga. Podobnie jak patrystyka opierała się głównie na nauczaniu Platona, tak scholastyka — zwłaszcza w swej dojrzałej postaci (drugi okres scholastyki) — czerpała obficie z filozofii Arystotelesa. Najpełniej ukazuje to koncepcja najwybitniejszego przedstawiciela scholastyki — św. Tomasza z Akwinu.
Zapoznaj się z drugą częścią wykładu dr. Tomasza Mazura, a następnie odpowiedz na pytanie: jakie znaczenie kulturotwórcze miała filozofia średniowieczna?

Film dostępny pod adresem /preview/resource/R13KLNGHCA1RQ
Nagranie filmowe lekcji pod tytułem Podział filozofii na epoki: filozofia średniowiecza. Część 2.
Jaki cel przyświecał św. Augustynowi podczas pisania „Państwa Bożego” i dlaczego – jak zauważa dr Tomasz Mazur – dzieło to uznaje się za „symboliczny fundament średniowiecza”?
Opisz różnice między filozofią starożytną a filozofią średniowiecza, o których mówi w swoim wykładzie dr Tomasz Mazur.
Tym, co w istotny sposób przyczyniało się do utrwalenia kulturalnej jedności średniowiecznego Zachodu, był wspólny mu język. Łacina stała się językiem szkoły, nauki, liturgii, dyplomacji i prawa — wspólną własnością wykształconych środowisk zachodniego świata, podczas gdy mowa nieuczonych mas dała początek językom formujących się właśnie narodów. Do umocnienia umysłowej jedności świata zachodniego w znacznym stopniu przyczyniło się, organizowane głównie przez Kościół, szkolnictwo, ujednolicone pod względem swej struktury, a także programu i metod nauczania. Po upadku starożytnych szkół retorycznych życie umysłowe wczesnego średniowiecza skupiało się głównie w klasztorach.
Myśl średniowieczna – rewolucyjna czy uwsteczniająca? Zabierz głos w dyskusji, przygotuj swoje argumenty.
Słownik
kierunek filozoficzny nawiązujący do poglądów Awerroesa (1126–1198) – komentatora i popularyzator dzieł Arystotelesa; postulował istnienie jednej nieśmiertelnej duszy ludzkości oraz twierdził, że świat istnieje odwiecznie
(gr. exḗgēsis – wyjaśnienie) krytyczna interpretacja tekstów świętych, zwłaszcza Pisma Świętego, uwzględniająca ukryte w utworach alegorie i symbole
(łac. Patres Ecclesiae) starożytni pisarze‑teologowie chrześcijańscy, żyjący od II do przełomu VII i VIII w., których pisma wywarły znaczny wpływ na wykrystalizowanie się doktryny chrześcijańskiej i jej obronę przed herezjami
(łac. pater – ojciec) zespół poglądów obejmujący nauczanie Ojców Kościoła – pierwszych filozofów i teologów chrześcijańskich, którzy sformułowali najważniejsze przekonania i dogmaty wiary; pierwsza faza w rozwoju myśli chrześcijańskiej, obejmująca I‑VIII w. n.e.
(łac. schola - szkoła; scholasticus - uczony, nauczyciel, uczeń) nurt filozofii chrześcijańskiej rozwijający się od IX do XV wieku, którego naczelnym problemem była zgodność prawd wiary z rozumem naturalnym; za ojca scholastyki uznaje się św. Anzelma z Canterbury
(łac. septem artes liberales) system podstawowej i uniwersalnej edukacji ukształtowany w IV wieku przed Chrystusem, obejmujący nauczanie na poziomie niższym (trivium) przedmiotów literackich (gramatyki, retoryki i dialektyki), a na poziomie wyższym (quadrivium) przedmiotów matematycznych (arytmetyki, geometrii, astronomii oraz muzyki)
(łac. speculatio – badanie, wypatrywanie, rozmyślanie) myślenie nieopierające się na doświadczeniu
(łac. universalis – powszechny) dążenie do ujednolicenia wszystkich przejawów życia zgodnie z określonymi zasadami