R412PCLPZJRT3
Ilustracja przedstawia Boecjusza, który ma na głowie czerwoną czapkę. Jest ubrany w czerwoną szatę przepasaną niebieskim sznurem. Stoi on po lewej stronie i rozmawia z kobietą. Jest ubrana w niebieską długą suknię ze złotym lampasem. Głowę zdobi białe okrycie w kształcie prostokąta ze złotymi ornamentami. Jej ręce są splecione z przodu. Między Boecjuszem a kobietą widnieje napis w języku francuskim: „suwerenna pociecha”. Dalej stoi kobieta w brązowej długiej sukience. Na ramionach ma biały płaszcz, a na głowie chustę w tym samym kolorze. W rękach przed sobą trzyma otwartą książkę. Obok niej jest napis gramatyka. Za nią stoi kobieta w czerwonej długiej sukni połyskującej złotem i białej chuście na głowie. W lewej ręce trzyma biały kawałek materiału zaś w prawej tabliczkę. Obok kobiety widnieje napis retoryka. Za nią stoi postać kobieca, która jest ubrana w bordową długą sukienkę. Na głowie ma złoty kapelusz w kształcie stożka i przezroczystą woalkę zasłaniającą czoło. W ręce trzyma koło z czarnymi znakami. Głowę odwraca w stronę widza. Przy niej jest napis logika. Obok stoi kobieta w jasnobrązowej bluzce rozkloszowanej na biodrach z białymi wycięciami w czarne plamki, długą granatową spódnicę w złote ornamenty kwiatowe. Na głowie ma bordowy beret w złote kropki. W rękach trzyma kartkę z zapisanymi nutami. Przy niej jest napis muzyka. Za nią stoi kobieta w zielonej długiej sukience ze złotą lamówką. Głowę zdobi granatowe nakrycie. W prawej ręce trzyma cyrkiel. Przy niej jest napis geometria. Obok niej stoi niewiasta w bordowej długiej sukience z białymi lampasami przy rękawach i na dole sukni. Na głowie ma brązowy beret. W ręku trzyma zapisany na czarno zwój papieru. Przy niej jest napis arytmetyka. Obok kobiety stoi niewiasta w brązowej długiej sukni. Na ramionach ma czerwone bolerko. Głowę zdobi złoty kapelusz w kształcie stożka z przezroczystą woalką. W prawej ręce trzyma astrolabium, a lewą chwyta suknię. Przy niej widnieje napis astronomia. Postaci znajdują się na dziedzińcu. Są widoczne dwie kolumny ze złotymi głowicami i bazami. W tle po prawej stronie jest widoczny zamek. Rosną również drzewa z zielonymi koronami. Na niebie świeci słońce. Ilustracja jest otoczona niebieskimi cienkimi ramami z dwóch stron i na górze. Na dole znajduje się złota ramka. Za ramką po lewej stronie znajduje się winorośl na beżowym tle. Po prawej stronie umieszczono czerwone owoce i zielone poziomki osadzone na długich ogonkach.

Kierunek Średniowiecze

Filozofia przedstawiająca siedem sztuk wyzwolonych Boecjuszowi.
Źródło: Wikimedia Commons, domena publiczna.

Jeśli mówimy o średniowieczu, wiemy, że pozostajemy w kręgu kultury europejskiej. Z lekcji historii zapewne dokładnie znasz ramy czasowe tej epoki. Mowa o okresie historii obejmującym czasy między upadkiem cesarstwa rzymskiego (rok 476 n.e.) a przemianami zachodzącymi w Europie w dobie odrodzenia (połowa XV w.).

Epokę średniowiecza wydzielili humaniści włoscy przełomu XV i XVI w., którzy w znaczący sposób wpłynęli na wykreowanie wyobrażenia „wieków średnich” jako mrocznego okresu, oddzielającego czasy im współczesne od antyku.
Za umowną granicę między epoką starożytności a średniowieczem przyjmuje się, z punktu widzenia kultury i filozofii, rok 529 — datę zamknięcia Akademii PlatońskiejAkademia PlatońskaAkademii Platońskiej przez cesarza Justyniana I Wielkiego. Określenie granic końca epoki średniowiecza jest utrudnione przez nierównomierność rozwoju kultury w różnych obszarach geograficznych, np. XV w. we Włoszech to już pełnia renesansu, we Francji — raczej faza przejściowa między średniowieczem a renesansem, a w krajach środkowowschodniej Europy — jeszcze okres dominacji średniowiecznej formacji kulturowej.

Rg2yo5wpPEPNH1
Oś czasu: 800 Koronacja króla Franków Karola Wielkiego na cesarza Akt koronacji Karola Wielkiego na cesarza rzymskiego przez papieża Leona III był równoznaczny z aktem odnowienia cesarstwa rzymskiego na Zachodzie. Miał również świadczyć o jedności chrześcijańskiej świata zachodniego. Imperium władcy Franków, którego czyny były opiewane w pieśniach i legendach i którego imię stało się źródłosłowem słowiańskiego określenia władcy, nie oparło się wewnętrznym podziałom i kryzysom, jednak trudno nie podkreślić kulturotwórczego znaczenia panowania Karola Wielkiego dla całej zachodniej i środkowej Europy. Na zdjęciu widoczna jest rzeźba przedstawiająca mężczyznę siedzącego na koniu. Mężczyzna jest umięśniony, ma krótkie kręcone włosy i na głowie wieniec. Ubrany jest w tunikę i płaszcz, który spływa mu z ramienia. Prawą rękę ma uniesioną i wskazuje palcem do góry, lewą trzyma wodze konia. Koń stoi na tylnych nogach, z uniesioną głową i rozwianą grzywą oraz ogonem. W tle widoczny jest fałdowany materiał przypominający kotarę, fragment kolumny oraz malowidło z drzewem i architekturą. Całość wykonana jest w jasnym kamieniu. Podpis: Agostino Cornacchini [czytaj: agostino kornaczini], konny pomnik Karola Wielkiego w Bazylice św. Piotra w Watykanie. 901 - 1000 Powstanie sztuki romańskiej Romanizm powstał w Europie zachodniej w X w. Był to pierwszy wyrazisty styl w architekturze i sztuce okresu średniowiecza. Czerpał ze wzorów karolińskich, ottońskich i bizantyjskich. Stosowany głównie w budownictwie sakralnym, opierał się na przejrzystym układzie brył. Wśród cech charakterystycznych dla stylu romańskiego są: mury o grubych ścianach i niewielkich otworach okiennych, sklepienia kolebkowe lub krzyżowe, charakter obronny, elementy rzeźby architektonicznej (tympanony, kolumny) i malarstwa ściennego. Na zdjęciu widoczne są dwie strony starej księgi z rysunkami wykonanymi głównie czerwonym i zielonym tuszem. Na lewej stronie, w górnej części, znajduje się postać siedząca na tronie, otoczona aureolą, trzymająca krzyż i kulę. Poniżej widać kilka postaci, z których jedna klęczy i trzyma klucz, a inna trzyma tabliczkę z napisem. Obok unosi się postać z uniesioną ręką, a nad nią anioł z banderolą. W dolnej części strony przedstawiona jest leżąca postać i druga stojąca, która wskazuje na nią. Na prawej stronie, w górnej części, znajduje się postać z koroną i aureolą, siedząca na tronie z berłem i kulą, w tle budowla z wieżami. Poniżej widoczne są dwie postacie stojące w arkadach, jedna z mitrą i pastorałem, druga z laską. Obok znajdują się drzewa o fantazyjnych kształtach. Całość otoczona jest ramkami z prostych linii i wzorów. Podpis:Rupert z Deutz, Explanatio in Cantica Canticorum, około 1160‑1170. 962 Koronacja Ottona I na cesarza Otton I Wielki, król niemiecki, odwołując się do tradycji frankijskiej i czerpiąc ze wzrozu Karola Wielkiego, dążył do scalenia państwa niemieckiego, tłumił wewnętrzne bunty i dawał odpór wrogom, jednocześnie zyskując przychylność papiestwa. W 962 r. został koronowany przez papieża na cesarza rzymskiego. Na obrazie widoczna jest duża grupa ludzi zgromadzonych na brzegu rzeki lub morza, obok przycumowanego statku o wysokim maszcie i rozpiętym żaglu. Po lewej stronie obrazu znajduje się tłum postaci – mężczyzn, kobiet i dzieci, niektórzy na koniach, inni idą pieszo, część niesie sztandary. Na pierwszym planie po lewej stronie stoi starszy mężczyzna z brodą, w długiej szacie z kapturem, który trzyma zwojowany dokument i jest zwrócony w stronę grupy postaci po prawej stronie. Po prawej stronie obrazu znajdują się dostojnie ubrani mężczyźni w koronach i szatach ozdobionych złotymi elementami, z pastorałami w rękach, oraz kobieta w długiej sukni i płaszczu, stojąca na podeście pokrytym dywanem. W tle widać zielony krajobraz z drzewami i wodą, a na wodzie kolejny żaglowiec. Podpis: Hugo Vogel, Przybycie Ottona Wielkiego i jego żony Edith w pobliże Magdeburga we wrześniu 937 roku. 1001 - 1100 Powstanie metody scholastycznej Mianem scholastyki określamy uniwersalny projekt myślowy w rozwoju filozofii średniowiecznej, którego głównymi celami było badanie problemu zgodności prawd wiary z rozumem naturalnym oraz wypracowanie jednolitej metody badań służącej objaśnianiu pism świętych. Był to wielki, poważny projekt racjonalizacji wiary i fundament europejskiej myśli filozoficznej. Na zdjęciu widoczna jest duża, otwarta księga leżąca na ozdobnym stojaku. Strona po lewej stronie przedstawia rysunek prostokątnej budowli z poziomymi pasami w kolorze pomarańczowym i zielonym, przypominającymi układ architektoniczny. Strona po prawej stronie zawiera rysunek postaci z dużą głową, zieloną twarzą, czerwonymi rogami, szeroko otwartymi oczami i uniesionymi rękami. Postać ma krótkie nogi i pazury u stóp oraz rąk. Wokół księgi stoją osoby w ciemnych i jasnych ubraniach, widoczne od pasa w dół lub z rękami złożonymi na brzuchu. W tle widać fragmenty wystawy. Podpis: Codex Gigas – największy na świecie istniejący średniowieczny manuskrypt. Podpis: Codex Gigas – największy na świecie istniejący średniowieczny manuskrypt. 1020 Publikacja przez biskupa Fulberta z Chartres wskazówek do postępowania rycerzy Dokument autorstwa biskupa Fulberta z Chartres nie był w owym czasie jednym kodeksem określającym relacje między wasalem a seniorem, jednak oddaje on w sposób wierny zasady feudalne w ówczesnej Europie. Według tego dokumentu wasal, przysięgając wierność seniorowi, godził się strzec swego pana, nie dopuszczając do żadnej krzywdy fizycznej, żadnej szkody materialnej, jak również żadnego uszczerbku na jego honorze. Wskazówki biskupa Fulberta świadczą o wzmocnieniu systemu feudalnego w Europie., Na zdjęciu widoczna jest jasna rzeźba przedstawiająca postać mężczyzny w długiej szacie i wysokiej mitrze na głowie. Postać ma brodę i opuszczoną głowę, patrząc w dół. Lewą ręką trzyma zwój z wyrzeźbionym na nim wizerunkiem budowli z wieżami i łukami. Prawa ręka oparta jest na biodrze. Tło rzeźby wypełnione jest bogato zdobionymi elementami architektonicznymi o ażurowych wzorach i dekoracjach roślinnych. Po prawej stronie widoczny jest fragment innej rzeźby przedstawiającej postać w mitrze, trzymającą ją obiema rękami. Podpis: Wieża chóralna Katedry Notre‑Dame [czytaj: notr dam] w Chartres [czytaj: szartr]. Posąg Fulberta, biskupa Chartres [czytaj: szartr] 1075 Powstanie dokumentu Dictatus Papae Dictatus Papae, sporządzony przez papieża Grzegorza VII, głosił uniwersalizm papieski, czyli zwierzchność papieża nad całym światem chrześcijańskim., Na ilustracji widoczny jest mężczyzna w długiej szacie, siedzący na krześle z ozdobnym oparciem zakończonym kulistymi elementami. Mężczyzna ma krótkie, przerzedzone włosy i skupione spojrzenie. Spoczywa na lewym łokciu opartym o stół, a lewą dłoń trzyma przy ustach. Na stole leży tkanina z geometrycznymi i roślinnymi wzorami. W tle widoczne są pionowe pasy dekoracyjne. Podpis: Grzegorz VII. Ilustracja z książki Germania: dwa tysiące lat niemieckiej historii, 1882 1085 Założenie uniwersytetu w Bolonii Uniwersytet boloński to najstarszy uniwersytet na świecie. Wcześniej, nawet od IV w. n.e. w Bolonii działały szkoły prawa rzymskiego. Początek uniwersytetu wiąże się z odnalezieniem tekstu Kodeksu i Pandenktów cesarza Justyniana I Wielkiego (VI w. n.e.). Za twórcę bolońskiej szkoły prawniczej uchodzi rzymski prawnik Irnerius., Na ilustracji widoczny jest okrągły znak z napisem wzdłuż krawędzi: „ALMA MATER STUDIORUM UNIVERSITA DI BOLOGNA A.D. 1088”. Wewnątrz okręgu znajduje się kompozycja architektoniczna przypominająca budowle z wieżami. W górnych częściach wież po lewej stronie widać dwie postacie, a po prawej również dwie postacie stojące naprzeciw siebie. W dolnych częściach wież znajdują się po lewej dwie siedzące postacie, na środku jedna siedząca postać, a po prawej siedząca postać z dwiema stojącymi obok niej. Nad środkową wieżą umieszczone są dwa herby. Podpis: Logo uniwersytetu bolońskiego 1150 Powstanie gotyku we Francji Styl gotycki był drugim wyrazistym stylem występującym w architekturze i sztuce w okresie średniowiecza. Ukształtował się we Francji przed połową XII w., skąd rozprzestrzenił się w innych krajach Eropy Zachodniej: Anglii, Hiszpanii, Niemczech, Skandynawii i w Europie Środkowej. Był to głównie styl sakralny, najpełniej reprezentowany w budownictwie kościelnym, zakonnym, ale także świeckim. Na zdjęciu widoczna jest duża gotycka katedra z wysokimi wieżami i bogato zdobioną fasadą. W centralnej części budowli znajduje się duże okrągłe okno w formie rozety z misternym wzorem. Poniżej rozety umieszczony jest duży portal wejściowy z rzeźbieniami. Po prawej stronie budynku widać rząd przypór z łukami i ozdobnymi detalami. Dach katedry jest spadzisty i pokryty ciemnym materiałem. Na pierwszym planie widoczne są drzewa oraz teren z kamieniami i konstrukcjami przypominającymi rusztowania lub ogrodzenia. Całość przedstawiona jest w czerni i bieli. Podpis: Za najstarszą gotycką budowlę we Francji uważa się bazylikę w Saint‑Denis [czytaj: są deni] pod Paryżem.
Polecenie 1

Wysłuchaj wykładu dr. Tomasza Mazura, a następnie zaproponuj wydarzenie, które – Twoim zdaniem – mogło stanowić punkt zwrotny między epoką antyku
a średniowiecza. Możesz odwołać się do treści wykładu lub do własnej wiedzy. Wyjaśnij, w jaki sposób to wydarzenie wpłynęło na rozwój myśli filozoficznej.

Rx2k2rzViZz7O
(Uzupełnij).
R1K4612OH3JA4
Nagranie filmowe lekcji pod tytułem Podział filozofii na epoki: filozofia średniowiecza. Część 1.
Polecenie 2

Wyjaśnij, w jaki sposób upadek Cesarstwa Rzymskiego wpłynął na sposób postrzegania świata, Boga i samego człowieka.

Rx2k2rzViZz7O
(Uzupełnij).
R1JC7BNHHTGRK1
Aureliusz Augustyn (354‑430 r. n.e.), był myślicielem uformowanym przez filozofię starożytną, lecz podstawy doktrynalne, rozwijane w ciągu średniowiecza, chrześcijaństwo w dużej mierze zawdzięcza właśnie jemu. Stąd też postać tę, chronologicznie przynależącą do starożytności, traktujemy jako jednego z najważniejszych założycieli filozofii średniowiecznej. Portret św. Augustyna z VI w. – fresk na Lateranie w Rzymie.
Źródło: Wikimedia Commons, domena publiczna.

Patrystyka (łac. pater – ojciec) była pierwszym okresem filozofii chrześcijańskiej. Nazywa się tak, ponieważ pisma działających wtedy teologów Ojców KościołaOjcowie KościołaOjców Kościoła -  stały się fundamentem doktryny chrześcijańskiej. W odróżnieniu od starożytnej filozofii greckiej, która była co do zasady racjonalna, podstawowym kryterium prawdy filozofów chrześcijańskich była wiara. Filozofia opierała się więc na Prawdach Objawionych, zaś jej celem było interpretacja oraz wyjaśnianie Objawienia. 

Patrystyka silnie odwoływała się do nauki Platona i jej neoplatońskiej reinterpretacji.
Platoński podział rzeczywistości na świat zniszczalnych bytów materialnych i świat wiecznych idei został reinterpretowany jako podział na świat doczesny i świat wieczny. Postulat doskonalenia się duszy ludzkiej kosztem panowania nad cielesnymi pokusami został przez chrześcijaństwo przejęty w całości. Odrzucono jednak wizję boskiego Rzemieślnika, a więc Demiurga, i zastąpiono ją starotestamentowym opisem z Księgi Rodzaju, w myśl którego Bóg stworzył świat w sześć dni, dokonując aktu creatio ex nihilo. Największym przedstawicielem patrystyki, który inspirował się Platonem, bez wątpienia pozostaje św. Augustyn.

RL361KZ1CPHNP
Patrystyka rozwijała się w Cesarstwie Rzymskim między II a VIII wiekiem i kładła fundamenty pod filozofię średniowieczną. Filozofia we wschodniej części Cesarstwa uprawiana była po grecku i wprost nawiązywała do filozoficznej myśli starożytnej Grecji (Ojcowie greccy), a w zachodniej filozofię uprawiano ją po łacinie (Ojcowie łacińscy). 
Źródło: Wikimedia Commons, domena publiczna.

Rozwijająca się u progu średniowiecza, zwłaszcza dzięki Aleksandryjskiej Szkole Katechetycznej (Orygenes) oraz świętemu Ambrożemu z Mediolanu i świętemu Augustynowi, a także w wiekach późniejszych egzegezaegzegezaegzegeza biblijna dopracowała się ogólnej teorii interpretacji Pisma Świętego, operującej schematem podziału i klasyfikacji znaczeń (odróżniano najczęściej sens dosłowny od duchowego), która następnie została przeniesiona na płaszczyznę ogólnej interpretacji dzieła literackiego. Z pomocą tak rozwiniętej egzegezy uprawiano głównie teologię pozytywną, polegającą na zestawianiu wypowiedzi Ojców Kościoła; równocześnie trwał proces przyswajania akceptowanych przez nich elementów myśli greckiej.

R1aN0yAV6M89B
Średniowieczny skryba przy pracy w skryptorium
Źródło: Wikimedia Commons, domena publiczna.

Dojrzałe średniowiecze było okresem sprzyjającym kształtowaniu się państw i narodów. Towarzyszyły mu zmagania odrodzonego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego z papiestwem o sprawowanie uniwersalnej władzy nad światem chrześcijańskim. Od końca XI do XIII wieku epoką wstrząsały wyprawy krzyżowe, a w późniejszym czasie wojna stuletnia. Równocześnie następował rozwój mieszczaństwa i kultury miejskiej, które stopniowo naruszały hierarchiczny porządek społeczny. W wielu dziedzinach życia ujawniały się sprzeczne tendencje. Mimo to dojrzałe średniowiecze doprowadziło do umocnienia duchowej jedności świata zachodniego oraz wykrystalizowania się uniwersalistycznejuniwersalizmuniwersalistycznej kultury.

R11EK44LS1QXV
Po okresie rozwoju wczesnych orientacji monastycznych zdecydowaną przewagę osiągnęli benedyktyni, których duchowość wywarła silny wpływ na kulturę średniowiecza; później znaczne zasługi w rozwoju kultury położyli cystersi; w XIII w. dzieło upowszechniania założeń wiary, nauki i kultury podjęły zakony żebrzące, głównie dominikanie oraz franciszkanie. Średniowieczne opactwo cysterskie Notre‑Dame de Sénanque we współczesnej Francji. 
Źródło: Pixabay, domena publiczna.

Z rozkwitem filozofii wiąże się powstanie w XIII w. pierwszych uniwersytetów. Były to wielowydziałowe wyższe uczelnie, stanowiące zrzeszenie mistrzów i studentów. Prowadzono tam zarówno działalność dydaktyczną, jak i naukową. Najstarszym uniwersytetem był uniwersytet w Bolonii (XI w.), jednak nie wykładano tam filozofii. Ok. 1200 r. powstaje Uniwersytet Paryski (najważniejsza uczelnia średniowiecznej Europy), zaś wkrótce po nim – uniwersytety w OxfordzieCambridge. Uczelnie te stają się głównymi ośrodkami filozoficznymi w XIII w.

RX6NTPFJ1CEVE
Budynki założonego w średniowieczu uniwersytetu w Oksfordzie. Program nauczania w szkołach średniowiecznych był oparty na „siedmiu sztukach wyzwolonych” (septem artes liberales). Całość wiedzy należącej do sztuk wyzwolonych dzielono na siedem dyscyplin, ujętych w dwa stopnie; niższy (trivium) obejmował gramatykę, dialektykę oraz retorykę; wyższy (quadrivium) — arytmetykę, geometrię, astronomię i muzykę.
Źródło: Tom Murphy VII, Wikimedia Commons, licencja: CC BY-SA 3.0.

Istotne przekształcenie kultury średniowiecza zaczęło się dokonywać w XII w., najpierw pod wpływem dyskusji nad rolą rozumu i tworzonej przezeń filozofii, utożsamianej z logiką w rozstrzyganiu problemów wiary. Pod wpływem Anzelma z Cantenbury precyzował się kształt scholastykischolastykascholastyki, opartej na harmonii rozumu i wiary oraz swoistej autonomii filozofii i teologii. 

Anzelm z Cantenbury

Scholastyka (gr. scholé - szkoła) przyniosła krystalizację problemów filozoficznych. Ponieważ była to epoka, w której nacisk kładziono przede wszystkim na refleksję teologiczną, scholastyka kojarzy się z problematyką relacji między rozumem a wiarą, próbami wyjaśniania prawd objawionych za pomocą pojęć i argumentów filozoficznych oraz dążeniem do racjonalnego uzasadnienia istnienia Boga. Podobnie jak patrystyka opierała się głównie na nauczaniu Platona, tak scholastyka — zwłaszcza w swej dojrzałej postaci (drugi okres scholastyki) — czerpała obficie z filozofii Arystotelesa. Najpełniej ukazuje to koncepcja najwybitniejszego przedstawiciela scholastyki — św. Tomasza z Akwinu.

Polecenie 3

Zapoznaj się z drugą częścią wykładu dr. Tomasza Mazura, a następnie odpowiedz na pytanie: jakie znaczenie kulturotwórcze miała filozofia średniowieczna?

RQ6uQfzbSyc0C
(Uzupełnij).
R13KLNGHCA1RQ
Nagranie filmowe lekcji pod tytułem Podział filozofii na epoki: filozofia średniowiecza. Część 2.
Polecenie 4

Jaki cel przyświecał św. Augustynowi podczas pisania „Państwa Bożego” i dlaczego – jak zauważa dr Tomasz Mazur – dzieło to uznaje się za „symboliczny fundament średniowiecza”?

R1c2C4YIg5B5W
(Uzupełnij).
1
Ćwiczenie 1

Opisz różnice między filozofią starożytną a filozofią średniowiecza, o których mówi w swoim wykładzie dr Tomasz Mazur.

Rdqx3o7coVcwD
(Uzupełnij).
Akademia Platońska
Ciekawostka

Tym, co w istotny sposób przyczyniało się do utrwalenia kulturalnej jedności średniowiecznego Zachodu, był wspólny mu język. Łacina stała się językiem szkoły, nauki, liturgii, dyplomacji i prawa — wspólną własnością wykształconych środowisk zachodniego świata, podczas gdy mowa nieuczonych mas dała początek językom formujących się właśnie narodów. Do umocnienia umysłowej jedności świata zachodniego w znacznym stopniu przyczyniło się, organizowane głównie przez Kościół, szkolnictwo, ujednolicone pod względem swej struktury, a także programu i metod nauczania. Po upadku starożytnych szkół retorycznych życie umysłowe wczesnego średniowiecza skupiało się głównie w klasztorach.

Projekt

Myśl średniowieczna – rewolucyjna czy uwsteczniająca? Zabierz głos w dyskusji, przygotuj swoje argumenty.

R1Wjp5mmrGDsC
(Uzupełnij).

Słownik

awerroizm
awerroizm

kierunek filozoficzny nawiązujący do poglądów Awerroesa (1126–1198) – komentatora i popularyzator dzieł Arystotelesa; postulował istnienie jednej nieśmiertelnej duszy ludzkości oraz twierdził, że świat istnieje odwiecznie

egzegeza
egzegeza

(gr. exḗgēsis – wyjaśnienie) krytyczna interpretacja tekstów świętych, zwłaszcza Pisma Świętego, uwzględniająca ukryte w utworach alegorie i symbole

Ojcowie Kościoła
Ojcowie Kościoła

(łac. Patres Ecclesiae) starożytni pisarze‑teologowie chrześcijańscy, żyjący od II do przełomu VII i VIII w., których pisma wywarły znaczny wpływ na wykrystalizowanie się doktryny chrześcijańskiej i jej obronę przed herezjami

patrystyka
patrystyka

(łac. pater – ojciec) zespół poglądów obejmujący nauczanie Ojców Kościoła – pierwszych filozofów i teologów chrześcijańskich, którzy sformułowali najważniejsze przekonania i dogmaty wiary; pierwsza faza w rozwoju myśli chrześcijańskiej, obejmująca I‑VIII w. n.e.

scholastyka
scholastyka

(łac. schola - szkoła; scholasticus - uczony, nauczyciel, uczeń) nurt filozofii chrześcijańskiej rozwijający się od IX do XV wieku, którego naczelnym problemem była zgodność prawd wiary z rozumem naturalnym; za ojca scholastyki uznaje się św. Anzelma z Canterbury

siedem sztuk wyzwolonych
siedem sztuk wyzwolonych

(łac. septem artes liberales) system podstawowej i uniwersalnej edukacji ukształtowany w IV wieku przed Chrystusem, obejmujący nauczanie na poziomie niższym (trivium) przedmiotów literackich (gramatyki, retoryki i dialektyki), a na poziomie wyższym (quadrivium) przedmiotów matematycznych (arytmetyki, geometrii, astronomii oraz muzyki)

spekulatywny
spekulatywny

(łac. speculatio – badanie, wypatrywanie, rozmyślanie) myślenie nieopierające się na doświadczeniu

uniwersalizm
uniwersalizm

(łac. universalis – powszechny) dążenie do ujednolicenia wszystkich przejawów życia zgodnie z określonymi zasadami