Relacja między człowiekiem a naturą to jedno z najważniejszych zagadnień w dziejach naszej cywilizacji, równie istotne dla filozofa, ekologa, artysty, jak i „zwykłego” człowieka. Określa nasze miejsce w świecie i we wszechświecie, a także naszą tożsamość. Pozwala zrozumieć, kim jesteśmy, skąd pochodzimy i dokąd zmierzamy. Warto sobie uświadomić, że filozofia jako nauka narodziła się właśnie z obserwacji przyrody. Pierwsi znani nam filozofowie, czyli starożytni Grecy, np. Tales, Anaksymander, Anaksymenes i Heraklit, zadawali pytania dotyczące narodzin świata, jego rozwoju i zasad, którymi się on rządzi.

W romantyzmie natura przestała być jedynie tłem dla rozgrywających się wydarzeń. Twórcy romantyczni jako pierwsi dostrzegli w przyrodzie siłę, która dominuje nad człowiekiem, istotą małą i znikomą wobec bezmiaru i potęgi natury. Ta refleksja stała się źródłem nowych tematów w sztuce i literaturze.