Miłość romantyczna stała się słowem kluczem do rozumienia romantycznej filozofii życia. Była szalona, nieszczęśliwa, czasem platoniczna, innym razem zmysłowa, niewinna i jedyna na świecie, niezwykła, święta lub grzeszna. Problematyka miłości dominowała w dyskusjach romantyków na temat życia i jego rozumienia. Wyjątkowe stanowisko romantyków w tym zakresie związane było z kontestacją tradycyjnych zasad moralnych, kojarzonych z małżeństwem aranżowanym z rozsądku, a także z życiem rodzinnym, w którym zanika prawdziwa miłość, aby poddać się obyczajowi oraz dbałości o dobrą reputację. Miłość romantyków unikała codzienności i zwyczajności. Musiała być niezwykła i intensywnie przeżywana. Polegała na trwałym i autentycznym związku dusz aż po grób, a może nawet dalej, w wieczności.