Multimedia
Prezentacja multimedialna
Akcja poematu rozpoczyna się w momencie, gdy Odyseusz przebywa na wyspie Ogygia jako kochanek nimfy Kalipso – od zdobycia Troi minęło lat dziesięć. W tym samym czasie o rękę (i majątek) jego żony Penelopy ubiega się tłum zalotników, przekonanych, że król Itaki zginął i nie powróci.
Nie wierzy w to jego syn Telemach i za radą Ateny postanawia wyruszyć na poszukiwanie ojca – w swej podróży odwiedza dawnych uczestników wyprawy na Troję, Nestora i Menelaosa.
W tym samym czasie Hermes przynosi Kalipso rozkaz, aby pozwoliła Odyseuszowi odpłynąć. Heros buduje tratwę i puszcza się na morze, ale spotyka go burza zesłana przez Posejdona; cudem ratuje życie, lądując na wybrzeżu krainy Feaków.
Tam znajduje go Nauzykaa, córka króla Alkinosa. Dzięki niej bohater dostaje się na dwór królewski i tam opowiada o dziesięciu latach tułaczki. W tej retrospekcji poznajemy jego słynne przygody...
Spotkanie z Lotofagami i cyklopami (jednego z nich – Polifema – podstępnie oślepił, za co ścigał go gniewem Posejdon), pobyt u Eola na wyspie wiatrów, przeprawę z czarodziejką Kirke, przemieniającą nieproszonych gości w świnie.
Jest też relacja o zejściu do Hadesu, wreszcie perypetie z potworami, syrenami wabiącymi cudownym śpiewem żeglarzy na skały czy niszczącymi statki Charybdą i Scyllą.
W przygodach tych drużyna Odysa ponosiła dotkliwe straty, tracąc ludzi i okręty, ale szalę nieszczęść przeważyło wybicie przez jego towarzyszy stad bydła poświęconego Heliosowi.
Na wyspę Kalipso dotarł już sam. Wzruszeni opowieścią bohatera Feakowie postanawiają odwieźć go do domu, do upragnionej Itaki.
Tam, nierozpoznany, staje do konkurów o własną żonę – spotkanie z gromadą rozochoconych zalotników kończy się ich rzezią.
Wreszcie Odys rozpoznany przez bliskich może zaznać domowego szczęścia, za którym tak tęsknił.
Na podstawie treści eposu i wybranych ilustracji podaj te elementy biografii Odyseusza, które wskazują na jego męstwo, odwagę i sprawność fizyczną. Uzasadnij swoje wybory.
*Muzyka wykorzystana w prezentacji: a airtone, forgottenland, licencja: CC BY‑NC 1.0.
Uzasadnij tezę, zgodnie z którą poznawanie i gromadzenie doświadczeń przez Odyseusza dotyczy trzech aspektów:
odkrywania mitologicznych krain starożytności,
odwiedzania miejsc, w których kończy się świat żywych,
poznawania samego siebie (własnych słabości, wartości itp.).
Audiobook
Teza: wędrówka Odyseusza to metafora ludzkiego życia
Wybierz jedno spostrzeżenie z audiobooka i uczyń z niego tezę do swojej rozprawki o metaforycznym wymiarze wędrówki Odyseusza. Zredaguj dwa argumenty.
Wędrówka to nie tylko sposób egzystencji Odyseusza, to los, jaki narzuca mu fatum.
Bogowie (fatum) chcą widzieć w Odyseuszu przede wszystkim wędrowca.
Prawdziwi podróżnicy to ci, którzy wyruszają, aby wyruszyć
. (Charles Baudelaire).Dla Odyseusza sama wędrówka, nieustanna podróż staje się celem i sensem życia.
Człowiek nie powinien się niepokoić trudami życia, cierpieniami, błędami, gdyż istotą życia jest podążanie przed siebie.
Człowiek spełnia się w działaniu w walce z przeciwnościami losu.
Wypisz co najmniej trzy zagrożenia, które czyhały na Odysa w jego drodze do domu. Opisz godne uznania postawy, które umożliwiły herosowi wyjście z nich obronną ręką.
Zacytowane z audiobooka podsumowanie wykorzystaj w zakończeniu swojej rozprawki. W tym celu zredaguj jej własną i autorską wersję.
Możemy potwierdzić tezę: wędrówka Odyseusza to metafora ludzkiego życia. Bohater eposu Homera reprezentuje archetyp wędrowca, który symbolizuje człowiecze nieustanne poszukiwanie sensu życia, zmaganie się przeciwnościami losu i niezłomność w pragnieniu dotarcia do celu. Do dziś przemawia do czytelników uniwersalizm opowieści o wielkim podróżniku. […] Gdy Odys przemierzał mityczne krainy, doznając przygód, wędrował zarazem w głąb siebie, poszukując swego prawdziwego Ja. Wrócił z wędrówki odmieniony, duchowo wzbogacony, gdyż – jak powiada przysłowie – podróż czyni mądrego mądrzejszym, a głupiego głupszym. Wędrówka dopełniła go jako człowieka – stała się treścią jego życia. Wynikające z niej metaforyczne uogólnienie odnosi się do każdego, kto może o sobie powiedzieć, że naprawdę żył. Gdyż żyć znaczy wędrować.