Ajschylos

R15GEADNNK5QR

Na fotografii rzeźba z jasnego kamienia. Przedstawia popiersie mężczyzny. Ma on kręcone włosy, wąsy i brodę. Na czole ma poziome zmarszczki. Na lewym ramieniu ma zarzucony płaszcz. Tło stanowi szara ściana.

Ajschylos jest najstarszym tragikiem greckim, którego sztuki zachowały się do naszych czasów. Uczestniczył w walkach z Persami pod MaratonemMaratonMaratonem, SalaminąSalaminaSalaminą i PlatejamiPlatejePlatejami. Z jego 70 tragedii i 20 dramatów satyrowych do naszych czasów zachowało się siedem tragedii: Persowie, Błagalnice, Prometeusz skowany, Siedmiu przeciw Tebom oraz trylogia Oresteja (Agamemnon, Ofiarnice i Eumenidy).

Według tradycji starożytnej Ajschylos miał:

1. Wprowadzić na scenę drugiego aktora.

2. Ograniczyć rolę chóru i na planie pierwszym w tragediach umieścić dialog.

3. Wprowadzić dekorację i za orchestrą umieścić budynek skene.

Postacie sztuk Ajschylosa porównywano często do monumentalnych, ale niewypracowanych w szczegółach rzeźb archaicznych. Przy głębszej analizie utworów tego dramaturga, widać jednak, że i on posiada zdolność indywidualizowania i budowania postaci scenicznych.

Tragedie Ajschylosa nie zamieniają się jednak w dramaty charakterologiczno - psychologiczne, zachowują zawsze swój charakter misteryjnymisteryjnymisteryjny.

Sofokles

R1VSAL8BH96MC

Na fotografii rzeźba wykonana z jasnego kamienia. Przedstawia popiersie mężczyzny. Ma on krótkie włosy, kręcone wąsy i brodę. Na czole ma krótkie, poziome zmarszczki. Na lewym ramieniu ma zarzucony materiał. W tle jest jasnoszara ściana.

Sofokles, za wielu uważany za największego tragika greckiego wprowadził w teatrze greckim wiele innowacji. Powiększył on bowiem w tragedii liczbę aktorów - z dwóch do trzech, zwiększył również liczbę osób w chórze. Wystawiał zgodnie z ustalonym zwyczajem po trzy tragedie, jednak nie musiały one być ze sobą tematycznie związane.

Sofokles brał udział w życiu publicznym Aten, piastował zaszczytne godności państwowe: był przewodniczącym kasy Ateńskiego Związku Morskiego i dwukrotnie strategiemstrategstrategiem. Jego życie przytaczano w starożytności jako przykład życia szczęśliwego. Ze 123 sztuk, które według tradycji miał napisać, niemal połowa została wyróżniona pierwszą nagrodą. Z twórczości Sofoklesa zachowało się około 70 tytułów, fragmenty dramatu satyrowego Tropiciele oraz siedem tragedii w całości. Są to: Ajas, Antygona, Król Edyp, Trachinki, Elektra, Filoktet, Edyp w Kolonos. Tematami utworów, tak jak u Ajschylosa, były mity. Sofokles większy nacisk położył na przeżycia postaci tragedii.

Eurypides

RU5MSF3HGUQNJ

Fotografia przedstawiającą wyrzeźbione popiersie Eurypidesa. Rzeźba jest wykonana z jasnego kamienia. Mężczyzna ma dość długie kręcone włosy, wąsy i brodę. Na czole ma dwie niewielkie, poziome zmarszczki. Na lewym ramieniu ma zarzuconą tkaninę. Tło stanowi szara ściana.

Eurypides był synem zamożnego właściciela ziemskiego na Salaminie. W przeciwieństwie do Ajschylosa i Sofoklesa, nie brał udziału w życiu publicznym. Na przeszło 90 sztuk zdobył tylko pięć zwycięstw. Rozgoryczony na niedoceniających go Ateńczyków, na cztery lata przed śmiercią przeniósł się na dwór króla Macedonii. Zmarł na obczyźnie.

W swoich tragediach Eurypides sięgał do mniej znanych mitów, ograniczył też rolę chóru na rzecz akcji. Postacie przedstawiał z całym realizmem, był mistrzem w odmalowywaniu psychiki swoich bohaterów, szczególnie kobiet. Tragedia Eurypidesa obracała się w świecie mitów, jednak wyposażała bohaterów w ludzkie, zwykłe rysy charakteru. Mistrzostwo Eurypidesa polegało także na przedstawianiu skomplikowanych sytuacji. W niektórych sztukach intrygaintrygaintryga była tak zagmatwana, że rozwiązanie musiało odbywać się za sprawą boga, którego autor sprowadzał na scenę za pomocą specjalnej platformy - maszyny. Niespodziewane zakończenie sztuki następowało więc w wyniku boskiej interwencji (deus ex machina).

Charakterystyczne dla sztuk Eurypidesa były obszerne prologiprologprologi, w których podana była treść sztuki, by widz mógł bez problemu śledzić akcję i rozumieć sens intrygi. Sztuki Eurypidesa wyróżniały się znakomitym opracowaniem muzycznym.

Z twórczości Eurypidesa zachowało się 17 tragedii i jeden dramat satyrowy, Cyklop. Są to: Alkestis, Andromacha, Bachantki, Błagalnice, Dzieci Heraklesa, Elektra, Fenicjanki, Hekabe, Helena, Herakles, Hippolytos, Ifigenia w Aulidzie, Ifigenia w Taurydzie, Ion, Medea, Orestes i Trojanki.

Tytuły tragedii Eurypidesa pochodzą bądź od chórów, bądź od imion głównych bohaterów. Autor wykazuje swobodę w przedstawianiu i interpretacji mitów, co pozwala mu na pogłębienie psychologiczne bohaterów. Mity tracą w jego sztuce wymiar nieziemski, stają się pretekstem do przedstawienia losów ludzkiego życia. Z Eurypidesem kończy się rozkwit tragedii greckiej.

Słownik