Wiosną starożytne Ateny żyły przygotowaniami do obchodów święta ku czci boga wina – Dionizosa. W tym czasie do miasta przybywali okoliczni mieszkańcy, żeglarze i handlarze. Przez kilka dni trwały procesje, pochody oraz konkursy śpiewu. Od V wieku p.n.e. na Akropolu odbywały się zawody teatralne. Mieszkańcy spotykali się w teatrze Dionizosa. Znajdował się on na zboczu Akropolu i jego widownia mogła pomieścić nawet kilkanaście tysięcy osób. Tam swoje sztuki wystawiali najwybitniejsi greccy tragediopisarze, między innymi: Ajschylos, Sofokles i Eurypides.

Przedstawienia wystawiano pod gołym niebem. Trwały one od rana do wieczora. W spektaklach brało udział niewielu aktorów – początkowo jeden, potem dwóch, a ostatecznie trzech. Towarzyszył im kilkuosobowy chór. Chór m.in. wprowadzał widzów w temat dramatu, komentował wydarzenia rozgrywające się na scenie. Po obejrzeniu wszystkich przedstawień w głosowaniu wybierano najlepszą sztukę. Na widowni panował gwar. Można było tu jeść, pić i rozmawiać. W trakcie spektaklu publiczność biła brawo lub gwizdała, wyrażając w ten sposób swoje emocje i opinię na temat oglądanej sztuki. Do teatru warto było zabrać poduszki, bo siedzenie godzinami na kamiennych ławach nie było wygodne.

Teatr był dla obywateli greckich poleis bardzo ważnym elementem życia. Było to wydarzenie religijne, poświęcone bogom i początkowo przedstawiające wyłącznie bogów. W trakcie świąt obywatele udawali się do teatru, by oglądać rywalizację tragediopisarzy. Agony tragiczne były finansowane przez obywateli, reżyserowali je obywatele, grali w nich obywatele i obywatele je oglądali. Było to więc ważne wydarzenie dla całej społeczności państwa‑miasta. Teatr angażował grecką społeczność, aktywizował ją.