Pod koniec XIX wieku dotychczasowa wizja świata uległa zachwianiu. Rozwój nauki i przemiany cywilizacyjne nie przyniosły oczekiwanej pewności – rzeczywistość stawała się coraz bardziej skomplikowana i nieuchwytna, a wiara w możliwość jej racjonalnego poznania zaczęła słabnąć. Kryzys pozytywistycznych wartości doprowadził do zwątpienia w siłę ludzkiego umysłu i zwrócenia się ku metafizyce. Ponownie zaczęto zadawać fundamentalne pytania o istotę rzeczywistości i miejsce człowieka we wszechświecie. W poszukiwaniu nowych dróg interpretacji świata sięgano nie tylko do filozofii, ale także psychologii, ezoteryki i okultyzmu. W tym czasie szczególny wpływ na ideologię, literaturę i sztukę wywarły poglądy Friedricha Nietzschego i Henriego Bergsona, a także wcześniejsze koncepcje Arthura Schopenhauera, którego myśl, choć powstała kilkadziesiąt lat wcześniej, wyprzedziła swoją epokę i doskonale wpisała się w nurt modernistycznych przemian.