Obraz przedstawia scenę przed starym, drewnianym dworkiem z uszkodzonym dachem. Na ganku stoi dziedzic w zielonym kontuszu, białej koszuli i kamizelce. Unosi prawą rękę, a lewą przytrzymuje płaszcz. Przed nim kłania się chłop w niebieskiej szacie i jasnych spodniach, z czapką w dłoni i bosymi stopami, odwrócony tyłem do widza. Obok chłopa stoją dwie kobiety w chustach i długich spódnicach. Na pierwszym planie widoczna jest wiejska rodzina. Kobieta z dzieckiem na ręku ubrana jest w jasną bluzkę i brązową spódnicę z fartuchem. Jej córka siedzi na ramieniu, a przed nią stoją kolejne dzieci: dziewczynka i chłopiec. Po ich prawej stronie stoi staruszka, dwóch parobków oraz kolejna rodzina z dziećmi – wszyscy w prostych, wiejskich strojach, boso lub w butach. W głębi po lewej stronie obejmują się dwaj wieśniacy, a po prawej stronie przy stodołach i koniach toczy się rozmowa między dwoma starszymi mężczyznami – jeden gestykuluje fajką, drugi trzyma uzdę. Obok konia widoczna jest postać w zielonym stroju, pochylona w jego stronę.