Inteligencja i lud w Weselu Wyspiańskiego – wzajemne relacje i bariery
Plotka o „Weselu" WyspiańskiegoPowstanie Wesela przypomina poniekąd powstanie Pana Tadeusza tak, jak je kreśli tradycja. Wedle tradycji, Mickiewicz zamierzał napisać szlachecką anegdotę, która rozrosła mu się pod piórem w ów nieśmiertelny poemat i stała się żywym wcieleniem Polski. Można by podejrzewać, iż Wyspiański, biorąc pióro do ręki, zamierzał tu napisać złośliwy pamflecik na swoich znajomych; w trakcie pisania geniusz poezji porwał go za włosy i ściany Bronowickiego dworku rozszerzyły się — niby nowe Soplicowo — w symbol współczesnej Polski.
Źródło: Tadeusz Boy-Żeleński, Plotka o „Weselu" Wyspiańskiego, Warszawa 1922.
Tadeusz Boy‑Żeleński porównuje genezę Wesela Wyspiańskiego do Pana Tadeusza Mickiewicza, podkreślając, że oba dzieła miały skromne początki, ale dzięki talentowi twórców przekształciły się w ponadczasowe obrazy Polski. Z pozornie drobnych opowieści powstały symboliczne utwory narodowe, ukazujące ducha epoki i kondycję społeczeństwa. Być może właśnie w tej nieoczywistej zwyczajności tkwi największa siła arcydzieł.
Zidentyfikujesz przedstawicieli inteligencji w Weselu Stanisława Wyspiańskiego.
Opiszesz stosunek ukazanych w utworze inteligentów do środowiska chłopskiego.
Scharakteryzujesz reprezentantów inteligencji ukazanych w dramacie.
Rozpoznasz pierwowzory bohaterów Wesela należących do warstwy wykształconej.