Religijni Żydzi oddawali i nadal oddają cześć swemu Bogu Jahwe. Kiedyś przede wszystkim składali w darze zwierzęta oraz płody rolne. Z czasem jednak (ok. 2000 lat temu) ważniejszą niż ofiara formą kultu stała się modlitwa. O tym, że Żydzi kierowali też słowa do Boga, zaświadcza Biblia. Jeden z najważniejszych fragmentów Nowego Testamentu przedstawia Chrystusa, który uczy modlitwy Ojcze nasz. Jezus z pewnością wielokrotnie zwracał się do Boga, również recytując lub śpiewając psalmy. To właśnie one staną się teraz przedmiotem naszej refleksji.

Biblia jako święta księga przez wieki stanowiła podstawę kultury wyznawców judaizmu i chrześcijaństwa, była także księgą życia i prawa oraz głównym źródłem wiedzy o świecie. Wśród ksiąg Starego Testamentu można wyróżnić, jako skarb literatury starożytnego Izraela, Księgę Psalmów, która zawiera 150 utworów poetyckich, spisanych w formie wersetów.

Rilmb0M0qaDaJ

Na ilustracji znajdują się fragmenty strony Septuaginty. Są zapisane ręcznie czarnym tuszem lub atramentem na pożółkłym papirusie. Kawałki papirusu są ułożone na białym tle, mają różną wielkość.

Choć psalmy biblijne napisano tysiące lat temu, podejmują one refleksje bliskie każdemu człowiekowi także dziś. Mówią o zagubieniu, samotności, poczuciu niesprawiedliwości, bezsilności, lęku przed śmiercią, potrzebie pocieszenia i nadziei, które daje Bóg. Utwory te są poetyckim wyznaniem wiary, ale jednocześnie stanowią uniwersalny obraz człowieka i bogactwa jego emocji oraz przeżyć. Są modlitwą, dialogiem z Bogiem, pozwalają wiernym „ujrzeć oblicze Pana”, Sprawiedliwego, który jest „pomocą i tarczą” dla pokładających w Nim ufność.