Nadając tytuł, postaraj się, aby odnosił się on do treści fragmentów, których dotyczy. Pierwsza część wiersza traktuje o tym, jak ludzie mówią o sobie i innych; druga dotyczy mówienia o miłości; trzecia wyraża życzenie, aby strona zwrotna, jako najlepsza forma mówienia o miłości, była używana jak najczęściej. Pamiętaj, że tytuł zapisujemy w cudzysłowie.

Np. I – „Różne sposoby mówienia”;

II – „Tęsknota za miłością”;

III – „Prośba”.

Środek poetycki to celowy zabieg mający na celu wywołanie określonych emocji oraz pobudzenie wyobraźni odbiorcy.

Środek poetycki zastosowany pierwszej strofie wiersza „Piękna strona zwrotna” to anafora (powtórzenei wyrazu na poczatku wersów). Powtórzenie odmienionego zaimka „mój” podkreśla nadużywanie go przez ludzi, którzy znają jedynie własny punkt widzenia na każdą sprawę.

Zwróć uwagę na zaimek „moje”, który określa krąg zainteresowań tej osoby.

Osoba, która zajęta jest wyłącznie sobą, kieruje się tylko własnym dobrem, postępuje egoistycznie.

Druga osoba to kategoria gramatyczna, wyrażona za pomocą rodzajnika „ty” w różnych formach.

Mówić do kogoś w drugiej osobie oznacza skierowanie uwagi na potrzeby innych,
z pominięciem własnych oczekiwań.

Zwróć uwagę na użyte w tej strofie powtórzenia: „będę”, „kochać”.

Jest to osoba czekająca na to, co się wydarzy w jej życiu uczuciowym, podchodząca do życia z dystansem. Pozytywnie patrzy w przyszłość.

Zaimek zwrotny oznacza, że podmiot czynności jest jednocześnie jej wykonawcą, np. „myje się”.

Myślnik został użyty, aby podkreślić wagę zaimka zwrotnego. Taki zapis sugeruje, że należy kochać siebie, aby móc dać miłość innym ludziom.

Zwróć uwagę na czas, w jakim użyto tego czasownika.

Czasownik ten użyty został w czasie przyszłym, co może oznaczać, że podmiot liryczny wielką miłość ma jeszcze przed sobą i czeka na nią.

Porównaj zakończenia wierszy.

W wierszu Karoliny Chyły podmiot liryczny mówi o miłości do siebie, która pozwoli na ciepłe uczucia do innych. Świadczą o tym słowa: „nie opuszczaj nas / piękna strono zwrotna”). Natomiast w utworze Poświatowskiej podmiot liryczny widzi siebie przez pryzmat drugiej osoby, która swoją miłością warunkuje sens istnienia („I będę żyła! Dla ciebie.”).