Kilkaset lat temu uważano, że Biblia zawiera księgi mówiące dosłownie o wszystkim, więc można w nich znaleźć odpowiedź na każde pytanie. Dziś takie przekonanie pojawia się znacznie rzadziej. Nie ma natomiast wątpliwości, że do najważniejszych tematów podejmowanych w Piśmie Świętym należy miłość.

W Starym Testamencie znalazła się księga, która wywiera niezwykłe wrażenie: Pieśń nad Pieśniami. Dzieło napisał nieznany twórca (choć przez długi czas za autora uważano króla Salomona), prawdopodobnie między VI a III w. p.n.e. Zastanawiające jest to, w czym tkwi niezwykłość tej księgi.

Czym jest Pieśń nad Pieśniami? Czy jest to jedynie ponadczasowa liryka erotyczna, czy także – jak twierdzą wyznawcy judaizmu – metaforyczna opowieść o relacji Boga z narodem wybranym? Co uzasadniało włączenie tego poematu do ksiąg biblijnych?

Nie wiemy, czy Pieśń nad Pieśniami jest dziełem starożytnej literatury izraelskiej, czy też poezji babilońskiej lub egipskiej. Powszechnie uznaje się, że jej erotyzm wywodzi się z kultury żydowskiej, ale liczne porównania i obrazy nawiązują także do miłosnych pieśni egipskich. Teologowie chrześcijańscy interpretują Pieśń nad Pieśniami jako alegorię miłości Chrystusa (Oblubieńca) do jego Kościoła (Oblubienicy).

Miłość to temat, który bardzo często pojawia się również w Nowym Testamencie. Nie pomija go również Jezus.
Jedną z jego wypowiedzi, która odnosi się do relacji międzyludzkich, jest fragment Kazania na Górze. Zanim Chrystus nauczył zgromadzonych modlitwy Ojcze nasz, wygłosił Osiem błogosławieństw.