Mity odzwierciedlają światopogląd starożytnych Greków poszukujących odpowiedzi na podstawowe pytania: Jak powstał świat? Kim jest i jaki jest człowiek? Co lub kto decyduje o jego losie? Czym jest życie, a czym – śmierć? Jak to się dzieje, że słońce wschodzi i zachodzi, po wiośnie następuje lato, potem jesień i zima? Opowieści o bogach, herosach i ludziach za pomocą symboli próbowały na te pytania odpowiadać. Interpretowały zjawiska i procesy zachodzące w świecie, porządkowały wiedzę starożytnych o rzeczywistości.

Również dziś mity greckie inspirują do refleksji o naturze człowieka i porządku świata. Stanowią źródło archetypów i motywów, do których odwołują się pisarze i artyści. Są jednym z fundamentów kultury europejskiej.

Skąd bierze się podobieństwo postaci i zdarzeń, zauważane w mitologiach różnych kultur? Czy powtarzalność motywów, tematów i symboli wynika z archetypowych wyobrażeń tkwiących w świadomości zbiorowej, a więc wspólnych dla wszystkich ludzi?

Carl Gustaw Jung, twórca psychologii głębi, zauważył, że pewne typowe obrazy i związki są wspólne dla różnych kultur, a te same motywy, które występują w mitach, spotykamy także w fantazjach, snach i urojeniach współczesnego człowieka. Uznał, że dowodzi to istnienia archetypów. Opisywał je jako nieświadome praformy, stanowiące część struktury psyche. Te pierwotne wzorce, jak archetyp Herosa, archetyp Matki czy Starego Mędrca, przejawiają się w mitach. Emocje, które wywołują tzw. sytuacje graniczne, jak niebezpieczeństwo, śmierć czy narodziny, zostają przekształcone w opowiadania o fantastycznej treści, oparte na podobnych schematach i nasycone podobną symboliką.