Zygmunta Krasińskiego można bez wahania nazwać mistrzem romantycznej epistolografii. Jego listy, według wzmianki w Fantazym Juliusza Słowackiego, były z uwagą przepisywane i z nabożnością odczytywane na spotkaniach towarzyskich przez polskie arystokratki. Jaki portret, a właściwie autoportret, wyłania się z tysięcy listów Zygmunta Krasińskiego? Czy listy mogą być elementem artystycznej kreacji? Gdzie jest granica między literaturą i życiem?