Zygmunt Krasiński stworzył największe swoje dzieło – Nie‑Boską komedię – mając zaledwie 21 lat. Pomimo młodego wieku pisarzowi udało się stworzyć utwór wyjątkowo dojrzały zarówno pod względem artystycznym, jak i ideowym. Poeta podjął w nim polemikę z mitami swojej epoki – fałszywej poetyczności i egzaltacji, wyidealizowanej romantycznej miłości, wybujałego indywidualizmu oraz ślepej wiary w postęp, który musi odbywać się kosztem gwałtownej (a niekiedy krwawej) rewolucji. W dramacie Krasińskiego nic nie kończy się dobrze. Losy bohaterów, a także losy świata, zostały tu naznaczone piętnem tragizmu.

Zanim Hrabia Henryk będzie mógł podjąć decyzję, jaką rolę przypisać sobie w rewolucji, najpierw musi zmierzyć się ze swoim życiem. Część pierwsza i druga dramatu Krasińskiego jest bowiem poświęcona sprawom osobistym bohatera, stanowi jedynie preludium tego, co ma nastąpić.

Konflikt osobisty bohatera wynika z jednej strony z tego, że jest poetą i pociąga go ułuda świata kreacji, z drugiej zaś uwikłany jest w obowiązki społeczne, w tym konieczność założenia rodziny, powinności wobec żony, posiadanie potomstwa i troska o nie.