Zastanów się...

Gdybyś miał(a) stworzyć zupełnie nowy gatunek muzyczny, który miałby połączyć teatr, poezję i muzykę w jedno widowisko – czy sięgnąłbyś(łabyś) do najbardziej skomplikowanej techniki kompozytorskiej, czy raczej do prostoty śpiewu przypominającego ludzką mowę?

Florencja około 1600 roku – narodziny opery

Około roku 1600 w Europie dokonała się jedna z najważniejszych przemian w historii muzyki. Włoscy humaniści, poeci i muzycy zgromadzeni w kręgu Cameraty florenckiej zaczęli zastanawiać się nad rolą muzyki w teatrze i nad tym, w jaki sposób powinna ona oddziaływać na słuchacza. Inspirowali się starożytną tragedią grecką, wierząc, że w antycznym dramacie słowo było śpiewane w sposób zbliżony do naturalnej mowy. Poszukiwali więc nowego stylu muzycznego, który pozwoliłby na wyraźne przekazywanie tekstu i emocji. W efekcie powstała monodia akompaniowana – solowy śpiew wsparty prostym akompaniamentem basso continuo. Nowy sposób muzycznego opowiadania historii doprowadził do powstania dramatu muzycznego określanego jako dramma per musica. Pierwsze próby tego gatunku pojawiły się pod koniec XVI wieku we Florencji w dziełach Jacopa Periego i Giulio Cacciniego. Niedługo później opera zaczęła rozwijać się w innych ośrodkach włoskich, osiągając wysoki poziom artystyczny w twórczości Claudio Monteverdiego. W jego operze L’Orfeo z 1607 roku nowy gatunek uzyskał pełniejszą formę dramatyczną i muzyczną. W ten sposób z eksperymentu humanistów powstała jedna z najważniejszych form sztuki europejskiej.