1597 – wydanie traktatu Syntagma musicum Michaela Praetoriusa (część II – De Organographia, 1619), jednego z najważniejszych źródeł o instrumentach epoki.

ok. 1600 – ukształtowanie się praktyki basso continuo; klawesyn, organy, teorba i lutnia stają się podstawą zespołów.

ok. 1600–1620 – działalność lutniczej rodziny Amati w Cremonie – twórców pierwszych doskonałych skrzypiec barokowych.

1620–1630 – wprowadzenie skrzypiec do praktyki dworskiej i operowej, stopniowe wypieranie violi da gamba.

1650 – rozpowszechnienie oboju barokowego we Francji dzięki rodzinie Hotteterre i Philidorom.

ok. 1670 – wyodrębnienie fagotu z dulciana, szybkie przyjęcie go w orkiestrach.

ok. 1690–1740 – działalność Antonio Stradivariego w Cremonie; powstają najsłynniejsze egzemplarze skrzypiec, altówek i wiolonczel.

ok. 1698–1744 – działalność Giuseppe Guarneriego „del Gesù”, którego skrzypce zyskują reputację równie wysoką jak Stradivariego.

1704 – François Couperin wydaje traktat L’Art de toucher le clavecin o grze na klawesynie.

1711 – Bartolomeo Cristofori konstruuje pierwsze fortepiano.

1720–1730 – rozwój technik gry na naturalnej trąbce w Niemczech.

1752 – Johann Joachim Quantz publikuje Versuch einer Anweisung die Flöte traversiere zu spielen, kluczowe źródło o flecie poprzecznym.

rozpoznawać i opisywać najważniejsze instrumenty baroku oraz ich cechy konstrukcyjne i brzmieniowe.

wyjaśniać rolę instrumentów w kształtowaniu praktyki basso continuo i w rozwoju orkiestry barokowej.

wskazywać najważniejszych lutników baroku i tłumaczyć ich znaczenie dla rozwoju instrumentów smyczkowych.

analizować wpływ instrumentarium baroku na muzykę późniejszych epok oraz porównywać je z instrumentarium współczesnym.