(wł. accordo) współbrzmienie lub następstwo kilku, co najmniej 3 różnych co do wysokości dźwięków, których wzajemny stosunek wysokości określają zasady akustyki, harmonii i psychologii muzyki.

(fr. portatif – nosić, wł. organetto – małe organy) małe przenośne organy bez pedału.

współbrzmienie co najmniej trzech różnych dźwięków.

w najszerszym rozumieniu epoka w historii kultury europejskiej obejmująca zjawiska artystyczne od końca XVI do połowy XVIII w.; Cechą charakterystyczną muzyki baroku była technika basso continuo, będąca przejawem nowych założeń tonalnych opartych na systemie dur‑moll oraz określonej praktyki wykonawczej.

instrumenty, w których sposobem wydobycia dźwięku jest zadęcie; należą głównie do aerofonów; w orkiestrze symfonicznej występują: trąbka, róg, puzon, tuba.

instrumenty, w których sposobem wydobycia dźwięku jest zadęcie; należą głównie do aerofonów; w orkiestrze symfonicznej występują: flet, klarnet, saksofon, obój, fagot.

instrumenty posiadające przyrząd służący do wprowadzania w drganie powietrza zawartego wewnątrz piszczałki lub rezonatora.

muzyk kierujący wykonaniem utworu muzycznego przez chór lub orkiestrę.

najbardziej liczna grupa instrumentów, z których dźwięk wydobywa się przez uderzanie lub potrząsanie.

Zbiór wszystkich dźwięków danego systemu dźwiękowego (skala materiałowa), zbiór dźwięków instrumentu muzycznego lub głosu śpiewaka (skala w znaczeniu zakresu, np. skala fortepianu, klarnetu, sopranu itd.) albo zbiór wszystkich dźwięków stosowanych w praktyce muzycznej niezależnie od ich źródła (skala użytkowa).

instrumenty strunowe, na których gra się za pomocą smyczka.

jednostka miary stosowana dawniej do mierzenia długości piszczałek w organach. Obecnie liczba stóp określa nie długość piszczałki lecz jej strój.