Ilustracja przedstawia w dużym powiększeniu twarz Johanna Sebastiana Bacha. Dokoła grafiki ramka niczym na znaczku pocztowym. Po lewej stronie napis Johann Sebastian Bach i data: 1685-1750. W tle ilustracji nuty na brązowym tle.
Ilustracja przedstawia w dużym powiększeniu twarz Johanna Sebastiana Bacha. Dokoła grafiki ramka niczym na znaczku pocztowym. Po lewej stronie napis Johann Sebastian Bach i data: 1685-1750. W tle ilustracji nuty na brązowym tle.
Rola polifonii i nowa organizacja dźwięku - system tonalny
bg‑yellow
Dla ciekawskich
Barokowy porządek sztuki – między światłem obrazu a strukturą dźwięku
Epoka baroku przyniosła nowy sposób organizowania dzieła artystycznego, oparty na wyrazistym porządku i kontroli środków wyrazu. W muzyce przejawia się to w rozwoju polifonii oraz ukształtowaniu systemu dur‑moll, który nadaje przebiegowi dźwiękowemu logiczną strukturę. W malarstwie podobne zasady widoczne są w kompozycji i operowaniu światłem, które porządkuje przestrzeń obrazu. Zarówno kompozytor, jak i malarz budują dzieło poprzez napięcia i ich rozwiązania, kierując percepcją odbiorcy. Wspólne dla różnych dziedzin sztuki staje się dążenie do spójności, czytelności i wyrazistości formy. Dzięki temu barok można rozumieć jako epokę jednolitego myślenia o organizacji dzieła artystycznego.
Niepokorny Caravaggio – nowa organizacja obrazu w sztuce baroku
Twórczość Caravaggio wyznacza moment przełomu między renesansem a barokiem, wprowadzając nowy sposób organizacji przestrzeni malarskiej. Artysta rezygnuje z renesansowej równowagi i idealizacji na rzecz wyrazistych kontrastów światła i cienia, które porządkują kompozycję i kierują uwagą odbiorcy. Jego obrazy budowane są poprzez napięcia wizualne, podobnie jak w muzyce barokowej napięcia harmoniczne organizują przebieg utworu. Realizm przedstawień oraz skupienie na konkretnym momencie akcji nadają scenom bezpośredniość i czytelność. Dzięki temu malarstwo Caravaggia staje się przykładem nowego, barokowego sposobu myślenia o strukturze dzieła sztuki.
W 1599 roku, dzięki wsparciu kardynała del Monte, Caravaggio otrzymał pierwsze zamówienie publiczne na dwa obrazy, przeznaczone na boczne ściany kaplicy francuskiego kardynała Matthieu Cointerel (Matteo Contarelli) w kościele San Luigi dei Francesi, a ukazujące sceny z życia Mateusza: Powołanie świętego Mateusza i Męczeństwo świętego Mateusza. Kolejne zlecenie do tej samej kaplicy malarz wykonał w roku 1602 – był to ołtarzowy obraz Święty Mateusz i Anioł, który odrzucono jako niestosowny ze względu na podtekst erotyczny i wykonał drugi, bardziej tradycyjny.
R60pW7pOXVEPf1
Ilustracja interaktywna o kształcie kwadratu przedstawia obraz Caravaggia „Powołanie świętego Mateusza”. Na ilustracji widoczny jest moment, w którym powołany do służby zostaje Mateusz. Scena rozgrywa się w ciemnym pomieszczeniu, którym jest komora celna. Mateusz siedzi przy stole z czterema innymi mężczyznami. Postać zajęta jest liczeniem pieniędzy. Z prawej strony znajduje się Chrystus wchodzący do pomieszczenia. Jezus wyciągniętą dłonią wskazuje Mateusza. Dodatkowo na ilustracji zostały zamieszczone informacje: 1. Niektórzy z obecnych odwracają się w stronę Jezusa i Piotra – są zaskoczeni. 2. Światło padające z lewego, górnego rogu skierowane jest na postacie siedzące przy stole i liczące pieniądze, podkreślając doniosłość wydarzenia. 3. Jezus wskazuje na św. Mateusza, za Nim powtarza gest św. Piotr. Sposób ułożenia dłoni przypomina ten, który w swoim fresku zastosował Michał Anioł, przekazując Adamowi iskrę życia. 4. Utrzymana w ciepłej kolorystyce kompozycja jest dynamiczna, wyznaczona przez ruch i gesty postaci oraz linie diagonalne, z wyraźną dominacją skosu, wyznaczonego przez strumień światła. 5. Stary mężczyzna, pochylający się nad Mateuszem i znajdujący się obok młody człowiek nie reagują na sytuację, zajęci są liczeniem pieniędzy. 6. Św. Mateusz, poborca podatkowy, wykonuje swoją pracę, którą przerywają goście. Niepewnie wskazuje na siebie, nie wierząc, że Jezus go wybrał.
Ilustracja interaktywna o kształcie kwadratu przedstawia obraz Caravaggia „Powołanie świętego Mateusza”. Na ilustracji widoczny jest moment, w którym powołany do służby zostaje Mateusz. Scena rozgrywa się w ciemnym pomieszczeniu, którym jest komora celna. Mateusz siedzi przy stole z czterema innymi mężczyznami. Postać zajęta jest liczeniem pieniędzy. Z prawej strony znajduje się Chrystus wchodzący do pomieszczenia. Jezus wyciągniętą dłonią wskazuje Mateusza. Dodatkowo na ilustracji zostały zamieszczone informacje: 1. Niektórzy z obecnych odwracają się w stronę Jezusa i Piotra – są zaskoczeni. 2. Światło padające z lewego, górnego rogu skierowane jest na postacie siedzące przy stole i liczące pieniądze, podkreślając doniosłość wydarzenia. 3. Jezus wskazuje na św. Mateusza, za Nim powtarza gest św. Piotr. Sposób ułożenia dłoni przypomina ten, który w swoim fresku zastosował Michał Anioł, przekazując Adamowi iskrę życia. 4. Utrzymana w ciepłej kolorystyce kompozycja jest dynamiczna, wyznaczona przez ruch i gesty postaci oraz linie diagonalne, z wyraźną dominacją skosu, wyznaczonego przez strumień światła. 5. Stary mężczyzna, pochylający się nad Mateuszem i znajdujący się obok młody człowiek nie reagują na sytuację, zajęci są liczeniem pieniędzy. 6. Św. Mateusz, poborca podatkowy, wykonuje swoją pracę, którą przerywają goście. Niepewnie wskazuje na siebie, nie wierząc, że Jezus go wybrał.
R1eArEtgZflxp1
Ilustracja interaktywna o kształcie poziomego prostokąta zbliżonego do kwadratu przedstawia obraz Caravaggia „Męczeństwo świętego Mateusza”. Ukazuje scenę zbiorową. Leżącego na ziemi Mateusza, ubranego w szaty kapłańskie, trzyma za rękę jeden z pochylających się nad nim oprawców. Po obu stronach znajdują się przerażeni świadkowie ukazani w dramatycznych pozach i gestach. Na górze, zza obłoku, wychyla się amor z palmą. W tle znajdują się elementy wnętrza kościoła, przed którym toczy się akcja. Dzieło utrzymane jest w brązach i żółcieniach wraz z licznymi odbiciami mocnego światła. Dodatkowo na ilustracji zostały zamieszczone informacje: 1. Kompozycja stanowi zestawienie krzyżujących się linii diagonalnych. Mimo silniejszego oświetlenia centralnej sceny, całe przedstawienie ginie w mroku ciemnego tła. 2. Nad św. Mateuszem unosi się chmura, znad której anioł podaje mu palmę męczeństwa. 3. Postacie w obrazie tworzą zawiłe, skomplikowane układy ruchowe, ich ciała są często nienaturalnie skręcone. 4. Caravaggio ukazał moment, w którym Ewangelista został przebity mieczem podczas sprawowania Eucharystii - ołtarz znajduje się w tle, a Mateusz ma na sobie liturgiczne szaty. Kat stylizowany jest na antyczny wzór. Ich zestawienie odnosi się do starcia dwóch światów: pogańskiej kultury antycznej i Kościoła katolickiego. 5. Cała scena męczeństwa ukazana została w formie ulicznej bójki, której przypatrują się młodzieńcy, pozostawiają ofiarę własnemu losowi.
Ilustracja interaktywna o kształcie poziomego prostokąta zbliżonego do kwadratu przedstawia obraz Caravaggia „Męczeństwo świętego Mateusza”. Ukazuje scenę zbiorową. Leżącego na ziemi Mateusza, ubranego w szaty kapłańskie, trzyma za rękę jeden z pochylających się nad nim oprawców. Po obu stronach znajdują się przerażeni świadkowie ukazani w dramatycznych pozach i gestach. Na górze, zza obłoku, wychyla się amor z palmą. W tle znajdują się elementy wnętrza kościoła, przed którym toczy się akcja. Dzieło utrzymane jest w brązach i żółcieniach wraz z licznymi odbiciami mocnego światła. Dodatkowo na ilustracji zostały zamieszczone informacje: 1. Kompozycja stanowi zestawienie krzyżujących się linii diagonalnych. Mimo silniejszego oświetlenia centralnej sceny, całe przedstawienie ginie w mroku ciemnego tła. 2. Nad św. Mateuszem unosi się chmura, znad której anioł podaje mu palmę męczeństwa. 3. Postacie w obrazie tworzą zawiłe, skomplikowane układy ruchowe, ich ciała są często nienaturalnie skręcone. 4. Caravaggio ukazał moment, w którym Ewangelista został przebity mieczem podczas sprawowania Eucharystii - ołtarz znajduje się w tle, a Mateusz ma na sobie liturgiczne szaty. Kat stylizowany jest na antyczny wzór. Ich zestawienie odnosi się do starcia dwóch światów: pogańskiej kultury antycznej i Kościoła katolickiego. 5. Cała scena męczeństwa ukazana została w formie ulicznej bójki, której przypatrują się młodzieńcy, pozostawiają ofiarę własnemu losowi.
RK3TxFlnmP9Lc1
Ilustracja interaktywna o kształcie pionowego prostokąta przedstawia obraz Caravaggia „Święty Mateusz i anioł”. Ukazuje św. Mateusza w długiej pomarańczowo‑czerwonej szacie. Bosy mężczyzna pochyla się nad otwartą na stole księgą. Jedną nogą klęczy na stojącym obok taborecie, drugą podpiera się o podłogę. W prawej ręce trzyma pióro. Głowę obraca w kierunku znajdującego się nad nim anioła w białej szacie. Tło obrazu jest brunatne, ciemne. Dodatkowo na ilustracji zostały zamieszczone informacje: 1. Pomiędzy aniołem a Mateuszem jest zespolenie – mimo odsunięcia samych figur, ich spojrzenia skierowane są na siebie. 2. Pusta przestrzeń po prawej stronie dodaje powagi mistycyzmu. 3. Ciepłe i rozjaśnione postacie wyłaniają się z ciemnego, mrocznego tła. 4. W obrazie Caravaggio zastosował perspektywę żabią – scena ujęta jest z dołu, na uwagę zasługuje zsunięty poza krawędź stopnia klęcznik.
Ilustracja interaktywna o kształcie pionowego prostokąta przedstawia obraz Caravaggia „Święty Mateusz i anioł”. Ukazuje św. Mateusza w długiej pomarańczowo‑czerwonej szacie. Bosy mężczyzna pochyla się nad otwartą na stole księgą. Jedną nogą klęczy na stojącym obok taborecie, drugą podpiera się o podłogę. W prawej ręce trzyma pióro. Głowę obraca w kierunku znajdującego się nad nim anioła w białej szacie. Tło obrazu jest brunatne, ciemne. Dodatkowo na ilustracji zostały zamieszczone informacje: 1. Pomiędzy aniołem a Mateuszem jest zespolenie – mimo odsunięcia samych figur, ich spojrzenia skierowane są na siebie. 2. Pusta przestrzeń po prawej stronie dodaje powagi mistycyzmu. 3. Ciepłe i rozjaśnione postacie wyłaniają się z ciemnego, mrocznego tła. 4. W obrazie Caravaggio zastosował perspektywę żabią – scena ujęta jest z dołu, na uwagę zasługuje zsunięty poza krawędź stopnia klęcznik.
Twórczość Caravaggia stała się przedmiotem ożywionej dyskusji – jego dzieła były śmiałe, pełne dramatyzmu, ukazywały wydarzenia religijne w całkowicie odmiennej interpretacji – jako sceny rodzajowe pełne ekspresji, pozbawione patosu i idealizacji. Mimo że wywołały poruszenie, zapewniły malarzowi rozgłos i przyniosły kolejne zlecenia. Między wrześniem 1600 a listopadem 1601 namalował obrazy przedstawiające Nawrócenie św. Pawła i Ukrzyżowanie św. Piotra, przeznaczone do kaplicy Cerasi w kościele Santa Maria del Popolo.
R1Nbyo5xwnW0o1
Ilustracja interaktywna o kształcie pionowego prostokąta przedstawia obraz Caravaggia „Nawrócenie świętego Pawła”. Ukazuje scenę zbiorową, na którą składają się dwaj mężczyźni i koń. U dołu obrazu na udrapowanym, czerwonym płaszczu leży mężczyzna z uniesionymi do góry rękoma. Przed nim stoi koń, trzyma kopyto nad Pawłem. Większość ciała zwierzęcia obrócona jest tyłem w kierunku widza. Zza konia przypatruje się scenie stajenny, którego widoczna jest tylko głowa i fragment ramion. W ukazanej na czarnym tle scenie światło mocno oświetla Pawła i konia. Dodatkowo na ilustracji zostały zamieszczone informacje: 1. Wyłaniający się z ciemności, masywny, ciężki koń unosi kopyto, by nie nastąpić na leżącego pod nim Pawła. 2. Wyciągnięte ręce wskazują na ekstazę i przemianę grzesznika. 3. Zamiast boskiej światłości Caravaggio głównym źródłem światła uczynił konia, od którego odbija się blask, padając na upadłego prześladowcę chrześcijan - Pawła.
Ilustracja interaktywna o kształcie pionowego prostokąta przedstawia obraz Caravaggia „Nawrócenie świętego Pawła”. Ukazuje scenę zbiorową, na którą składają się dwaj mężczyźni i koń. U dołu obrazu na udrapowanym, czerwonym płaszczu leży mężczyzna z uniesionymi do góry rękoma. Przed nim stoi koń, trzyma kopyto nad Pawłem. Większość ciała zwierzęcia obrócona jest tyłem w kierunku widza. Zza konia przypatruje się scenie stajenny, którego widoczna jest tylko głowa i fragment ramion. W ukazanej na czarnym tle scenie światło mocno oświetla Pawła i konia. Dodatkowo na ilustracji zostały zamieszczone informacje: 1. Wyłaniający się z ciemności, masywny, ciężki koń unosi kopyto, by nie nastąpić na leżącego pod nim Pawła. 2. Wyciągnięte ręce wskazują na ekstazę i przemianę grzesznika. 3. Zamiast boskiej światłości Caravaggio głównym źródłem światła uczynił konia, od którego odbija się blask, padając na upadłego prześladowcę chrześcijan - Pawła.
Michelangelo Merisi, „Nawrócenie świętego Pawła”, 1601, Santa Maria del Popolo, Rzym, Włochy, domena publiczna.
RTLfFOtIBVjRq1
Ilustracja interaktywna o kształcie pionowego prostokąta przedstawia obraz Caravaggia „Ukrzyżowanie świętego Piotra”. Ukazuje moment ukrzyżowania starszego mężczyzny. Krzyż z przybitym do niego Piotrem unoszą trzej mężczyźni. Jeden klęczy, trzymając belkę krzyża na ramieniu, drugi obejmuje go oburącz i podnosi, trzeci ciągnie za przywiązany do ramienia krzyża sznur. W prawym dolnym rogu obrazu leży niebieska draperia – szata Piotra, na którą święty kieruje wzrok. Obok leżą kamienie. Dodatkowo na ilustracji zostały zamieszczone informacje: 1. Na uwagę zasługuje drobiazgowość w oddaniu detali anatomicznych: dłoni, stóp, ścięgien, czy pomarszczonego czoła mężczyzny po lewej stronie. 2. Piotr ukazany jest jako stary człowiek, bez atrybutów świętości. 3. Dla kompozycyjnej równowagi malarz w prawym dolnym rogu zamieścił draperię. 4. Diagonalną kompozycję wyznacza ramię krzyża, do którego przybity jest Piotr. Drugi skos tworzy postać ze sznurem, której przedłużeniem jest mężczyzna podnoszący barkiem krzyż.
Ilustracja interaktywna o kształcie pionowego prostokąta przedstawia obraz Caravaggia „Ukrzyżowanie świętego Piotra”. Ukazuje moment ukrzyżowania starszego mężczyzny. Krzyż z przybitym do niego Piotrem unoszą trzej mężczyźni. Jeden klęczy, trzymając belkę krzyża na ramieniu, drugi obejmuje go oburącz i podnosi, trzeci ciągnie za przywiązany do ramienia krzyża sznur. W prawym dolnym rogu obrazu leży niebieska draperia – szata Piotra, na którą święty kieruje wzrok. Obok leżą kamienie. Dodatkowo na ilustracji zostały zamieszczone informacje: 1. Na uwagę zasługuje drobiazgowość w oddaniu detali anatomicznych: dłoni, stóp, ścięgien, czy pomarszczonego czoła mężczyzny po lewej stronie. 2. Piotr ukazany jest jako stary człowiek, bez atrybutów świętości. 3. Dla kompozycyjnej równowagi malarz w prawym dolnym rogu zamieścił draperię. 4. Diagonalną kompozycję wyznacza ramię krzyża, do którego przybity jest Piotr. Drugi skos tworzy postać ze sznurem, której przedłużeniem jest mężczyzna podnoszący barkiem krzyż.
Michelangelo Merisi, „Ukrzyżowanie świętego Piotra”, 1601, Santa Maria del Popolo, Rzym, Włochy, domena publiczna.
Od 1601 do 1604 roku trwała praca nad obrazem Zaśnięcie Marii. Dzieło do swej rodzinnej kaplicy przy kościele karmelitów bosych Santa Maria della Scala (kościół położony w ubogiej dzielnicy Rzymu – Zatybrze/wł. Trastevere) zamówił Laerzio Cherubini. Caravaggio oparł się na opowieści zawartej w Złotej legendzie, według której rozproszeni po całym świecie apostołowie zostali w dziwny sposób zebrani i stanęli przy łożu śmierci Marii w Jerozolimie.
Dzieło zostało odrzucone, ponieważ zdaniem zleceniodawcy temat został potraktowany niegodnie i nie zawierał elementów, wskazujących na boską obecność. Obraz ukazywał scenę w ubogim wnętrzu, w którym zebrało się jedenastu uczniów o pomarszczonych czołach, a Matka Boska była opuchnięta, jej nogi odkryte, stopy brudne, a do jej namalowania Caravaggio użył podobno ciała prostytutki, która utonęła w Tybrze. Obraz kupił kolekcjoner dzieł sztuki, Vincenzo Gonzaga.
RSJazUW97Sz8g1
lustracja interaktywna o kształcie pionowego prostokąta przedstawia obraz Caravaggia „Zaśnięcie Marii”. Ukazuje zmarłą Marię w otoczeniu innych osób. Ciało kobiety w czerwonej sukni bezwładnie leży na łożu. Prawa ręka spoczywa na ciele, lewa wystaje poza łóżko. Na twarzach stojących wokół łóżka mężczyzn rysuje się powaga, ból, rozpacz i cierpienie. Za nimi widocznych jest kilka rozmawiających postaci. Po prawej stronie, na krześle przy łożu siedzi skulona kobieta i opłakuje śmierć Marii. Nad sceną wisi czerwona, spięta u góry kotara. Tło ściany utrzymane jest w brązach. Dodatkowo na ilustracji zostały zamieszczone informacje: 1. Kompozycja w dolnej części jest zagęszczona, a wisząca nad nią kotara sprawia wrażenie teatralizacji – jednocześnie uchyla tajemnicę przeżywania śmierci. 2. Pod drewnianym stropem zwisa czerwona kotara, której kolor współgra z suknią Marii, a jej fałdy przypominają udrapowanie płaszcza leżącego na nogach zmarłej. Obie tkaniny tworzą wrażenie ruchu ku górze. 3. Obraz pokazuje cielesność śmierci, jej naturalizm.
lustracja interaktywna o kształcie pionowego prostokąta przedstawia obraz Caravaggia „Zaśnięcie Marii”. Ukazuje zmarłą Marię w otoczeniu innych osób. Ciało kobiety w czerwonej sukni bezwładnie leży na łożu. Prawa ręka spoczywa na ciele, lewa wystaje poza łóżko. Na twarzach stojących wokół łóżka mężczyzn rysuje się powaga, ból, rozpacz i cierpienie. Za nimi widocznych jest kilka rozmawiających postaci. Po prawej stronie, na krześle przy łożu siedzi skulona kobieta i opłakuje śmierć Marii. Nad sceną wisi czerwona, spięta u góry kotara. Tło ściany utrzymane jest w brązach. Dodatkowo na ilustracji zostały zamieszczone informacje: 1. Kompozycja w dolnej części jest zagęszczona, a wisząca nad nią kotara sprawia wrażenie teatralizacji – jednocześnie uchyla tajemnicę przeżywania śmierci. 2. Pod drewnianym stropem zwisa czerwona kotara, której kolor współgra z suknią Marii, a jej fałdy przypominają udrapowanie płaszcza leżącego na nogach zmarłej. Obie tkaniny tworzą wrażenie ruchu ku górze. 3. Obraz pokazuje cielesność śmierci, jej naturalizm.
W latach 1600‑1604, na zamówienie Girolama Vittrici, Caravaggio namalował obraz ołtarzowy do kaplicy Opłakiwania w kościele św. Marii w Vallicelli (Rzym). Ukazywał on scenę Złożenia go grobu i pełnił istotną rolę podczas sprawowania Eucharystii – dzieło zapraszało widza w głąb sceny, była mu dana możliwość zrozumienia głębi teologicznego przekazu.
R8TsnuwD2oqwc1
Ilustracja interaktywna o kształcie pionowego prostokąta przedstawia obraz Caravaggia „Złożenie do grobu”. Ukazuje scenę zbiorową, moment złożenia Chrystusa do grobu. Ciało Jezusa owinięte całunem i perizonium trzymają dwaj mężczyźni. Starszy chwyta je pod kolanami i głowę odwraca w kierunku widza. Młodszy pochyla się nad ciałem i podtrzymuje plecy Jezusa. Prawa ręka zmarłego swobodnie opada w dół. Za mężczyznami śmierć opłakują trzy kobiety: Maria Kleofasowa, która ręce wznosi ku górze, Maria Magdalena, która ma pochyloną głowę oraz Maria, matka Jezusa. Wszyscy ustawieni są na kamiennej płycie. Tło obrazu jest czarne. Dodatkowo na ilustracji zostały zamieszczone informacje: 1. Tło jest ciemne i puste – cała uwaga skupia się na postaciach. 2. Caravaggio połączył w obrazie trzy epizody ewangeliczne: Niesienie ciała Chrystusa, Złożenie do Grobu i Opłakiwanie. 3. Kompozycja jest diagonalna z wyraźnym skosem spiętrzanych postaci, zatrzymanych w ruchu. Na uwagę zasługuje Nikodem, którego wzrok skierowany jest poza obraz – w stronę widza. 4. Światło rozjaśnia ciało Chrystusa i całun – nadaje im rangę ofiary eucharystycznej. Płyta grobowa przypomina krawędź Stołu Ołtarzowego, na którym składana jest właśnie ofiara. 5. Dramatyzm potęgują wyraźne gesty i mimika twarzy — Maria Kleofasowa wznosi ręce ku górze, Maria Magdalena zwiesza głowę i rozpacza, Matka Boska natomiast, choć bolejąca, najmniej dramatyzuje - zna tajemnicę śmierci syna i współuczestniczy przez swą wewnętrzną boleść.
Ilustracja interaktywna o kształcie pionowego prostokąta przedstawia obraz Caravaggia „Złożenie do grobu”. Ukazuje scenę zbiorową, moment złożenia Chrystusa do grobu. Ciało Jezusa owinięte całunem i perizonium trzymają dwaj mężczyźni. Starszy chwyta je pod kolanami i głowę odwraca w kierunku widza. Młodszy pochyla się nad ciałem i podtrzymuje plecy Jezusa. Prawa ręka zmarłego swobodnie opada w dół. Za mężczyznami śmierć opłakują trzy kobiety: Maria Kleofasowa, która ręce wznosi ku górze, Maria Magdalena, która ma pochyloną głowę oraz Maria, matka Jezusa. Wszyscy ustawieni są na kamiennej płycie. Tło obrazu jest czarne. Dodatkowo na ilustracji zostały zamieszczone informacje: 1. Tło jest ciemne i puste – cała uwaga skupia się na postaciach. 2. Caravaggio połączył w obrazie trzy epizody ewangeliczne: Niesienie ciała Chrystusa, Złożenie do Grobu i Opłakiwanie. 3. Kompozycja jest diagonalna z wyraźnym skosem spiętrzanych postaci, zatrzymanych w ruchu. Na uwagę zasługuje Nikodem, którego wzrok skierowany jest poza obraz – w stronę widza. 4. Światło rozjaśnia ciało Chrystusa i całun – nadaje im rangę ofiary eucharystycznej. Płyta grobowa przypomina krawędź Stołu Ołtarzowego, na którym składana jest właśnie ofiara. 5. Dramatyzm potęgują wyraźne gesty i mimika twarzy — Maria Kleofasowa wznosi ręce ku górze, Maria Magdalena zwiesza głowę i rozpacza, Matka Boska natomiast, choć bolejąca, najmniej dramatyzuje - zna tajemnicę śmierci syna i współuczestniczy przez swą wewnętrzną boleść.
bg‑yellow
Biblioteka muzyczna
RzN2rDA8LeZ5m
Utwór:Kunst der Fuge- Contrapunctus 1, autorstwa Jana Sebastiana Bacha Wykonawca: The Gateway Brass Quintet Utwór pochodzi z koncertu Back to Bach który odbył się w kościele w St. Louis 21 kwietnia 2013 roku. Kompozycja posiada umiarkowane tempo. Cechuje się spokojnym, sentymentalnym charakterem.
Utwór:Kunst der Fuge- Contrapunctus 1, autorstwa Jana Sebastiana Bacha Wykonawca: The Gateway Brass Quintet Utwór pochodzi z koncertu Back to Bach który odbył się w kościele w St. Louis 21 kwietnia 2013 roku. Kompozycja posiada umiarkowane tempo. Cechuje się spokojnym, sentymentalnym charakterem.
Jan Sebastian Bach, „Kunst der Fuge- Contrapunctus 1”, online-skills, CC BY 3.0
Jan Sebastian Bach, „Kunst der Fuge- Contrapunctus 1”, online-skills, CC BY 3.0.
Jan Sebastian Bach, „Kunst der Fuge- Contrapunctus 1”, online-skills, CC BY 3.0
Jan Sebastian Bach, „Kunst der Fuge- Contrapunctus 1”, online-skills, CC BY 3.0.
Utwór:Kunst der Fuge- Contrapunctus 1, autorstwa Jana Sebastiana Bacha Wykonawca: The Gateway Brass Quintet Utwór pochodzi z koncertu Back to Bach który odbył się w kościele w St. Louis 21 kwietnia 2013 roku. Kompozycja posiada umiarkowane tempo. Cechuje się spokojnym, sentymentalnym charakterem.
RkWR0l1lbbKsl
Utwór: Jan Sebastian Bach, „Fuga C-dur” z pierwszego zeszytu Das Wohltemperiente Klavier, wykonanie: muzycy AMFN. Kompozycja posiada umiarkowane tempo. Cechuje się spokojnym charakterem.
Utwór: Jan Sebastian Bach, „Fuga C-dur” z pierwszego zeszytu Das Wohltemperiente Klavier, wykonanie: muzycy AMFN. Kompozycja posiada umiarkowane tempo. Cechuje się spokojnym charakterem.
Jan Sebastian Bach, „Fuga C-dur” z pierwszego zeszytu „Das Wohltemperiente Klavier”, AMFN, CC BY 3.0
Jan Sebastian Bach, „Fuga C-dur” z pierwszego zeszytu „Das Wohltemperiente Klavier”, AMFN, CC BY 3.0.
Jan Sebastian Bach, „Fuga C-dur” z pierwszego zeszytu „Das Wohltemperiente Klavier”, AMFN, CC BY 3.0
Jan Sebastian Bach, „Fuga C-dur” z pierwszego zeszytu „Das Wohltemperiente Klavier”, AMFN, CC BY 3.0.
Utwór: Jan Sebastian Bach, „Fuga C-dur” z pierwszego zeszytu Das Wohltemperiente Klavier, wykonanie: muzycy AMFN. Kompozycja posiada umiarkowane tempo. Cechuje się spokojnym charakterem.
R1dDPQdXyRH8T
Ilustracja interaktywna przedstawia Johanna Pachelbela. Niemiecki kompozytor z dłuższymi włosami, lekko uśmiecha się. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następujące informacje: 1. Johann Pachelbel, Kanon D‑dur. Kompozycja posiada wolne tempo. Cechuje się spokojnym charakterem.
Ilustracja interaktywna przedstawia Johanna Pachelbela. Niemiecki kompozytor z dłuższymi włosami, lekko uśmiecha się. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następujące informacje: 1. Johann Pachelbel, Kanon D‑dur. Kompozycja posiada wolne tempo. Cechuje się spokojnym charakterem.
Johann Pachelbel, Kanon D-dur, online-skills, CC BY 3.0.
RndVQmtnTCHJw
Utwór:C U When You Get ThereWykonawca: Coolio. Kompozycja posiada zróżnicowane tempo zmieniające się w trakcie utworu. Cechuje się żywiołowym charakterem.
Utwór:C U When You Get ThereWykonawca: Coolio. Kompozycja posiada zróżnicowane tempo zmieniające się w trakcie utworu. Cechuje się żywiołowym charakterem.
Coolio, „C U When You Get There”, online-skills, CC BY 3.0
Coolio, „C U When You Get There”, online-skills, CC BY 3.0.
Coolio, „C U When You Get There”, online-skills, CC BY 3.0
Coolio, „C U When You Get There”, online-skills, CC BY 3.0.
Utwór:C U When You Get ThereWykonawca: Coolio. Kompozycja posiada zróżnicowane tempo zmieniające się w trakcie utworu. Cechuje się żywiołowym charakterem.