Edycja - Redakcja - Adiustacja
Edytor tekstu
Po kilkunastu latach niemal każda osoba korzystająca z komputera przynajmniej raz musiała edytować jakiś tekst. Robimy to do pracy, do szkoły, na studia… Czy jednak na pewno pamiętamy o wszystkich zasadach, jakie powinniśmy stosować?
W naszym e‑materiale konkretne działania będziemy pokazywać w programie Microsoft Word oraz LibreOffice. Wybór edytorów jest oczywiście o wiele szerszy, ale większość z nich jest do siebie bardzo podobna.
Kto tradycyjnie jest zaangażowany w proces redakcyjny?
- Nazwa kategorii: Kto dba o przygotowanie tekstu do druku?
- Nazwa kategorii: łamacz
- Nazwa kategorii: redaktor
- Nazwa kategorii: korektor Koniec elementów należących do kategorii Kto dba o przygotowanie tekstu do druku?
- Elementy należące do kategorii Kto dba o przygotowanie tekstu do druku?
Wybrane zasady
Warto pamiętać, by krój pisma zawsze dobierać odpowiednio do dokumentu, jaki przygotowujemy. Inny krój wybierzemy, wysyłając pracę zaliczeniową (przyjęło się, że używamy kroju Times New Roman w rozmiarze 12 punktów z podwójną interlinią), a inny, projektując zaproszenie. Należy trzymać się raz wybranego kroju.
Inną ważną kwestią jest wielkość kroju. Ona również musi być dostosowana do odbiorcy i tego, jakiego charakteru jest edytowany dokument. Starajmy się również, by wielkość kroju nie różniła się wewnątrz dokumentu, o ile nie jest to uzasadnione.
Nie bez znaczenia pozostają również interlinie oraz odstępy międzyznakowe i międzywyrazowe. Bierzmy pod uwagę wzrok naszego odbiorcy – dajmy edytowanym tekstom trochę światła, dzięki temu będzie się je łatwiej czytało.
Zwróć uwagę na to, jaka wielkość kroju jest wybierana przez wydawców, kiedy wydają relatywnie niewielką pozycję. Spójrz również na interlinie, marginesy, odstępy… Dostrzeżesz, że niektóre zabiegi stosowane są wyłącznie po to, by nieco „rozluźnić” tekst, dzięki czemu książka w ostatecznej formie jest grubsza i obszerniejsza, niż w rzeczywistości. Grubsza książka może być postrzegana jako bardziej wartościowa przez czytelników.
Powyższe zasady to wyłącznie przykład. Warto również nadmienić, że wyglądają inaczej w przypadku publikacji na stronach www czy książek dla dzieci.
Podstawowe błędy edytorskie
- dwa spójniki łączne: a, i
- cztery przyimki: o, u, w, z
- jednostki miar
- numery przy imionach
- symbole matematyczne
- symbole pierwiastków chemicznych
W edytorach tekstów wciśnięcie klawisza Enter generuje znak interpretowany przez program jako znacznik końca akapitu.
Parametry akapitu wpływające na typografię
Microsoft Word
Po wybraniu okna dialogowego Akapit na karcie Podziały wiersza i strony są dostępne opcje programu:
Kontrola bękartów i wdów – automatyczne kontrolowanie akapitu zapobiegające pojawianiu się bękartów i wdów;
Razem z następnym – dwa akapity muszą być na jednej stronie (np. rysunek i opis);
Zachowaj wiersze razem – wszystkie wiersze akapitu muszą znaleźć się na jednej stronie;
Podział strony przed – akapit zawsze ma zaczynać się od nowej strony.
Pozwalają one na rozwiązanie problemów z występowaniem w tekście błędów typu wdowa lub bękart.

Na ułożenie i wygląd tekstu ma także wpływ opcja:
Nie dziel wyrazów – powodująca automatyczne dzielenie wyrazów w dokumencie programu Word.
LibreOffice
W menu Format w opcji Akapit na karcie Przepływ tekstu znajdują się cztery opcje określające przepływ tekstu akapitów przed i za podziałem strony:
Nie dziel akapitów – przesuwa cały akapit do następnej strony lub kolumny:
Zachowaj razem z następnym akapitem – nie rozdziela dwóch znajdujących się po sobie akapitów;
Kontroluj szewców – określa minimalną liczbę wierszy, która musi się znaleźć w akapicie przed podziałem strony;
Kontroluj bękarty – określa minimalną liczbę wierszy akapitu, jaka musi się znaleźć na nowej stronie.

Twarda spacja – łącznik nierozdzielający
Znak stosowany wszędzie tam, gdzie dwa wyrazy rozdzielone spacją mają być trzymane w jednym wierszu. Dobrym zwyczajem jest stawiać ją za znakami będącymi potencjalnymi sierotami. Znak wstawiamy, używając kombinacji klawiszy: CTRL + SHIFT + spacja.
Niewidoczne białe znakibiałe znaki formatujące tekst można wyświetlić na ekranie dzięki znajdującej się w Narzędziach głównych opcji Pokaż wszystko.
Zapoznaj się z prezentacją, a następnie wykonaj ćwiczenie.
Pobierz plik i popraw go zgodnie z przedstawionymi zasadami:
1. Wprowadź formatowanie czcionki i akapitów.
2. Usuń spacje przed znakami interpunkcyjnymi.
3. Sprawdź, jak są umieszczone spacje względem parzystych znaków: nawiasów i cudzysłowów.
4. Zwróć uwagę, czy nie popełniono błędów typu wdowy, sieroty, szewcy, bękarty.
Po skończonej pracy porównaj swój plik z poniższą wersją. Jakie błędy udało ci się zauważyć i poprawić?
Słownik
symbol niedrukowany, stanowiący graficzne przedstawienie białych znaków, takich jak koniec akapitu, spacja, tabulator
funkcja używana podczas przenoszenia fragmentu tekstu, rysunku, tabeli itp. z jednego miejsca w dokumencie do innego
krótkie słowo (często jednowyrazowe) pozostawione na końcu linii
pierwszy wiersz akapitu pozostawiony na końcu strony
ostatni wiersz akapitu, który nie mieści się na stronie i przeskakuje na kolejną stronę
krótki wiersz, zazwyczaj jednowyrazowy, zostawiony na końcu akapitu
przejście do nowej linii bez tworzenia nowego akapitu
spacja nierozdzielająca, znak spacji wyglądający na ekranie tak samo jak zwykła spacja, lecz niepozwalający przełamywać wiersza tekstu w danym miejscu
osoba, która zajmuje się poprawianiem tekstu tak, by nie pojawiały się w nim żadne błędy językowe; korektorzy w swojej pracy w przeszłości stosowali tzw. znaki korektorskie, współcześnie korzysta się z funkcji śledzenia zmian
osoba odpowiedzialna za techniczne przygotowanie dokumentu do publikacji; profesjonalne publikacje składa się w zaawansowanych programach DTP; prostsze dokumenty składamy zwykle w popularnych edytorach tekstów; teksty specjalistyczne (np. matematyczne, chemiczne czy fizyczne) wymagają użycia również specjalistycznego oprogramowania
potoczna nazwa oznaczająca skład tekstu; nazywana łamaniem, gdyż w czasach zecerów polegała na ułożeniu szpalty tekstu w łamy na kolumnie; polega na umieszczeniu tekstu na stronach i sformatowaniu go; współcześnie mówi się głównie o składzie komputerowym
osoba nanosząca w treści dokumentu poprawki gramatyczne, stylistyczne, leksykalne, składniowe, logiczne; redaktor jest odpowiedzialny za przygotowanie językowe materiału do publikacji
sztuka przygotowania dokumentu tak, by miał prawidłowy formalny i funkcjonalny wygląd; dotyczy treści, estetyki, rozmieszczenia poszczególnych elementów dokumentu, ich właściwości i wzajemnych relacji