Folklor regionalny w Polsce
Jednym z elementów, które identyfikują różne regiony, jest folklor. Przez folklor regionalny rozumiemy najstarsze elementy kultury, takie jak stroje ludowe, sztuka ludowa, tańce i muzyka oraz święta i obrzędy.

Topienie marzanny
Zwyczaj topienia marzanny to stara polska tradycja. Marzanna, symbolizująca czas zimy i śmierci, jest topiona wraz z nadejściem wiosny. Tradycja ta, charakterystyczna dla wielu regionów, jest też powiązana z troską o urodzaj w nadchodzącym sezonie letnim. Odpowiednikiem tego święta jest wieszanie Judasza, które przetrwało na Podkarpaciu. Sporządzoną ze słomy kukłę ubierało się w stare ubrania i wieszało na wieży kościoła. Następnie strącano i okładano ją kijami. Obrzęd kończyło podpalenie kukły i wrzucenie jej do rzeki.

Święcenie pokarmów w Wielką Sobotę
Na Kujawach zwyczaj ten przeplatał się z innym zwyczajem – pogrzebem żuru i wieszaniem śledzia. Gdy kończył się okres postny, te dwie potrawy, najczęściej spożywane w czasie postu, żegnano wylewając żur do wykopanego dołu, a śledzia (najczęściej wyciętego z drzewa lub tektury) wieszano na drzewie.
[FILM] Święcenie pokarmów w Wielką Sobotę. Zwyczaj święcenia pokarmów ma korzenie pogańskie, ale został uznany przez Kościół. Dzisiaj święci się tylko symboliczne pokarmy. Zawartość święconki może być różna, w zależności od danego regionu.

Wielkanocne pisanki
Zwyczaj malowania jajek wywodzi się ze starosłowiańskich wierzeń, w których jajko miało bardzo duże znaczenie. Symbolizowało siły witalne i początek nowego życia. Wśród kolorowych jajek rozróżniamy:
- kraszanki – występujące w północnej części Polski. Nazwa pochodzi od słówka „krasić”, czyli „barwić”, bo kraszanki to jajka gotowane w barwnym wywarze, dawniej uzyskiwanym tylko z naturalnych składników;
- oklejanki – spotykane w części Mazowsza, to wydmuszki oklejone sitowiem i kolorową włóczką;
- nalepianki – popularne w Małopolsce i w Łowiczu, to jaja zdobione kolorowymi wycinankami z papieru.
W zachodniej części Polski powszechny jest zwyczaj określany jako „szukanie zajączka”, czyli drobnych upominków lub słodyczy. Zajączek zostawia podarunki na Śląsku, Pomorzu Zachodnim i w Wielkopolsce.

Śmigus‑dyngus
Popularny śmigus‑dyngus towarzyszy obchodom Poniedziałku Wielkanocnego. Zwyczaj wiąże się z praktykami pogańskimi symbolizującymi oczyszczenie z zimowego brudu i budzenie się przyrody na wiosnę. Wierzono, że im mocniej tego dnia została oblana panna, tym większe ma szanse na zamążpójście. Na terenie Śląska zwyczaj ten miał swoją formę – śmiergust. Podczas niego chłopcy przebierali się w kolorowe stroje, kapelusze ozdobione bibułą i zakładali maski. Następnie chodzili od domu do domu i oblewali dziewczęta, po czym wspólnie z nimi tańczyli i śpiewali.

Andrzejki
Według tradycji noc z 29 na 30 listopada była nocą magiczną, ponieważ w jej trakcie można było poznać swoją przyszłość. Najbardziej znaną z tradycji andrzejkowych jest lanie wosku. Po roztopieniu przelewano go przez otwór klucza do zimnej wody. Oznaczało to otwarcie bramy czasu. Powstałe w ten sposób na wodzie kształty miały konkretne znaczenie. Wróżby organizowane podczas wigilii św. Andrzeja były popularne na terenie całego kraju.W Kurpiach znany był zwyczaj polegający na kładzeniu pod poduszkę męskich spodni przez dziewczęta, czy spódnic przez chłopców w celu ujrzenia we śnie przyszłego męża lub żony.

Strój ludowy
W różnych częściach ziem polskich strój ludowy przybierał różnorodne formy. Wynikało to z położenia geograficznego, warunków klimatycznych, tradycji stosowania pewnych surowców, z których wyrabiano tkaniny oraz sytuacji gospodarczej regionu. Pomimo swojego bogactwa i wyjątkowości, tradycyjny strój ludowy musiał być użyteczny – był bowiem ubiorem, nie kostiumem.

Strój kaszubski
Nakryciem głowy Kaszuba był kapelusz [1] ozdobiony tasiemką. Na białą koszulę [2] zakładano kamizelkę [3] nazywaną liwkiem lub kaftan [4] nazywany wępsem i ozdobiony wyszyciami oraz rzędami metalowych guzików. Odświętne spodnie, czyli buksy [5] uszyte z zamszu, wpuszczane były w wysokie buty [6] – skorznie – wykonane z surowej skóry, o sztywnej, szerokiej cholewie.Kaszubka nosiła na głowie aksamitny czepek [1] wyszywany złotą nicią i ozdobiony wstążkami. Na szyję zakładała korale [2]. Na białej płóciennej koszuli [3] nosiła aksamitny gorset [4] w kolorze spódnicy [5] wyszywany złotą lub srebrną nicią. W pasie przewiązywała się białą lnianą zapaską [6] zwaną szertuchem, ozdobioną u dołu haftem. Odświętne czarne, zapinane na pasek półbuciki, zwane wiksówkami [7], zakładała do białych pończoch.

Strój kurpiowski
Strój męski był skromny i pozbawiony ozdób. W jego skład wchodził niski twardy kapelusz [1], zwany grzybkiem. Innymi elementami ubioru były biała koszula [2], wiązana pod szyją wstążką, krótka kurtka [3] z czerwonego sukna nazywana lejbikiem oraz jasne spodnie w pionowe paski [4]. Na nogi mężczyźni zakładali skórzane buty [5] z cholewami.Na ubiór kobiecy składało się czółko [1] z tektury oklejonej aksamitem, korale [2], koszula [3] zdobiona haftem oraz koronką okalającą kołnierzyk i mankiety. Na koszulę kobieta zakładała gorset [4] nazywany wystkiem, a na niego wełnianą spódnicę [5]. Na spódnicy związywała fartuszek [6] zwany zapaską. Dopełnieniem stroju były trzewiki [7] na niewielkim obcasie, sznurowane tasiemką.

Strój łowicki
Strój łowicki to jeden z najbogatszych i najbardziej efektownych strojów ludowych. Nakryciem głowy mężczyzny był filcowy kapelusz [1]. Koszula [2], zwana bielunką miała zdobiony haftem kołnierzyk. Na nią nakładano długą do bioder kamizelkę [3], czyli lejbik obwiązaną wełnianym ozdobnym pasem [4]. Strój dopełniały pasiaste spodnie [5]. Na nogi zakładano buty [6] z cholewami lub oficerki o usztywnionej cholewie.Strój kobiecy był bardziej kolorowy i zdobny. Kobiety używały chustek [1] jedwabnych ozdobionych haftem. Na szyi nosiły korale [2] Koszule [3] łowiczanek, czyli bielunki, szyto z lnianych tkanin i bawełnianych płócien, a ozdabiano haftami. Zakładano na nie kiecki [4] składające się z ozdobionego haftem stanika i spódnicy. Kieckę przewiązywano w talii zapaską [5]. Na nogi zakładano pończochy z wyrabianymi wzorami i trzewiki [6].

Strój krakowski
Krakowiak na głowę zakładał czerwoną rogatywkę [1], zwaną też krakuską. Na białej koszuli [2], ozdobionej czerwoną tasiemką, nosił kaftan [3] bez rękawów. Kaftan opasał białym skórzanym pasem [4] nabijanym ćwiekami. Dolną część stroju stanowiły spodnie – portki [5] w czerwone prążki, wpuszczone w skórzane buty [6] z cholewami. Charakterystycznym kobiecym nakryciem głowy były wianki [1] lub białe chusty z haftem bądź kolorowe chusty z nadrukiem. Na szyi Krakowianki wisiały korale [2]. Kobiety zakładały lniane lub bawełniane koszule [3], a na nie gorsety [4]. W pasie zawiązywały biały, tiulowy fartuszek zwany zapaską [5]. Pod nim znajdowała się spódnica [6]. Jako okrycia używały żupaników, sukienek i chust na ramiona. Na nogi zakładały sznurowane trzewiki [7] na wysokim obcasie lub buty z cholewami.

Strój kujawski
Strój męski składał się z czapki rogatywki [1], białej lnianej koszuli [2], związanej ozdobną wstążeczką i kaftanu [3] zwanego jaką z długimi rękawami z czerwonego sukna. Na kaftanie Kujawiak nosił katankę [4] bez rękawów, długą do bioder, z granatowej tkaniny, ozdobioną naszyciami. Katanę zdobił czerwony wełniany pas [5]. Sukienne niebieskie spodnie [6] były wpuszczane w skórzane buty [7] podbite podkówkami i z cholewą, zwane iskrzokami.Nakryciem głowy w stroju damskim był czepek [1] zwany kopką. Na szyi wisiały czerwone korale [2]. Górna część stroju składała się z białej koszuli [3] i kaftanika [4] zwanego kabatem. Kujawianka nosiła trzy spódnice. Spódnice‑spodnie, szyte z barchanu i płótna, pełniły funkcję halki. Fartuszek [5], czyli zapaska opadał na suto marszczona spódnicę [6] wierzchnią. Strój dopełniały białe pończochy i  sznurowane trzewiki [7].