Europa i świat po kongresie wiedeńskim
Zastanów się i odpowiedz, czy skonstruowanie przez Jamesa Watta silnika widocznego na powyższej ilustracji było spełnieniem odwiecznego marzenia ludzkości o stworzeniu perpetuum mobile.
Rewolucja przemysłowa
Wiek XVIII był pod wieloma względami lepszy od poprzedniego. Łagodniejszy klimat, zwycięstwo zasady tolerancji religijnej oraz myśl oświecenia dawały szansę na poprawę warunków i lepszy komfort życia. Ludzie wykształceni tej epoki uważali, że ludzkość jest na dobrej drodze do osiągnięcia tego ostatniego. W Wielkiej Brytanii skumulowało się także wiele innych sprzyjających czynników ekonomicznych i politycznych. Jeszcze przed wynalezieniem silnika parowego rosła szybko produkcja żywności i innych dóbr. Zastosowanie silnika parowego zwielokrotniło to tempo pod koniec XVIII wieku. Na sto lat Wielka Brytania stała się największą fabryką świata. W XIX w. industrializacja zatriumfowała w całej Europie i dotarła do Stanów Zjednoczonych. Za zmianami w produkcji poszły zmiany w zakresie struktury ludnościowej, kultury i mentalności. Historycy do dziś dyskutują, czy proces ten można nazwać rewolucją, czy dokonywał się on szybko, ale ewolucyjnie.
Wyjaśnisz, dlaczego wiek XVIII nazywamy „wiekiem pary”.
Opiszesz w jaki sposób zastosowanie maszyn parowych w niektórych dziedzinach przyczyniło się do przewrotu technicznego na niespotykaną wcześniej skalę.
Przeanalizujesz, na czym polega spór historyków z publicystami dotyczący tego, czy industrializacja była rewolucją.
Podasz przykłady zmian w gospodarce i życiu codziennym spowodowane postępującą industrializacją.
Dlaczego Anglia?
Już w XVI w. wytrzebienie lasów spowodowało w Anglii konieczność użycia zasobów torfu i węgla zalegających pod ziemią. Rozwój handlu – dokonujący się już od średniowiecza i przybierający formy ekspansji handlowej w czasach nowożytnych – zrodził postawę innowacyjności. Protestantyzm z jego kalwińską etyką pracy i przedsiębiorczości łagodził bariery religijne (takie jak uznanie bogactwa za grzech czy potępianie podejrzanych praktyk kredytowych). Skutki ekonomiczne ekspansji handlowej były również bardzo poważne – doszło do akumulacji kapitału w rękach bogatego mieszczaństwa i szlachty, pojawiła się potrzeba dopływu dużych ilości towarów przemysłowych (np. tkanin, broni) w celu wymiany handlowej. Ducha kapitalizmu widać wyraźnie w słowach filozofa angielskiego z XVII w. Franciszka Bacona, który przekonywał, że człowiek powinien poznać prawa natury, żeby ją ujarzmić i wykorzystać do własnych celów. Liberalny system polityczny, który zatryumfował w Anglii w drugiej połowie XVII w., przyczynił się do zniesienia stanowych czy klasowych barier, przeszkadzających w innych krajach ludziom przedsiębiorczym. Zwycięstwo racjonalizmu i empiryzmu w nauce, a także swobody twórcze i rozwój drukarstwa zapewniały wynalazcom możliwość upowszechnienia swoich osiągnięć oraz zdobycie pieniędzy i sławy. Oświecenie, które rozpoczęło się właśnie w Wielkiej Brytanii, dowartościowało dokonania uczonych i sprawiło, że król, politycy i przedsiębiorcy prześcigali się w zabiegach o rozwiązanie problemów metodą naukową, we współpracy z uczonymi.
Podsumuj zagadnienie rewolucji przemysłowej na terenie Anglii. W tym celu obejrzyj film.

Film dostępny pod adresem /preview/resource/R1Z6ZHOB1VCZB
Nagranie filmowe dotyczące rewolucji przemysłowej w Anglii.
Przemiany w rolnictwie
W czasach, gdy ziemia dawała utrzymanie większości ludzi, postęp w rolnictwie był bardzo ważny. W XVIII w. rolnictwo zrobiło wielki krok do przodu, szczególnie w Holandii i Anglii. Trójpolówkę zastąpił tam płodozmian. Wprowadzenie uprawy ziemniaka rozwiązało problem głodu. Eksperymentalnie wyhodowano nowe, bardziej wydajne gatunki zbóż i rasy zwierząt – holenderskie krowy dawały więcej mleka, angielskie owce miały więcej wełny. Nawet w rolnictwie krajów zacofanych, takich jak Polska, zachodziły powolne zmiany na lepsze. Chłopów częściowo oczynszowano, a postęp w rolnictwie był modny wśród wykształconej części szlachty. W pałacach magnatów i dworach szlacheckich całej Europy damy i kawalerowie uczestniczyli z zapałem w eksperymentach naukowych, także w dziedzinie rolnictwa.
Wynalazki XVIII stulecia
To właśnie m.in. wśród szlachty znajdziemy w tej epoce pomysłowych wynalazców, którzy byli swego rodzaju samodzielnie pracującymi „majsterkowiczami” i poszukiwaczami udogodnień. Amerykanin Benjamin Franklin wynalazł piorunochron, Anglik John Harrison przedstawił na konkursie ogłoszonym przez parlament brytyjski chronometr mechaniczny, urządzenie to pomagało w dokładniejszy sposób określić położenie statku na morzu. Anglikom zawdzięczamy też choćby szczoteczkę do zębów, centralne ogrzewanie, oświetlenie gazowe ulic. Najważniejszym jednak wynalazkiem tego stulecia, również angielskim, była maszyna parowa, którą w 1763 r. opatentował James Watt. Już pod koniec stulecia czyniono próby jej zastosowania do poruszania różnych urządzeń, na dobre jednak maszyny parowe upowszechniły się w Wielkiej Brytanii na początku XIX w. Inni Anglicy, wynalazcy mechanicznego czółenka tkackiego i przędzarki mechanicznej, zasługują na miano współtwórców rewolucji przemysłowej.

Początki industrializacji
Industrializacja to zastępowanie pracy ludzkiej przez maszyny. W ten sposób powstawały fabryki zdolne produkować więcej i taniej niż manufaktury. Zanim jednak powstały fabryki, musiały zaistnieć pewne warunki. Przede wszystkim konieczny był popyt na dużą produkcję, ponadto potrzebne były pieniądze na budynki i maszyny. Zjawisko powstawania odpowiednio dużych zasobów, które mogły być przeznaczone np. na budowę fabryk, nazywamy akumulacją kapitału. W XVIII w. jedynie w Wielkiej Brytanii przedsiębiorcy dysponowali dostatecznymi środkami i właśnie tam rozpoczęła się tzw. pierwsza rewolucja przemysłowa, oparta na silniku parowym.
Innym ważnym zjawiskiem była rosnąca urbanizacja – w XVIII w. bardzo szybko zaludniały się miasta. Częściowo fenomen ten tłumaczy mniejsza niż dotychczas śmiertelność, częściowo początek rewolucji przemysłowej, częściowo szybki rozrost miast stołecznych (Londyn, Paryż). To właśnie w środowisku miejskim najszybciej rozszerzały się nowe idee. Gdy pod koniec XVIII w. nastąpiło w Anglii gwałtowne przyspieszenie rozwoju przemysłu, w ciągu kilku dekad upowszechnił się proces wytapiania rudy żelaza za pomocą koksu oraz stosowanie maszyn włókienniczych zasilanych energią pary. Proporcjonalnie do tego nastąpiło lawinowe przyspieszenie rozwoju wynalazczości. W latach 1750–1790 opatentowano w Wielkiej Brytanii ok. 1000 wynalazków. W następnych latach, aż do 1873 r., ich liczba systematycznie rosła. Pod koniec XIX w. inne kraje osiągnęły jeszcze wyższe tempo innowacyjności. Jak napisał filozof i matematyk Alfred North Whitehead, największym osiągnięciem XIX wieku było wynalezienie metody robienia wynalazków
.

Rewolucja czy ewolucja?
Historycy spierają się, czy przyspieszenie rozwoju przemysłu dokonało się stopniowo, czy też było wydarzeniem gwałtownym. Biorąc pod uwagę sam rozwój przemysłu, bez jego konsekwencji, wydaje się, że rację mają zwolennicy pierwszej tezy. Już od XVI w. obserwujemy w Anglii i jej posiadłościach znaczne ożywienie gospodarcze. Na potrzeby handlu wytwarzano w Anglii różne towary za pomocą metod chałupniczych i manufaktur. Skala tej produkcji dorównywała holenderskiej czy włoskiej. W XVIII w. dotychczasowy sposób wytwarzania towarów w manufakturach na rynek wewnętrzny i na eksport stał się jednak niewystarczający. Wymóg stałych dostaw tkanin, wyrobów żelaznych, elementów konstrukcyjnych zrodził potrzebę nowych technologii. Badania statystyczne, a właściwie podjęte dotychczas próby oszacowania wielkości produkcji Anglii, prowadzą do wniosku, że wzrost był stały i trudno mówić o jakiejś wyraźnej cezurze. Wprowadzenie maszyn parowych też nie było procesem gwałtownym.
O ile sam przemysł przechodził raczej ewolucyjne zmiany w kierunku industrializacji, o tyle konsekwencje społeczne i gospodarcze miały zdecydowanie rewolucyjny charakter. Rewolucja przemysłowa zmieniła strukturę społeczną, znacznie przyspieszyła proces urbanizacji, wpłynęła na skokowe zwiększenie mobilności społecznej.
Wiek pary
Rewolucja przemysłowa ujmowana jest jako proces przebiegający w kolejnych czterech fazach:
rewolucji pary,
rewolucji paliw ciekłych i elektryczności,
rewolucji atomu,
rewolucji informatyki oraz automatyzacji.
Mniej więcej do roku 1880, pomijając tradycyjne źródła energii (woda, siła ludzi i zwierząt, wiatr), silniki maszyn poruszane były energią pary. Zastosowanie sprężonej pary pozwoliło zwiększyć moc i tempo pracy maszyn nawet kilka tysięcy razy w porównaniu z epoką sprzed połowy XVIII w. W niektórych dziedzinach doprowadziło to do przewrotu na nieznaną skalę. Tkaniny stały się dostępne dla każdego. Czas podróżowania skrócił się kilkadziesiąt razy dzięki wynalezieniu parowca (1807 r.) i uruchomieniu kolei (1825 r.). Poruszana silnikiem parowym rotacyjna maszyna drukarska drukowała w jedną noc kilkadziesiąt tysięcy egzemplarzy gazety. Telegraf Morse’a (1837 r.) umożliwiał przekazanie informacji w ciągu kilku minut na odległość tysięcy kilometrów. W kopalniach maszyny skutecznie wypompowywały wodę i wywoziły urobek na powierzchnię, dzięki czemu wydobycie kopalin wzrosło wielokrotnie. Lampa naftowa Ignacego Łukasiewicza (1853 r.), produkowana seryjnie w fabrykach, zapewniła tańsze, pewne źródło światła. Gruszka Bessemera (1855 r.) pozwalała produkować stal, dzięki której można było wznosić niebotyczne konstrukcje w krótkim czasie.

Rozwój przemysłu w pierwszej połowie XIX w. dokonywał się przede wszystkim tam, gdzie istniała odpowiednia koncentracja kapitału oraz podstawowy surowiec do produkcji pary – węgiel. Poniższa mapa obrazująca występowanie i eksploatację węgla jest jednocześnie mapą rozwoju przemysłu w tym okresie. Z Wielkiej Brytanii industrializacja stopniowo przesuwała się na ląd europejski – do Niemiec, Francji, Czech, północnych Włoch, wreszcie na ziemie polskie.

Kapitalizm wolnokonkurencyjny
Po roku 1830 już cała Europa Zachodnia i częściowo Europa Środkowa weszły w fazę industrializacji. Były to złote czasy dla ludzi przedsiębiorczych, posiadających umiejętności, kapitał, pracowitych i żądnych zysku. Coraz bogatsze chłopstwo i coraz bardziej rozwijający się handel tworzyły ogromny popyt na wyroby przemysłowe. Rozwój kolei żelaznych wymagał gigantycznych inwestycji inżynieryjnych, budowlanych, technicznych. Kolej potrzebowała węgla, drewna, stali, cementu, nowoczesnych maszyn, mechaniki precyzyjnej i urządzeń hydraulicznych. Niemal w każdej dziedzinie istniał popyt na wyroby przemysłowe, co sprawiało, że powstanie nowej fabryki stwarzało na ogół, zwłaszcza w dłuższej perspektywie, okazję do wzbogacenia się. Wielu przedsiębiorców w dążeniu do zysku i walce z konkurencją oszczędzało na płacach i bezpieczeństwie robotników. Duże grupy ludzi ze wsi, w nadziei na podniesienie poziomu życia, przenosiły się do miast i rozpoczynały, często całymi rodzinami, pracę w przemyśle. Niektórych czekała tam jednak nędza, bezrobocie i poniewierka. Tempo zmian społecznych było tak szybkie, że istniejące od wieków normy postępowania ulegały niebezpiecznemu rozluźnieniu. Wielkie miasta przemysłowe stawały się w czasach kryzysów miejscem koncentracji biedy, patologii społecznych i przestępczości.
Przeanalizuj poniższe symulacje interaktywne. Przedstawiają one rozwój sieci kolejowej w XIX w. oraz udział wybranych państw w produkcji przemysłowej. Poszczególne interaktywne elementy wykresu wymienione są nad nim. Możesz je włączać i wyłączać, zmieniając w ten sposób wygląd wykresu. Zapoznaj się z danymi.
Rozwój sieci kolejowej w XIX w. w wybranych państwach europejskich (w kilometrach). 1840 rok: Austria 144 kilometry, Belgia 334 kilometry, Francja 497 kilometrów, Hiszpania 0 kilometrów, Niemcy 459 kilometrów, Rosja 27 kilometrów, Wielka Brytania 2390 kilometrów. 1850 rok: Austria 1579 kilometrów, Belgia 903 kilometry, Francja 2915 kilometrów, Hiszpania 28 kilometrów, Niemcy 5856 kilometrów, Rosja 501 kilometrów, Wielka Brytania 9797 kilometrów. 1880 rok: Austria 18507 kilometrów, Belgia 4112 kilometrów, Francja 23809 kilometrów, Hiszpania 7490 kilometrów, Niemcy 33838 kilometrów, Rosja 22865 kilometrów, Wielka Brytania 25060 kilometrów.
Wskaż kraj, w którym nastąpił największy i najmniejszy przyrost linii kolejowej w XIX wieku. Jakie podobieństwa i różnice pod tym względem dostrzegasz między pierwszą połową a drugą połową stulecia?
Udział wybranych państw w światowej produkcji przemysłowej (w procentach).
1800 rok: Europa jako całość 23.2%, Wielka Brytania 4.3%, Austria 3.2%, Francja 4.2%, Niemcy 3.5%, Włochy 2.5%, Rosja 5.6%, Chiny 32.8%, Japonia 3.8%, Indie 24.5%, Stany Zjednoczone 0.8%.
1860 rok: Europa jako całość 53.2%, Wielka Brytania 19.9%, Austria 4.2%, Francja 7.9%, Niemcy 4.9%, Włochy 2.5%, Rosja 7.0%, Chiny 19.7%, Japonia 2.6%, Indie 8.6%, Stany Zjednoczone 7.2%.
1900 rok: Europa jako całość 62.0%, Wielka Brytania 18.5%, Austria 4.7%, Francja 6.8%, Niemcy 13.2%, Włochy 2.5%, Rosja 8.8%, Chiny 6.2%, Japonia 2.4%, Indie 1.7%, Stany Zjednoczone 23.6%.
Wskaż to państwo, w którym nastąpił największy procentowo wzrost udziału w światowej produkcji przemysłowej w pierwszej połowie XIX w., oraz to, w którym nastąpił największy procentowo wzrost udziału w światowej produkcji przemysłowej w drugiej połowie XIX wieku.
Trenuj i ćwicz
Zapoznaj się z tekstami źródłowymi, a następnie wykonaj polecenie.
Źródło A:
Weźmy dla przykładu niepozorne rękodzieło, które jednak: swym podziałem pracy często zwracało na siebie uwagę, a mianowicie rzemiosło wyrobu szpilek. Robotnik nie zaprawiony do tej roboty (którą podział pracy uczynił odrębnym rzemiosłem) i nie obeznany z używanymi w niej maszynami (do których wynalezienia podnietę dał prawdopodobnie tenże podział pracy), potrafiłby może przy największej pilności zrobić jedną szpilkę na dzień, ale z pewnością nie zrobiłby dwudziestu. Sposób jednak obecnego prowadzenia tej roboty czyni ją nie tylko odrębnym rzemiosłem, ale dzieli ją jeszcze na szereg gałęzi, których większość stanowi również pewnego rodzaju odrębne fachy. Jeden robotnik wyciąga drut, drugi go prostuje, trzeci tnie, czwarty zaostrza, piąty toczy koniec dla osadzenia główki; sporządzenie główki wymaga dwóch lub trzech oddzielnych czynności; osadzenie główki stanowi odrębną pracę, jak również bielenie szpilek; nawet wtykanie szpilek w papier stanowi oddzielne zatrudnienie; w ten sposób ważne rzemiosło wyrobu szpilek podzielone jest na blisko 18 różnych czynności, które w niektórych rękodzielniach wykonywane są przez różnych pracowników, gdy w innych jeden pracownik ma z nich dwie lub trzy do wykonania. Widziałem małą pracownię tego rodzaju, gdzie zajętych było tylko dziesięć osób; niektóre z nich miały dwa lub trzy różne zatrudnienia. Chociaż ludzie ci byli bardzo biedni i wskutek tego tylko skąpo zaopatrzeni w niezbędne maszyny, byli przecież w stanie przy pewnym wysiłku wyprodukować wspólnie około dwunastu funtów szpilek dziennie. Ponieważ na funt szpilek przypada z góra 4000 szpilek średniej wielkości, więc owe dziesięć osób było w stanie wyprodukować wspólnie ponad 48000 szpilek na dzień. Ponieważ każda z nich robiła dziesiątą cześć owych 48000 szpilek, ; można wiec uważać, że wyrabia 4800 szpilek dziennie. Gdyby natomiast każda z tych osób pracowała oddzielnie i samodzielnie i nie była uprzednio wyszkoloną w tej specjalnej pracy, to z pewnością żadna z nich nie zrobiłaby dwudziestu, a może nawet nie zrobiłaby i jednej szpilki na dzień; to znaczy, że nie zrobiłaby 240, a może nie zrobiłaby nawet 4800 części tego, co są w stanie wyprodukować teraz dzięki właściwemu podziałowi i połączeniu swych różnych czynności.
Źródło B:
Wzrost rozmiarów maszyny roboczej oraz liczby jej narzędzi czynnych równocześnie wymaga mechanizmu poruszającego o większej masie; z kolei zaś mechanizm ten dla pokonania własnego oporu wymaga siły napędowej potężniejszej niż ludzka, nie mówiąc już o tym, iż człowiek jest bardzo niedoskonałym środkiem wytwarzania ruchu ciągłego i jednostajnego. Jeżeli człowiek działa już tylko jako prosta siła napędowa, jeżeli więc maszyna narzędziowa zajęła miejsce narzędzia, to siły przyrody mogą zastąpić go jako siłę napędową. Ze wszystkich wielkich sił napędowych, przekazanych nam przez okres rękodzielniczy, najgorszą była siła końska, po części dlatego, że koń ma własną głowę, po części zaś z tego powodu, że jest kosztowny i że możność posługiwania się nim w fabrykach jest bardzo ograniczona. Jednakowoż wielki przemysł w swym okresie dziecięcym nie mało używał koni, o czym świadczą nie tylko skargi ówczesnych pisarzy, upatrujących w tym szkodę dla rolnictwa, lecz również przekazany nam z owych czasów zwyczaj obliczania siły mechanicznej na horse powers (siły końskie). Wiatr był zbyt niestały i zbyt nieobliczalny, a przy tym stosowanie siły wodnej w Anglii, kolebce wielkiego przemysłu, przeważało już w okresie rękodzielniczym. Już w XVII wieku próbowano wprawiać w ruch dwa koła młyńskie i dwa kamienie młyńskie za pomocą jednego koła wodnego. Ale wtedy wynikło przeciwieństwo między rozrośniętym mechanizmem transmisyjnym, a zbyt małą w stosunku do niego siłą wodną; była to jedna z okoliczności, które doprowadziły do dokładniejszego poznania praw tarcia. Podobnie nierównomierne działanie siły napędowej w młynach, poruszanych za pomocą dźwigni, a więc za pomocą pociągnięć i uderzeń, doprowadziło do wynalezienia i do zastosowania koła rozpędowego, które później odegrało tak wybitną rolę w wielkim przemyśle. W ten sposób w okresie rękodzielniczym rozwinęły się pierwsze naukowe i techniczne elementy wielkiego przemysłu. Przędzarki o ruchu ciągłym (throstle) systemu Arkwrighta od początku już miały napęd wodny. Jednak stosowanie siły wodnej jako powszechnej siły napędowej było też związane z szeregiem trudności. Siła ta nie mogła być dowolnie powiększana, na niedobór jej nie było rady, nieraz brakło jej zupełnie, a przede wszystkim była natury czysto lokalnej. Dopiero druga maszyna parowa Watta, tak zwana maszyna o działaniu podwójnym, okazała się motorem, który sam sobie wytwarza siłę napędową spożywając wodę i węgiel i którego działanie poddaje się zupełnie kontroli człowieka. Maszyna ta ruchoma i sama będąca środkiem lokomocji, miejska, a nie wiejska jak koło wodne, pozwalała skupiać produkcję w miastach, zamiast rozpraszać ją po wsiach. Wreszcie maszyna parowa technicznie daje się wszędzie zastosować, a instalacja jej jest stosunkowo mało zależna od okoliczności lokalnych. Wielki geniusz Watta okazał się w objaśnieniu patentu otrzymanego przezeń w kwietniu 1784 r., gdzie określa on swą maszynę parową nie jako wynalazek służący do jakiegoś poszczególnego celu, lecz jako powszechną siłę napędową wielkiego przemysłu. Wspomina on tam o zastosowaniach, z których niektóre, jak np. młot parowy, miały się urzeczywistnić z górą pół wieku później. Jednak powątpiewał on o‑możności zastosowania maszyny parowej do żeglugi. Spadkobiercy jego, „Boulton and Watt”, na wystawie przemysłowej londyńskiej w 1851 r. wystawili największą maszynę parową dla wielkich parowców morskich.
Dopiero odkąd narzędzia organizmu ludzkiego przekształciły się w narzędzia mechanicznego aparatu maszyny narzędziowej, dopiero od tej chwili również maszyna poruszająca przybiera postać samodzielną, zupełnie uniezależnioną od granic siły ludzkiej. Wraz z tym pojedyncza maszyna narzędziowa, którą rozpatrywaliśmy dotychczas, schodzi do roli prostego składnika produkcji maszynowej. Jedna maszyna poruszająca mogła odtąd wprawiać w ruch jednocześnie wiele maszyn roboczych. Ze wzrostem liczby maszyn roboczych jednocześnie poruszanych wzrasta również maszyna poruszająca, a mechanizm transmisyjny rozrasta się w aparat dalekonośny (…)
Zapoznaj się ze źródłami poniżej, a następnie wykonaj polecenia.
Wydobycie węgla w Europie i w Stanach Zjednoczonych w pierwszej połowie XIX w. (w mln ton)
Rok | Wielka Brytania | Niemcy | Francja |
|---|---|---|---|
1790 | 6 | 0,3 | 0,8 |
1800 | 10 | 1 | 1 |
1820 | 12,5 | 1,5 | 1,1 |
1830 | 16 | 1,7 | 2 |
1840 | 30 | 3,4 | 3 |
1850 | 49 | 6,7 | 5 |
1860 | 80 | 17 | 8 |
Indeks dolny Na podstawie: Wiek XIX w źródłach, oprac. M. Sobańska‑Bondaruk, S.B. Lenard, Warszawa 1998, s. 152. Indeks dolny koniecNa podstawie: Wiek XIX w źródłach, oprac. M. Sobańska‑Bondaruk, S.B. Lenard, Warszawa 1998, s. 152.
- 1. zestaw danych:
- rok: 1750
- Wielka Brytania: 1,9%; Podpis osi wartości: Udział w produkcji przemysłowej (%)
- Francja: 4,0%; Podpis osi wartości: Udział w produkcji przemysłowej (%)
- Niemcy: 2,9%; Podpis osi wartości: Udział w produkcji przemysłowej (%)
- USA: 0,1%; Podpis osi wartości: Udział w produkcji przemysłowej (%)
- 2. zestaw danych:
- rok: 1800
- Wielka Brytania: 4,3%; Podpis osi wartości: Udział w produkcji przemysłowej (%)
- Francja: 4,2%; Podpis osi wartości: Udział w produkcji przemysłowej (%)
- Niemcy: 3,5%; Podpis osi wartości: Udział w produkcji przemysłowej (%)
- USA: 0,8%; Podpis osi wartości: Udział w produkcji przemysłowej (%)
- 3. zestaw danych:
- rok: 1830
- Wielka Brytania: 9,5%; Podpis osi wartości: Udział w produkcji przemysłowej (%)
- Francja: 5,2%; Podpis osi wartości: Udział w produkcji przemysłowej (%)
- Niemcy: 3,5%; Podpis osi wartości: Udział w produkcji przemysłowej (%)
- USA: 2,4%; Podpis osi wartości: Udział w produkcji przemysłowej (%)
- 4. zestaw danych:
- rok: 1860
- Wielka Brytania: 19,9%; Podpis osi wartości: Udział w produkcji przemysłowej (%)
- Francja: 7,9%; Podpis osi wartości: Udział w produkcji przemysłowej (%)
- Niemcy: 4,9%; Podpis osi wartości: Udział w produkcji przemysłowej (%)
- USA: 7,2%; Podpis osi wartości: Udział w produkcji przemysłowej (%)
Na podstawie danych z wykresu scharakteryzuj demograficzne skutki pierwszej rewolucji przemysłowej.
- 1. zestaw danych:
- Lata: 1000
- Francja: 9
- Wielka Brytania: 2,5
- 2. zestaw danych:
- Lata: 1350
- Francja: 15
- Wielka Brytania: 3,3
- 3. zestaw danych:
- Lata: 1500
- Francja: 15,5
- Wielka Brytania: 5
- 4. zestaw danych:
- Lata: 1650
- Francja: 16,5
- Wielka Brytania: 6,6
- 5. zestaw danych:
- Lata: 1772
- Francja: 24,1
- Wielka Brytania: 12,2
- 6. zestaw danych:
- Lata: 1850
- Francja: 34,9
- Wielka Brytania: 27,6
- 7. zestaw danych:
- Lata: 1900
- Francja: 36,9
- Wielka Brytania: 41,3
- 8. zestaw danych:
- Lata: 1910
- Francja: 39,6
- Wielka Brytania: 45,3
- 9. zestaw danych:
- Lata: 1920
- Francja: 39,2
- Wielka Brytania: 47,3
- 10. zestaw danych:
- Lata: 1936
- Francja: 41,1
- Wielka Brytania: 50,4
- 11. zestaw danych:
- Lata: 1946
- Francja: 40,3
- Wielka Brytania: 52,2
Zapoznaj się ze źródłami poniżej, a następnie wykonaj polecenia.
Źródło A
Fragment listu Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego z 1825 rokuPrzemysł domaga się wielkim głosem czynnej pomocy, gdy skarb może mu dostarczyć zaledwie słabej zachęty; rolnictwo błaga o wsparcie, a smutny jego stan grozi zahamowaniem wpływu części dochodów publicznych. Powinniśmy więc uważać się jakby w stanie kryzysu, w którym każde załamanie się byłoby straszne i które trzeba zakończyć możliwie najszybciej. W tych okolicznościach pragnę, by Rząd miał do dyspozycji 40 milionów złotych w ciągu trzech lat; […] suma ta […] da nam środki na jak najczynniejsze posuwanie robót publicznych: kanałów, nadbrzeży, dróg, budynków […]. Podobne zastosowanie będzie miało ogromny wpływ na rolnictwo odciągając odeń zbędne ręce i dostarczając mu konsumentów, którzy ułatwią mu uiszczanie się z ciężarów publicznych; handel wewnętrzny powstanie sam z siebie pod tym nagłym impulsem, jak i dzięki rozwojowi, który stanie się wtedy udziałem przemysłu fabrycznego […].
Źródło: Fragment listu Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego z 1825 roku, [w:] J. Skowronek, Od Kongresu Wiedeńskiego do Nocy Listopadowej, Warszawa 1987, s. 12.
Źródło B

Ułóż test, który pomoże ci zapamiętać nowe pojęcia. Będzie to test polegający na ułożeniu zdań prawdziwych i fałszywych z wykorzystaniem tych pojęć. Zadanie osób, które będą ten test rozwiązywać, to odgadnięcie, które ze zdań są prawdziwe.
Oto przykład:
pojęcie: płodozmian
Zdanie prawdziwe: „Płodozmian był formą uprawy dającą wyższe plony niż formy stosowane wcześniej”.
Zdanie fałszywe: „Płodozmian prowadził do szybkiego wyjałowienia ziemi”.
Pojęcia do testu:
urbanizacja
akumulacja kapitału
rewolucja przemysłowa
liberalizm ekonomiczny
Opisz, na czym polegały w XVIII–XIX w. związki między:
a) wydajnością upraw rolnych,
b) rozwojem miast,
c) liczbą ludności,
d) szybkością rozprzestrzeniania się epidemii,
e) rozwojem specjalizacji pracy,
f) klimatem,
g) cechami mentalności ludzkiej.
Wybierz po dwie „dane” i zastanów się nad ich związkiem, a następnie zbadaj szersze zależności.
Wielka encyklopedia francuska zawierała wiadomości i artykuły ze wszystkich niemal dziedzin życia. Kolejne tomy Encyklopedii ukazywały się przez blisko 30 lat. W sumie wydano 17 tomów tekstów, 11 tomów ilustracji oraz 7 tomów suplementów. Inicjatorem całego przedsięwzięcia i jego czynnym uczestnikiem był pisarz i filozof Denis Diderot, a w późniejszym czasie „redaktorem naczelnym” Encyklopedii był matematyk Jean d’Alembert. Wydawaniu Encyklopedii sprzeciwiał się Kościół, a zwłaszcza jezuici. Król Ludwik XV wydał dwa dekrety zakazujące drukowania i rozpowszechniania dzieła.
Poradzono sobie z tym jednak: wiele tomów zostało wydrukowanych za granicą, a następnie przemycano je do Francji. Encyklopedia rozchodziła się w subskrypcji, to znaczy, że poszczególne tomy otrzymywały osoby, które je wcześniej zamówiły. Jedną z tych osób był król Stanisław August Poniatowski.
Oto kilka definicji zaczerpniętych z Encyklopedii.
Praca – „codzienne zajęcie, na które skazuje człowieka potrzeba, a któremu zarazem zawdzięcza on zdrowie, istnienie, pogodę umysłu, zdrowy rozsądek, a może nawet cnotę.
Człowiek uważa pracę za karę, a co z tego wynika, za wroga swego wypoczynku. Tymczasem jest ona źródłem wszystkich jego przyjemności oraz najpewniejszym lekarstwem przeciw nudzie”.
Przemysł – „słowo to ma dwojakie znaczenie: albo zwykłą pracę rąk, albo wynalazczość umysłu dotyczącą machin przydatnych sztukom i rzemiosłom; słowo przemysł zawiera to jedno, to drugie z tych pojęć, a często je łączy. Przemysł odnosi się do kultury rolnej, do manufaktur i do rzemiosł […]”.
Najemnik dzienny – „żyjący z pracy rąk robotnik, któremu się płaci co wieczór za dniówkę. Ten rodzaj ludzi tworzy największą część narodu; uczciwy rząd powinien mieć przede wszystkim ich los na uwadze. Jeśli najemnik dzienny jest biedny, biedny jest cały naród”.
Słownik
gromadzenie środków, które nie służą konsumpcji i mogą być zainwestowane dla osiągnięcia zysku
proces gospodarczy polegający na coraz większym nasyceniu danego obszaru przedsiębiorstwami wytwarzającymi produkty nierolnicze
(od łac. liber – wolny) postawa oparta na indywidualistycznej koncepcji człowieka i społeczeństwa, charakteryzująca się umiłowaniem wolności; jako nurt polityczny liberalizm podkreślał takie elementy życia publicznego, jak wartości demokratyczne, wolności i prawa obywatelskie czy własność prywatną i wolny rynek
przedsiębiorstwo przemysłowe oparte na ręcznej produkcji
maszyna przetwarzająca energię ciśnienia rozgrzanej pary wodnej w energię kinetyczną zdolną poruszać maszyny
zamiana chłopskich świadczeń w naturze i robocizn na czynsz pieniężny; stanowiło zwykle zapowiedź uwłaszczenia
technologia polegająca na użytkowaniu ziem uprawnych bez stosowania ugorów; żyzność ziemi wspomaga się poprzez wysiew tzw. poplonów z roślin motylkowych, zawierających azot
system uprawy ziemi opierający się na podziale gruntów danej wsi na trzy w przybliżeniu równe pola, w których każdy gospodarz miał równe udziały (sołtys zaś dwa lub nawet cztery razy większe od pozostałych); co roku jedno pole obsiewano jesienią zbożami ozimymi, drugie wiosną zbożami jarymi, a trzecie pozostawiano jako ugór; rokrocznie też zmieniano sposób użytkowania pól, tak że raz na trzy lata każde z nich miało przerwę na ugorowanie, co pozwalało uniknąć wyjałowienia ziemi
proces polegający na wzroście udziału ludności zamieszkującej miasta w ogólnej liczbie mieszkańców kraju