Tkanki roślinne
Eksperymentuj i odkrywaj
Identyfikacja tkanek roślinnych z zastosowaniem barwienia różnicowego
W mikroskopie świetlnym, w którym do wytworzenia powiększonego obrazu preparatu mikroskopowego wykorzystuje się światło widzialne, obserwacja struktur komórkowych i tkankowych jest utrudniona. Brak wyraźnego kontrastu w obserwowanym obiekcie sprawia, że oko ludzkie nie jest w stanie dostrzec i rozróżnić szczegółów budowy badanego preparatu. Z tego powodu niezbędne jest zastosowanie barwników histologicznych.
Barwniki histologiczne
Barwniki histologiczne to związki chemiczne służące do wybarwiania struktur komórkowych i tkankowych. Typowy barwnik zawiera dwie grupy chemiczne: chwytną i barwną. Część chwytna łączy się z elementami komórkowymi o określonym składzie chemicznym, natomiast część barwna absorbuje światło o określonej długości fali, dzięki czemu możliwe jest dostrzeżenie wybarwionych struktur.
Barwniki histologiczne w preparatach botanicznych są powszechnie wykorzystywane do wykrywania substancji zapasowych i związków chemicznych budujących ścianę komórkową .

Barwienie różnicowe
Szczególnym rodzajem barwienia preparatu mikroskopowego jest barwienie różnicowe, w którym materiał badawczy traktuje się zestawami różnych barwników jednocześnie. Takie użycie dwóch różnych barwników histologicznych pozwala odróżnić komórki i tkanki różniące się składem chemicznym, np. te o celulozowych ścianach komórkowych od tych, które są zlignifikowane, czyli wysycone ligniną.
Zastosowanie barwienia różnicowego w pewnym przybliżeniu pozwala wnioskować o rodzaju tkanki roślinnej obecnej w materiale biologicznym. Komórki o celulozowych ścianach komórkowych występują m.in. w: tkankach merystematycznych, epidermie, ryzodermie, tkankach miękiszowych, kolenchymie i łyku. Z kolei komórki o zdrewniałych ścianach komórkowych obecne są m.in. w: sklerenchymie i drewnie.
Barwnikami służącymi do barwienia różnicowego są np. safranina i zieleń świetlista, czy karmin ałunowy i zieleń metylowa.
Przeprowadź doświadczenie w wirtualnym laboratorium zgodnie z poniższą instrukcją. Rozwiąż problem badawczy i zweryfikuj hipotezę. W formularzu zapisz swoje obserwacje, a następnie sformułuj wnioski.
Temat: Identyfikacja tkanek roślinnych
Problem badawczy:
Rozpoznawanie tkanek roślinnych w korzeniu jaskra (Ranunculus sp.) na podstawie barwienia różnicowego.
Hipoteza:
Celulozowe i zdrewniałe ściany komórkowe tkanek wzmacniających w barwieniu różnicowym przybierają inny kolor.
Materiał biologiczny:
korzeń jaskra (Ranunculus sp.)
Odczynniki:
safranina
zieleń trwała
1% kwas octowy
woda destylowana
Sprzęt laboratoryjny:
szkiełko zegarkowe
szkiełko podstawowe
szkiełko nakrywkowe
igła preparacyjna
skalpel
tryskawka
pipety Pasteura
mikroskop świetlny
zegar

Zasób interaktywny dostępny pod adresem https://zpe.gov.pl/a/D1R6LHJA8
Laboratorium 1
Przeprowadzono doświadczenie.
Temat: Identyfikacja tkanek roślinnych.
Problem badawczy: Rozpoznawanie tkanek roślinnych w korzeniu jaskra (Ranunculus sp.) na podstawie barwienia różnicowego.
Hipoteza: Celulozowe i zdrewniałe ściany komórkowe tkanek wzmacniających w barwieniu różnicowym przybierają inny kolor.
Materiał biologiczny: korzeń jaskra (Ranunculus sp.).
Odczynniki: safranina, zieleń trwała, jednoprocentowy kwas octowy, woda destylowana.
Sprzęt laboratoryjny: szkiełko zegarkowe, szkiełko podstawowe, szkiełko nakrywkowe, igła preparacyjna, skalpel, tryskawka, pipety Pasteura, mikroskop świetlny, zegar.
Szczegóły doświadczenia 1. Safranina i zieleń trwała wybarwiają związki budulcowe ścian komórkowych roślin na różne kolory.
Szczegóły doświadczenia 2. Jednoczesne użycie obu barwników pozwala ocenić stopień zdrewnienia ścian komórkowych różnych tkanek.
Szczegóły doświadczenia 3. Aby uniknąć artefaktów, należy przestrzegać procedury barwienia – kolejności użycia barwników, czasu trwania barwienia i przepłukiwania materiału biologicznego pomiędzy barwieniami.
Przebieg doświadczenia: 1. Za pomocą skalpela przygotowano skrawek przekroju poprzecznego korzenia Jaskra. 2. Za pomocą pipety naniesiono kilka kropli zieleni trwałej na szkiełko zegarkowe, zanurzono w barwniku wycięty skrawek i pozostawiono na 5 minut. 3. Szybko przepłukano skrawek jednoprocentowym roztworem kwasu octowego przez nie więcej niż 10 do 15 sekund. 4. Zalano skrawek safraniną na 5 minut. 5. Przepłukano skrawek wodą destylowaną. 6. Naniesiono kroplę wody na szkiełko podstawowe, zanurzono w niej igłę preparacyjną i za jej pomocą przełożono skrawek na szkiełko podstawowe. 7. Delikatnie zamknięto preparat szkiełkiem nakrywkowym. 8. Umieszczono gotowy preparat na stoliku mikroskopu i obejrzano preparat pod mikroskopem.
Wyniki: Safranina barwi ściany komórkowe komórek drewna (ksylemu) na kolor czerwony.
Zieleń trwała barwi ścianę komórkową komórek miękiszu kory pierwotnej na kolor zielony.
Wnioski: Barwienie różnicowe pozwala rozpoznać tkanki roślinne różniące się stopniem zdrewnienia ścian komórkowych. Zieleń trwała wybarwia niezdrewniałe ściany komórkowe komórek miękiszu kory pierwotnej. Natomiast safranina wybarwia zdrewniałe ściany komórkowe komórek ksylemu.