Przyjrzyj się kolorom tęczy i zastanów się jaka jest barwa światła odbijanego przez tę powierzchnię.

Powierzchnia ciała odbija światło niebieskie i fioletowe. Ciało to, oglądane w świetle białym, ma barwę niebieską lub fioletową, zależnie od udziału w świetle odbitym tych barw.

Określona barwa (np. żółta) powierzchni oświetlonej białym światłem oznacza, że odbite zostało głównie światło żółte, a pozostała część barw została pochłonięta.

Białe światło, oświetlające przedmiot, jest pochłaniane w sposób zależny od rodzaju powierzchni. Kolor powierzchni wyznacza światło odbite. Gdy zmieszamy farby o wszystkich kolorach, każda z farb pochłania inny zakres barw i w rezultacie prawie całe światło zostaje pochłonięte. Brak odbitego światła daje wrażenie czerni.

Czy obserwujemy zmianę barwy światła gdy „wchodzi” ono na przykład do szkła lub wody?

Pamiętaj, że częstotliwość fali zależy wyłącznie od jej źródła – nie zmienia się więc gdy światło biegnie w ośrodku materialnym.

Oko reaguje na pole elektryczne i magnetyczne zmieniające się w określony sposób, czyli na częstotliwość fali elektromagnetycznej. Oko nie jest w stanie „zmierzyć” długości fali światła.

Częstotliwość światła jest taka sama, niezależnie od ośrodka, w którym się ono rozchodzi. Możemy więc napisać proporcję, w której po lewej stronie znajdują się wartości dotyczące próżni a po prawej – szkła:

Po przekształceniach otrzymujemy:

Zakres długości fali światła zielonego w próżni wynosi od 500 nm do 570 nm, wiec po podzieleniu tych wartości przez współczynnik załamania światła dla szkła otrzymujemy zakres długości fali w szkle od 333 nm do 380 nm.