Indywidualne języki współczesności: Andrzej Krzanowski i Paweł Szymański
Klucz do rozwoju
Zanim wejdziesz w świat indywidualnych języków Andrzeja Krzanowskiego i Pawła Szymańskiego, warto na chwilę cofnąć się do muzyki XX wieku, w której brzmienie, forma i sposób myślenia o utworze uległy radykalnym zmianom. Przypomnij sobie, czym był sonoryzm, aleatoryzm i postmodernizm oraz jak polska awangarda powojenna (Penderecki, Lutosławski, Górecki) redefiniowała pojęcie stylu. Zastanów się także, jak kompozytor może kształtować formę i fakturę, oraz czym różni się muzyka absolutna od programowej. Ten kontekst pozwoli Ci lepiej zrozumieć, dlaczego każdy z omawianych twórców wybrał własną, niepowtarzalną drogę.
Ważne daty
1951 – urodził się Andrzej Krzanowski
1954– urodził się Paweł Szymański;
lata 70. XX w. – studia obu kompozytorów w Akademii Muzycznej w Katowicach (Krzanowski) i w Warszawie (Szymański);
1978 – teatr instrumentalny w twórczości Andrzeja Krzanowskiego- Program V (1978), Relief; utwory akordeonowe z końca lat 70;
1987 – śmierć Andrzeja Krzanowskiego;
Lata 80.–90. XX wieku- ukształtowanie się dojrzałego stylu Pawła Szymańskiego w takich dziełach, jak:
1986- Partita IV ;
1981- Miserere;
1990- Quasi una sinfonietta;
1991- A Study of Shade; Deux études;
XXI wiek – stała obecność muzyki Szymańskiego na międzynarodowych festiwalach muzyki współczesnej.
Cele
potrafi wskazać różnice estetyczne i techniczne między ich twórczością;
zna sylwetki Andrzeja Krzanowskiego i Pawła Szymańskiego;
rozumie pojęcie indywidualnego języka muzycznego we współczesnej muzyce;
rozpoznaje charakterystyczne cechy wybranych utworów obu kompozytorów;