Druga Szkoła Wiedeńska: Schönberg, Berg i Webern wobec modernizmu.
Klucz do rozwoju
Na początku XX wieku muzyka wkroczyła w świat niepokoju i skrajnych emocji- tak narodził się ekspresjonizm, dźwiękowy odpowiednik malarstwa Edvarda Muncha (1863‑1944) czy dramatów Franza Kafki (1883‑1924). Kompozytorzy drugiej szkoły wiedeńskiej- Arnold Schönberg oraz jego uczniowie Alban Berg i Anton Webern- postanowili zerwać z dotychczasowymi zasadami harmoniiharmonii, by oddać to, co najbardziej ukryte w ludzkiej psychice. W takich okolicznościach narodziła się dodekafonia, a ich muzyka to nie piękno w tradycyjnym sensie, lecz prawda emocji -często trudna, niepokojąca, ale niezwykle szczera.
Ważne daty
1874‑1951 – lata życia Arnolda Schönberga
1909 – monodram Oczekiwanie (Erwartung) na sopran i orkiestrę
1912 – Księżycowy Pierrot (Pierrot lunaire)
1923 – prezentacja zasad techniki dodekafonicznej
1926‑28 – Wariacje op. 31 na orkiestrę
1885‑1935 – lata życia Albana Berga
1925 – premiera opery Wozzeck
1925‑26 – Suita liryczna
1883‑1945 – lata życia Antona Weberna
1910 – 6 utworów op. 6 na orkiestrę
1913 – 6 Bagatel op. 9 na kwartet smyczkowy
1910‑1913 – 5 utworów op. 10 na orkiestrę
1871‑1915 – lata życia Aleksandra Skriabina
1904 – III Symfonia Boski poemat
1909‑1910 – V Symfonia, zatytułowana Prometeusz: Poemat ognia
Cele
Nauczysz się
rozróżniać i charakteryzować cechy języka muzycznego i wyrazowości ekspresjonizmu (tonalność, harmonika, dynamika, kolorystyka);
używać terminów ekspresjonizm wiedeński i słowiański oraz charakteryzować nazwiska przedstawicieli;
opisywać cechy dramatu ekspresjonistycznego;
wymieniać tytuły reprezentatywnych dzieł Arnolda Schönberga, Antona Berga, Alana Weberna, Aleksandra Skriabina;
rozróżniać i charakteryzować na podstawie analizy słuchowej i słuchowo‑wzrokowej technik kompozytorskich, np. Sprechgesang, serii i dodekafonii.