Tak można sparafrazować poglądy Rachmaninowa często wyrażane w rozmowach i listach. Dla jego przyjaciela Skriabina muzyka była natomiast tworzeniem świata z dźwięku.
Dwaj artyści jednej epoki, a jakby dwa światy: jeden zapatrzony w przeszłość, drugi- w metafizyczne jutro. 

Czy ich muzyka to dwa przeciwne bieguny epoki, czy może dialog między gasnącym romantyzmem, a rodzącą się nowoczesnością?