widowisko teatralne z muzyką, w którym uczucia i emocje wyrażane są tańcem.

dziedzina muzykologii badająca tradycyjną kulturę muzyczną oraz muzykę kultur pozaeuropejskich.

kierunek w sztuce polegający na włączaniu w tkankę dzieła artystycznego elementów kultury ludowej.

skonstruowany przez Thomasa Edisona jeden z pierwszych przyrządów rejestrujących i odtwarzających dźwięki.

gatunek muzyczny, którego istota zasadza się na współgraniu i współzawodniczeniu solisty (grupy solistów) i orkiestry; w dojrzałym baroku przyjął postać trzyczęściową o układzie temp: szybka‑wolna‑szybka.

kierunek w sztuce zapoczątkowany w Paryżu w II połowie XIX wieku; głównym celem artystów impresjonistów (początkowo malarzy i rzeźbiarzy) było uchwycenie ulotnych momentów; nazwa kierunku, nawiązująca do tytułu obrazu Claude’a Moneta Impresja, wschód słońca, pochodzi z jednej z pierwszych negatywnych krytyk autorstwa Louisa Leroya.

sceniczne dzieło wokalno‑instrumentalne, w którym muzyka współgra z librettem.

skala pięciodźwiękowa.

żartobliwa piosenka ludowa niewielkich rozmiarów, śpiewana do melodii wykorzystujących rytm charakterystycznych dla danego regionu tańców.

inaczej skale kościelne – porządek tonalny typowy dla muzyki średniowiecza i renesansu, oparty na ośmiu skalach (cztery główne i cztery plagalne) o różnorodnej strukturze.

orkiestrowy odpowiednik sonaty, jako samodzielny gatunek muzyczny przeznaczony do wykonania przez największy instrumentalny skład wykonawczy wypracowany w klasycyzmie; od czasów „IX Symfonii” Beethovena powstawać zaczęły także symfonie wokalno‑instrumentalne.

porządek dźwiękowy wykorzystujący skale majorowe (durowe) i minorowe (molowe).

kierunek w muzyce XX w. wysuwający rytm na pierwszy plan w utworze muzycznym, często związany jest z folkloryzmem.