W polskich miastach od wielu lat obserwujemy zjawisko, które nazywamy gettoizacją przestrzeni. To proces, w którym jedne obszary stopniowo stają się enklawami dobrobytu, a inne pułapkami biedy. W jednych dzielnicach życie płynie spokojnie, a mieszkańcy mają dostęp do dobrej szkoły, transportu i zieleni. Często są to grodzone osiedla, chronione monitoringiem i ochroną, z ograniczonym dostępem dla osób z zewnątrz, przestrzenie zaprojektowane tak, by oddzielać „swoich” od „obcych”.

W innych częściach miasta kumulują się problemy społeczne, a przestrzeń zamiast wspierać, zaczyna ograniczać. Brakuje usług, inwestycji i poczucia bezpieczeństwa, a mieszkańcy często czują, że ich dzielnica jest pozostawiona sama sobie.

Czym charakteryzują się osiedla zamknięte? Czy ich mieszkańcy rzeczywiście są szczęśliwi oraz czy takie osiedla nie zwiększają różnic społecznych między mieszkańcami jednego miasta? Jak to możliwe, że w jednym mieście powstają „getta bogactwa”, a w innym – „getta biedy”? I co to mówi o nas jako społeczeństwie?