Są twórcy tak sławni, że wystarczy wymienić ich imię, by wszyscy wiedzieli, o kim
jest mowa. Należy do nich Dante Alighieri. Ten florencki pisarz stworzył dzieło,
które czytelnicy uznali za niezwykłe. Artysta zatytułował je Komedią. My znamy je
pod tytułem Boska komedia.

Dla religijności średniowiecznej charakterystyczne było przeświadczenie, że życie człowieka na ziemi jest tylko etapem w drodze ku wieczności. Od tego, jakich wyborów moralnych człowiek dokonywał, zależało jego zbawienie bądź potępienie. U schyłku epoki lęk przed wieczną karą stał się przeżyciem zbiorowym. Wyrażał się np. w postaci masowych praktyk pokutnych, które miały stanowić zadośćuczynienie za grzechy. Wyobraźnia i wrażliwość ludzi średniowiecza potrzebowały przedstawiania przyszłego życia zarówno w grozie piekła, jak w nadziei czyśćca i chwale raju. W Boskiej komedii została ukazana bardzo sugestywna wizja zaświatów. Zobrazowana w nim wędrówka przez piekło, czyściec i niebo stanowi poetycki wyraz teologii wypracowanej w tamtej epoce. Zarazem jednak Boska komedia – dzieło uniwersalne, wyrażające ważne prawdy o ludzkim życiu – ma charakter przenośny i może być odczytywana na wiele sposobów.

O znaczeniu tego dzieła dla ukształtowania się koncepcji kar za grzechy świadczy m.in. fakt, że związek frazeologiczny „sceny dantejskie” wszedł do powszechnego obiegu. Gdy chce się powiedzieć o czymś wstrząsającym, używa się właśnie tego frazeologizmu, kojarzonego z Piekłem, jedną z części poematu Dantego.