Ilustracja interaktywna przedstawia: pomnik Ludviga van Beethovena. Mężczyzna w średnim wieku, ubrany w szaty dostosowane do epoki. Włosy dłuższe, lekko kręcone. Dodatkowo na ilustracji umieszczono następujące informacje: 1. Urodził się klasykiem, zmarł jako romantyk… tak oto rozpoczął swoją charakterystykę twórczości Ludwiga van Beethovena Wojciech Bońkowski. Nie tylko lata życia tego kompozytora, ale przede wszystkim odwaga, z jaką zmieniał zastane kanony, pozwala traktować jego twórczość jako zwiastun romantyzmu. 2. Początkowo Beethoven był dość silnie osadzony w tradycji klasycyzmu wiedeńskiego, nawiązując do twórczości Josepha Haydna (u którego uczył się w Wiedniu) i Wolfganga Amadeusza Mozarta, jednakże od pierwszych jego dzieł obserwować można zwiastuny romantycznego przełomu, m.in.: udramatyzowanie przebiegu muzycznego, zmianę charakteru poszczególnych części, zmianę modelowej budowy cyklu sonatowego, przewartościowanie roli instrumentów w orkiestrze, wprowadzenie komentarzy czy znaczących tytułów. 3. Uprawiał wszystkie gatunki muzyczne funkcjonujące na przełomie XVIII i XIX wieku. Największą sławę przyniosły mu symfonie, koncerty solowe, kwartety smyczkowe i sonaty (szczególnie fortepianowe i skrzypcowe). Choć mniej znana jest jego twórczość wokalno‑instrumentalna (m.in. opera Fidelio), Beethoven stworzył pierwszy XIX‑wieczny cykl pieśni (Do dalekiej ukochanej). 4. Ludwig van Beethoven jest pierwszym kompozytorem, który nie związał się kontraktem z żadnym dworem, nie musiał – tym samym – wywiązywać się z regulowanych umową obowiązków, nie nosił liberii – pozostał twórcą wolnym. Jeśli w odniesieniu do klasycyzmu mówi się o spójnym, uniwersalnym stylu muzycznym, jeśli w ramach muzyki klasycznej jednolite normy wypracowali klasycy wiedeńscy, to dopiero Beethoven jest twórcą przemawiającym indywidualnym, wyrazistym językiem muzycznym. Językiem protoromantycznym, który podjęli jego następcy.