N- Słynne symfonie epoki romantyzmu- cz. II Brahms, Czajkowski, Dvořák, Mahler.
Klucz do rozwoju
Zanim przejdziesz do drugiej części, poświęconej cechom symfonii romantycznej (takim jak emocjonalność, rozbudowany aparat wykonawczy czy obecność bądź brak programu), przypomnij sobie informacje z wcześniejszej partii materiału. Zastanów się, w jaki sposób ewoluowała od czasów Beethovena aż do późnego romantyzmu. Przeanalizuj także, jak indywidualny styl kompozytorów oraz ich narodowość wpływały na charakter i brzmienie dzieł wymienionych wcześniej twórców.
Ważne daty
1833–1897 – lata życia Johannesa Brahmsa
1840–1893– lata życia Piotra Czajkowskiego
1841–1904 – lata życia Antonína Dvořáka
1876- Symfonia nr 1 c‑moll op. 68 (czasem określana jako Patetyczna) Johannesa Brahmsa
1877 -Symfonia nr 2 D‑dur op. 73 (Pastoralna) Johannesa Brahmsa
1877–1878 Symfonia nr 4 f‑moll op. 36 Piotra Czajkowskiego
1860–1911- lata życia Gustava Mahlera
1883- Symfonia nr 3 F‑dur op. 90 Johannesa Brahmsa
1885 - Symfonia nr 4 e‑moll op. 98 Johannesa Brahmsa; Symfonia nr 7 d‑moll op. 70 Antonína Dvořáka
1888- Symfonia nr 5 e‑moll op. 64 (arcydzieło orkiestrowe) Piotra Czajkowskiego;
1887–1888- Symfonia nr 1 D‑dur Tytan Gustava Mahlera
1893- Symfonia nr 6 b‑moll op. 74 Patetyczna Piotra Czajkowskiego; Symfonia nr 9 e‑moll op. 95 Z Nowego Świata Antonína Dvořáka;
1893–1896 Symfonia nr 3 d‑moll (6 części, alt solo, chór żeński i chłopięcy, orkiestra) Gustava Mahlera
1899–1900 - Symfonia nr 4 G‑dur Gustava Mahlera.
Cele
charakteryzować lata życia najważniejszych twórców symfonicznych przełomu dwóch epok klasycyzmu i romantyzmu;
wymienić i opisywać ważniejsze cechy indywidualnego języka omawianych kompozytorów;
wymienić i opisywać ważniejsze cechy indywidualnego języka omawianych kompozytorów;
wymienić i omawiać rodzaje zastosowanych środków i reformatorskich zmian w symfonii;
wskazywać główne cechy muzyki niemieckiej i austriackiej XIX wieku;
definiować pojęcia tj.: pizzicato, symfonia, przetworzenie, neoklasycyzm, triola i inne.