Utwór muzyczny lub część utworu cyklicznego, najczęściej sonaty, utrzymany w szybkim tempie (allegro) i mający formę sonatową.

określenie artykulacyjne - w instrumentach strunowych smyczkowych uderzanie o strunę drzewcem smyczka.

określenie artykulacyjne - wykonywanie każdego dźwięku na instrumentach strunowych smyczkowych oddzielnym ruchem smyczka.

określenie artykulacyjne - dźwięk o miękkiej, delikatnej barwie, wydobywany z instrumentów strunowych smyczkowych i szarpanych przez lekkie dotknięcie struny palcem w określonym miejscu.

nazwa III (medianta górna) i VI stopnia (medianta dolna) gamy durowej lub molowej.

charakterystyczny zwrot lub temat melodyczny, rytmiczny, harmoniczny, przyporządkowany konkretnej osobie, zjawisku lub sytuacji.

[wł.], muz. wielokrotne powtarzanie w toku utworu struktury melodycznej (także harmonicznej lub rytmicznej), najczęściej w głosie najniższym (tzw. basso ostinato).

określenie artykulacyjne - gra na instrumentach strunowych smyczkowych wyłącznie palcami (bez użycia smyczka).

utwór instrumentalny o budowie trzyczęściowej (ABA, gdzie B to trio). Charakterystyczny dla tej formy jest wyrazisty rytm i artykulacja. Ludwig van Beethoven wprowadził scherzo na trzecie miejsce cyklu sonatowego – zamiast menueta. Za sprawą kompozytorów romantyzmu scherzo przestało mieć żartobliwy charakter, wyrażając patos, tragizm. W XIX w. był to także samodzielny utwór solowy.

orkiestrowy odpowiednik sonaty, jako samodzielny gatunek muzyczny przeznaczony do wykonania przez największy instrumentalny skład wykonawczy wypracowany w klasycyzmie; od czasów IX Symfonii Beethovena powstawać zaczęły także symfonie wokalno‑instrumentalne.