z łaciny oznacza: obwód, obręb. To rozpiętość interwałów między najniższym a najwyższym dźwiękiem w danej melodii.

rozbudowana pieśń o charakterze dramatycznym, epickim, występują tu często różne postacie i dialogi; ballada ma budowę swobodną

zbiór utworów przeznaczony do wykonania jako całość; najczęściej cykl posiada pewien element, który pozwala traktować różne jego elementy jako wspólną całość

gatunek muz. powstały w XIX w.; reprezentują go krótkie utwory, głównie na fortepian solo lub inny instrument z towarzyszeniem fortepianu, o formie wzorowanej na pieśni solowej

utwór wokalny, na ogół do tekstu lirycznego, wykonywany solowo lub chóralnie, z towarzyszeniem instrumentu (najczęściej fortepianu) bądź a cappella. Z uwagi na budowę, pieśń może być zwrotkowa, zwrotkowo‑refrenowa, zwrotkowo‑wariacyjna lub przekomponowana

rodzaj pieśni, w której za pomocą różnych środków muzycznych, np. wyższego rejestru, zmian rytmicznych, melodycznych itp., kompozytor ukazuje partie różnych postaci występujących w tekście; istotny staje się wyraźny kontrast muzyczny między postaciami; poszczególne partie są śpiewane przez jednego wykonawcę.

opracowanie muzyczne pieśni uzależnione jest od dramaturgii tekstu; brak stale powtarzanych identycznie brzmiących zwrotek i refrenów. Często bardzo złożona forma pieśni.

utwór sceniczny oparty na tekście mówionym ze wstawkami muzycznymi, głównie pieśniami zwrotkowymi, prostymi ariami i nieskomplikowanymi partiami zespołowymi. Gatunek rozwinął się w Niemczech pod wpływem angielskiej opery balladowej i francuskiego wodewilu.