podstawowy system muzyczny Chin wyznaczający 12 półtonów za pomocą kwint czystych.

najwcześniejszy rodzaj pisma w starożytnym Egipcie, składało się ze znaków fonetycznych, ideograficznych i determinatywnych.

ozdobnik melodyczny złożony z co najmniej dwóch dźwięków, wykonywanych na jednej sylabie tekstu.

istota sprawy.

odległość między dwoma dźwiękami równa 12 półtonom.

nieme widowisko sceniczne, w którym treść przekazywana jest przez aktorów wyłącznie za pomocą gestów, mimiki i tańca.

płaskorzeźba.

obrzędy wróżebne praktykowane w starożytnym Rzymie, których celem było odczytywanie woli bogów poprzez interpretację znaków, zwanych omenami. Najczęściej analizowano lot i zachowanie ptaków (łac. aves), co nazywano auspicjami. Augurowie — specjalni kapłani odpowiedzialni za te praktyki — obserwowali także inne zjawiska naturalne, jak grzmoty, błyskawice czy zachowanie zwierząt. Rytuały te odgrywały kluczową rolę przed podjęciem ważnych decyzji państwowych, militarnych czy religijnych, nadając im boską aprobatę lub ostrzeżenie. Były głęboko zakorzenione w rzymskiej kulturze i stanowiły formę komunikacji z bóstwami, która miała zapewnić pomyślność i zgodność ludzkich działań z wolą niebios.

układ dźwięków uszeregowanych według wysokości, o ustalonych odległościach między poszczególnymi stopniami, właściwy muzyce jakiejś epoki lub kultury.

skala siedmiodźwiękowa.

skala pięciodźwiękowa.

święte chińskie symbole, które są wyrazem wszelkich przemian zachodzących we wszechświecie.