związek organiczny zawierający dwie grupy funkcyjne: hydroksylową i karboksylową

(łac. functio „czynność”) atom lub grupa atomów w związkach organicznych, która decyduje o właściwościach danego związku oraz jego przynależności do danej klasy związków

(łac. locus „miejsce”) liczba, która określa numer atomu węgla, przy którym znajduje się podstawnik

atom lub grupa atomów, które stanowią odgałęzienie od łańcucha głównego w związku organicznym

(gr. mono „pojedynczy”) hydroksykwas posiadający jedną grupę karboksylową

właściwość ośrodka (substancji);  przejawia się skręcaniem płaszczyzny polaryzacji światła spolaryzowanego liniowo, które przechodzi przez ten ośrodek (skręcalność optyczna) lub też przejawia się zmianą stanu polaryzacji z liniowej na eliptyczną (eliptyzacja światła)

rodzaj oddziaływania międzycząsteczkowego lub wewnątrzcząsteczkowego między atomem wodoru a atomem elektroujemnym, który posiada wolne pary elektronowe

każda cząsteczka (atom lub jon) zdolna do przyłącznia protonu (${\text{H}}^{+}$) i dzięki temu wykazująca właściwości zasadowe

cząsteczka lub jon, która ma zdolność oddawania protonu innemu indywiduum chemicznemu, dzięki czemu posiada właściwości kwasowe

(łac. potentium hydrogeni „wykładnik wodoru”) wykładnik jonów wodorowych ($-\log \left[{\mathrm{H}}^{+}\right]$); wielkość stosowana do określania odczynu roztworu

(gr. iṓn „idący”) jon dwubiegunowy; amfijon; zwitterjon; jon obdarzony zarówno ładunkiem ujemnym, jak i dodatnim

wartość pH, w której dany aminokwas występuje w postaci jonu obojnaczego – obdarzonego zarówno ładunkiem dodatnim, jak i ujemnym

(łac. potentium hydrogenii „wykładnik wodoru”) wykładnik jonów wodorowych; wielkość stosowana do określania odczynu roztworu

związek organiczny zawierający dwie grupy funkcyjne: hydroksylową i karboksylową

(łac. functio „czynność”) atom lub grupa atomów w związkach organicznych, która decyduje o właściwościach danego związku oraz jego przynależności do danej klasy związków

(łac. locus „miejsce”) liczba, która określa numer atomu węgla, przy którym znajduje się podstawnik

atom lub grupa atomów, które stanowią odgałęzienie od łańcucha głównego w związku organicznym

(gr. mono „pojedynczy”) hydroksykwas posiadający jedną grupę karboksylową

właściwość ośrodka (substancji);  przejawia się skręcaniem płaszczyzny polaryzacji światła spolaryzowanego liniowo, które przechodzi przez ten ośrodek (skręcalność optyczna) lub też przejawia się zmianą stanu polaryzacji z liniowej na eliptyczną (eliptyzacja światła)

rodzaj oddziaływania międzycząsteczkowego lub wewnątrzcząsteczkowego między atomem wodoru a atomem elektroujemnym, który posiada wolne pary elektronowe

w naukach biologicznych nazwa jednostki masy równoważnej; jednostka masy atomowej

związki organiczne powszechnie występujące w organizmach żywych, zawierające w cząsteczce co najmniej jedną grupę karboksylową (–COOH) i co najmniej jedną grupę aminową (–NHIndeks dolny 2₂)

(z gr. hýdōr „woda”, lýsis „rozłożenie”) rozkład substancji pod wpływem wody, reakcja podwójnej wymiany, zachodząca między wodą a substancją w niej rozpuszczoną, która prowadzi do powstania cząsteczek nowych związków chemicznych

rodzaj oddziaływania międzycząsteczkowego lub wewnątrzcząsteczkowego za pośrednictwem atomu wodoru

kwas deoksyrybonukleinowy, nośnik informacji genetycznej

wiązania występujące pomiędzy atomem wodoru a elektroujemnym atomem sąsiedniej cząsteczki

wiązania występujące pomiędzy grupą aminową $—{\text{NH}}_2$ a grupą karbonylową $—\text{COOH}$ białkach

oddziaływania między dipolami, cząsteczkami naładowanymi

oddziaływanie, które polega na łączeniu się grup hydrofobowych i odpychaniu cząsteczek wody

wiązania pomiędzy dwoma atomami siarki, wchodzącymi w skład reszt cysteinowych

związek organiczny, posiadający co najmniej dwie grupy funkcyjne: $—\text{COOH}$ i $—{\text{NH}}_2$

grupa atomów wpływająca na specyficzne właściwości

proces odwrotny do koagulacji; przejście żelu w zol

proces denaturacji

proces wysalania

efekt koagulacji zolu z ośrodkiem rozpraszającym w postaci cieczy, których cząstki koloidalne są tak blisko siebie, że układ zachowuje stabilność kształtu

taki roztwór, w którym średnica cząstek substancji rozproszonej w ośrodku rozpraszającym waha się od ${10}^{-9}$ do ${10}^{-7} \text{m}$

stałe cząstki koloidalne rozproszone w cieczy (liozole), gazie (gazozole) lub nawet w ciele stałym (dirozole)

każdy rodzaj promieniowania, który wywołuje powstanie jonu z danego atomu lub cząsteczki; do takiego promieniowania zalicza się promieniowanie alfa, beta i gamma

energia związana z ruchem danego układu

zniszczenie wszystkich form mikroorganizmów w danym otoczeniu; stosowana m.in.: w medycynie i produkcji żywności

promieniowanie elektromagnetyczne o długości fali około $100 \text{nm}$ – $400 \text{nm}$, niewidzialne dla człowieka

promieniowanie elektromagnetyczne o długości fali około $\mathrm{0,1} \text{nm}$ – $10 \text{nm}$

zbyt wysokie fale dźwiękowe, aby usłyszał je człowiek; znalazły zastosowanie m. in.: w medycynie – dzięki nim można uzyskać obraz narządów wewnętrznych

proces rozpadu cząsteczek związków chemicznych na jony pod wpływem rozpuszczalnika

połączenia powstające pomiędzy resztami aminokwasowymi naładowanymi dodatnio (np. lizyną) a resztami aminokwasowymi naładowanymi ujemnie (np. asparaginą)

w przypadku białek, to struktura, która umożliwia prawidłowe funkcjonowanie białek

wiązanie chemiczne pomiędzy dwoma różnoimiennymi ładunkami

połączenia utworzone przez dwa atomy siarki, które są częścią tego samego związku chemicznego

proces łączenia się pojedynczych cząstek substancji rozproszonej w większe skupiska (agregaty) oraz wytrącaniu ich z układu w postaci osadu

enzymy, które hydrolizują wiązania peptydowe

związki chemiczne często obecne w organizmach żywych; zbudowane z co najmniej jednej grupy karboksylowej ($—\text{COOH}$) oraz grupy aminowej ($—{\text{NH}}_2$)

znane również pod nazwą: proteiny; są to wielkocząsteczkowe związki chemiczne, w których skład wchodzą reszty aminokwasowe (aminokwasy), powiązane za pomocą wiązania peptydowego

peptydy, w których skład wchodzą od $11$ do $100$ reszt aminokwasowych; peptydy zawierające ilość reszt aminokwasowych, znajdujące się w górnej granicy tego przedziału (czysto umownej i nieostrej), określa się jako białka

typ wiązania amidowego obecnego w białkach i peptydach, powstaje pomiędzy dwoma aminokwasami, z których jeden wykorzystuje do jego tworzenia grupę $\alpha$-karboksylową, a drugi $\alpha$-aminową