to usuwanie materiału z powierzchni w wyniku oddziaływania impulsów laserowych o odpowiedniej gęstości energii (napromienieniu wyrażanym w $\frac{\text{J}}{{\text{cm}}^2}$)

(gr. állos „obcy”, „inny”, trópos „sposób”, „postać”) występowanie tego samego pierwiastka chemicznego w dwóch lub więcej odmianach, znajdujących się w tym samym stanie skupienia. Odmiany alotropowe pierwiastka mogą się różnić między sobą strukturą krystaliczną lub ilością atomów w cząsteczce

$\mathrm{\AA }$, jednostka długości stosowana do wyrażania bardzo małych długości, np. długości fal świetlnych, rozmiarów atomów i cząsteczek; $1 \mathrm{\AA }=0,1 \mathrm{nm}=1·{10}^{-10} \mathrm{m}$; nazwa angstrem od nazwiska szwedzkiego fizyka i astronoma A.J. Ångströma, który ją wprowadził w 1868 r.

(gr. ánodos „w górę”) jon o ujemnym ładunku elektrycznym

(łac. arōma, -ătis „przyprawa”) związki wykazują aromatyczność, kiedy są płaskie – powstają w wyniku sprzężenia się wiązań podwójnych; najprostszym związkiem organicznym jest benzen

cząsteczka, w której występują dwa przeciwnie naładowane bieguny

stan, w którym elektron bierze udział w tworzeniu więcej niż jednego wiązania chemicznego

układ dwóch ładunków punktowych o równych wartościach i przeciwnych znakach, znajdujących się w pewnej odległości od siebie

kwas deoksyrybonukleinowy; wielkocząsteczkowy biopolimer obecny we wszystkich komórkach organizmów, w których jest nośnikiem informacji genetycznej

(gr. ḗlektron „bursztyn”) cząstka elementarna o ładunku ujemnym; znajduje się w chmurze elektronowej,  otaczającej jądro atomu lub w stanie wolnym

elektrony wartościowości, elektrony zapełniające w atomie danego pierwiastka tzw. orbitale walencyjne, tzn. orbitale o największej dla tego atomu wartości energii (w stanie podstawowym)

(siła wiązania) energia potrzebna do rozerwania cząsteczki na pojedyncze atomy

jest to cząstka elementarna nie mająca ładunku elektrycznego

model stosowany w opisie metali i opisuje zbiór elektronów walencyjnych, poruszających się między kationami metali

helowce; pierwiastki chemiczne, które tworzą $18$ grupę układu okresowego: hel ($\text{He}$), neon ($\text{Ne}$), argon ($\text{Ar}$), krypton ($\text{Kr}$), ksenon ($\text{Xe}$) i radon ($\text{Rn}$)

odmiana alotropowa węgla, grafit jest kruchy oraz przewodzi prąd elektryczny

są to związki chemiczne o cząsteczkach nieróżniących się od siebie ani masą, ani liczbą atomów, ani rodzajem, natomiast mające różny sposób lub kolejność połączeń tych atomów lub też rozmieszczeniem ich w przestrzeni

atom lub grupa atomów obdarzona dodatnim lub ujemnym ładunkiem elektrycznym

(gr. katin „idący w dół”) jon o dodatnim ładunku elektrycznym

równoległościan, który stanowi podstawowy, powtarzający się okresowo w przestrzeni element sieci przestrzennej; kształt i rozmiary komórki elementarnej określają stałe sieciowe: długości krawędzi: $a$, $b$, $c$, i kąty: $\alpha$, $\beta$, $\gamma$ między nimi

typ komórki elementarnej, w której indywidua chemiczne znajdują się w narożach sześcianu i na środkach ścian

RAovr2iRJJbxG

Ilustracja przedstawia sześcian, boki oznaczono literą a. Na każdej ścianie zaznaczono przekątne. Na wierzchołkach i w punkcie przecięcia przekątnych są kulki.

typ komórki elementarnej, w której indywidua chemiczne znajdują się w narożach sześcianu i w jego środku

RpiyGTuCGZsN7

Na ilustracji znajduje się sześcian o bokach oznaczonych literą a. Na każdym wierzchołki jest kulka.

kryształ, w którym sieć krystaliczną tworzą dobrze zdefiniowane cząsteczki powiązane słabymi oddziaływaniami międzycząsteczkowymi (np. siłami van der Waalsa), natomiast nie występują w niej wiązania jonowe ani wodorowe

struktury, w których występuje więcej niż jeden rodzaj oddziaływań między indywiduami

kryształy, w których węzły sieci krystalicznej są obsadzone przez jony – kationy i aniony, o równoważnej ilości ładunków elektrycznych (dzięki czemu kryształ jonowy jako całość jest elektrycznie obojętny); tworzą je głównie sole składające się z pierwiastków o dużej różnicy elektroujemności, np. $\text{NaCl}$, $\text{KF}$ – związki o dominującym charakterze jonowym wiązań

kryształy mające w węzłach sieci krystalicznej obojętne elektrycznie atomy; wiązania tworzą pary elektronów walencyjnych pochodzących od dwóch sąsiednich atomów, elektrony te stanowią wspólną własność obydwu atomów; takie wiązania przejawiają wyraźną kierunkowość, a typowym przykładem jest diament; cechy kryształów kowalencyjnych to duża twardość oraz małe przewodnictwo elektryczne

kryształy, w których elektrony walencyjne są wspólne dla wszystkich jonów w krysztale i tworzą gaz elektronowy, wypełniający przestrzeń pomiędzy dodatnimi jonami; kryształy metaliczne są doskonałymi przewodnikami elektryczności i ciepła; przykładem kryształów metalicznych są kryształy tworzone przez metale alkaliczne

liczba najbliższych indywiduów chemicznych, otaczających dany atom lub jon

(gr. makrós „bardzo duży, wielki”,  łac. molecula „cząsteczka”) są to cząsteczki chemiczne złożone z kilku tysięcy atomów

inaczej współczynnik sprężystości podłużnej lub moduł sprężystości podłużnej – jest to wielkość określająca własności sprężyste ciała stałego, oznaczana symbolem $E$, charakteryzująca podatność materiału na odkształcenia podłużne przy rozciąganiu, ściskaniu lub zginaniu

wektor o kierunku zgodnym z osią dipola, umownym zwrocie od ładunku ujemnego do dodatniego; jego wartość jest równa iloczynowi ładunku i odległości między ładunkami.

$\overrightarrow{\mu }=\left|\delta \right|·\overrightarrow{l}$

właściwość niektórych ciał stałych, będących nadprzewodnikami polegająca na zaniku oporu elektrycznego po oziębieniu ich do temperatury $T$, niższej od temperatury krytycznej $T_c$

to substancje, które wykazują jedną z cech: albo nie są kowalne, albo są słabymi przewodnikami prądu. Do typowych niemetali należą: fluorowce, tlen, azot, siarka, fosfor oraz helowce

estry nukleozydów i kwasu ortofosforowego(V); w nukleozydach reszta hydroksylowa ($—\mathrm{OH}$) części cukrowej jest połączona z cząsteczką kwasu ortofosforowego($\text{V}$) wiązaniem estrowym; stanowią składniki kwasów nukleinowych (DNA i RNA), niezbędne są też w metabolizmie i przekazywaniu sygnałów w komórce

elektrostatyczne oddziaływanie cząsteczek polarnych, odpowiednio zorientowanych wobec siebie

(gr. di- „dwa razy”, gr. pólos „biegun”) ten typ oddziaływania występuje między dwoma cząsteczkami, które w jednym fragmencie cząsteczki posiadają nadmiar elektronów, dlatego występuje na nich częściowy ładunek ujemny, a w drugim fragmencie występuje deficyt elektronów, co prowadzi do powstania w tym miejscu częściowego ładunku dodatniego

oddziaływanie $\pi -\pi$, słabe oddziaływanie chmury elektronowej między pierścieniami aromatycznymi

przyciąganie oraz odpychanie, występujące pomiędzy atomami sąsiadujących cząsteczek

w przestrzeni trójwymiarowej powierzchnia, w obrębie której potencjał elektryczny jest równy (ma jednakową wartość)

to proces polegający na przepływie ciepła i tym samym na przekazywaniu energii kinetycznej bezładnego ruchu cząsteczek ośrodka, z części układu o wyższej temperaturze do cząsteczek z części układu o temperaturze niższej

zjawisko przepływu prądu elektrycznego przez dany ośrodek pod wpływem zewnętrznego pola elektrycznego. Wartości przewodności elektrycznej właściwej $\sigma$ dzielą ciała stałe na: przewodniki ($\sigma >106 {\text{Ω}}^{-1}·{\text{m}}^{-1}$), półprzewodniki (${10}^{-8}<\sigma <{10}^6 {\text{Ω}}^{-1}·{\text{m}}^{-1}$) i izolatory ($\sigma <{10}^{-8} {\text{Ω}}^{-1}·{\text{m}}^{-1}$)

każda substancja dobrze przewodząca prąd elektryczny

układ krystalograficzny, w którym wszystkie boki komórki krystalicznej mają identyczną długość ($a=b=c$) oraz wszystkie kąty są proste ($\alpha =\beta =\gamma =90°$)

słabe oddziaływania międzycząsteczkowe, związane z kwantową naturą powłok elektronowych, elektrycznie obojętnych atomów lub cząsteczek oraz z ruchem elektronów w cząsteczce

jest to dziesięciostopniowa skala określająca względną twardość minerałów. Została stworzona przez Friedricha Mohsa w $1812$ roku

R8aKy1SBXkhkU1

Diagram przedstawia skalę twardości Mohsa od 1 do 10 i minerały wzorcowe dla danego stopnia twardości. Stopnie twardości wraz z nazwami minerałów: stopień twardości 1 - talk, stopień twardości 2 - gips, stopień twardości 3 - kalcyt, stopień twardości 4 - fluoryt, stopień twardości 5 - apatyt, stopień twardości 6 - ortoklaz, stopień twardości 7 - kwarc, stopień twardości 8 - topaz, stopień twardości 9 - korund, stopień twardości 10 - diament.

umowna skala elektroujemności pierwiastków opracowana przez L.C. Paulinga w $1932$r.

takie ułożenie, w którym każde indywiduum chemiczne otoczone jest przez dwanaście indywiduów

struktury, w których występuje jedynie jeden rodzaj oddziaływań między indywiduami

temperatura, w której dana substancja stała zmienia stan skupienia na ciekły

(gr. tetrakys „czterokrotnie”) czworościan foremny

RR0Vdd9IQTxHh

Ilustracja przedstawia czworościan foremny. Trójkąty tworzą jego ściany.

punkty przecięcia krawędzi komórek elementarnych w sieci kryształu

rodzaj oddziaływania elektrostatycznego pomiędzy atomem wodoru a atomem pierwiastka elektroujemnego o wolnych parach elektronowych; to oddziaływanie może być międzycząsteczkowe lub wewnątrzcząsteczkowe