Zdjęcie przedstawia ścianę, na której ułożone są gęsto różne płytki z liczbą 48. Na płytkach użyto różnych czcionek, liczba jest przedstawiona w różnych wielkościach i kolorach. Niektóre płytki opatrzone są dodatkową niewielką grafiką w postaci delfina czy ornamentów.
Zdjęcie przedstawia ścianę, na której ułożone są gęsto różne płytki z liczbą 48. Na płytkach użyto różnych czcionek, liczba jest przedstawiona w różnych wielkościach i kolorach. Niektóre płytki opatrzone są dodatkową niewielką grafiką w postaci delfina czy ornamentów.
Podstawowe własności funkcji
Źródło: dostępny w internecie: piqsels.com, domena publiczna.
3. Najmniejsza i największa wartość funkcji
Chyba każdy, kto choć raz wybierał się na wakacje za granicę, sprawdzał czy warto już wymienić walutę. Informacja o wahaniach kursów walut, ich najniższych i najwyższych cen pozwala uniknąć przykrych niespodzianek finansowych.
R18XRefYq82QI
Ilustracja przedstawia wykres kursów średnich euro w ostatnich 31 dniach. Na ilustracji jest układ współrzędnych z poziomą osią od dnia pierwszego lutego do dnia 2 marca z podziałką co cztery dni, na pionowej osi znajdują się średnie kursy euro w złotówkach od 4,4700 do 4,5500 z podziałką co jedną setną i dokładnością do czterech miejsc po przecinku. Wykres rozpoczyna się na pionowej osi przy wartości 4,5400, dalej wykres biegnie ukośnie do punktu leżącego pomiędzy pionową osią a pionową linią przerywaną z datą drugiego lutego, wartość, odcięta tego punktu ma wartość pomiędzy 4,5100 a 4,2500, wykres biegnie dalej ukośnie i w dniu drugiego lutego osiągnięta zostaje wartość niewiele większa od 4,5000, dalej wykres również biegnie ukośnie do punktu, leżącego pomiędzy datą drugiego lutego i szóstego lutego, wartość euro w tym dniu wyniosła 4,4900, dalej wykres biegnie z znów ukośnie by przed dniem szóstego lutego osiągną wartość niewiele mniejszą od 4,5000 i a następnie również przed datą szóstego lutego podrosnąć, nie przekraczając wartości cztery i pięć dziesięciotysięcznych. Dalej wykres biegnie poziomo i po dacie szóstego lutego zaczyna bieg ukośnie do punktu znajdującego się pomiędzy datą szóstego lutego i dziesiątego lutego i pomiędzy wartością euro 4,4800 i 4,4900, jeszcze przed dziesiątym lutym kurs euro spada poniżej 4,4800 by dziesiątego lutego osiągnąć wartość cztery i czterdzieści osiem dziesięciotysięcznych. Zaraz po dziesiątym lutym wartość średnia euro wzrosła do wartości powyżej 4,5000 następnie wzrosła jeszcze trochę i ustabilizowała się aż do dnia czternastego lutego, dalej wartość spadła do niewiele większej od 4,4800, by w okolicach szesnastego lutego osiągnąć wartość 4,4900, jeszcze przed osiemnastym lutym średnik kurs euro wyniósł 4,5000, a w dniu osiemnastego lutego wynosił mniej niż cztery i czterdzieści dziewięć dziesięciotysięcznych. Następnie wartość podniosła się do 4,4900 i wykres niemal do dnia dwudziestego drugiego lutego przebiegał poziomo, następnie zaczął rosnąć i w dniu dwudziestego drugiego lutego wartość euro wyniosła niewiele mniej niż 4,5000, dalej wartość również rosła, w okolicach dwudziestego trzeciego lutego wyniosła wartość 4,5100 w okolicach dnia dwudziestego czwartego lutego osiągnęła wartość równą niemal 4,5200, następnie jeszcze przed 26 lutego wartość zmalała do wartości około 4,5150, by w dniu dwudziestego szóstego lutego osiągnąć wartość bliską cztery i pięćdziesiąt dwie setne. Dalej wykres biegł poziomo, do dnia dwudziestego ósmego lutego, następnie wartość euro zaczęła rosnąć, przed drugim marca miała wartość większą od 4,5200, a drugiego marca wartość ta wynosiła więcej niż cztery i pięćdziesiąt trzy dziesięciotysięczne. Linia trendu jest ukośna, przechodzi przez punkty nawias drugi luty średnik cztery i pięć dziesięciotysięcznych zamknięcie nawiasu i nawias dwudziesty szósty luty, średnik cztery i pięćdziesiąt jeden dziesięciotysięcznych zamknięcie nawiasu.
Czy każda funkcja przyjmuje zawsze wartość największą? Czy każda funkcja zawsze przyjmuje wartość najmniejszą? Odpowiedzi na te pytania uzyskamy analizując poniższy materiał.
Twoje cele
Wyznaczysz najmniejszą/największą wartość funkcji, o ile taka istnieje.
Sprawdzisz, czy funkcja posiada wartość najmniejszą/największą.
Udowodnisz, że dana liczba jest najmniejszą/największą wartością funkcji.
Wyznaczysz najmniejszą/największą wartość funkcji w przedziale domkniętym, o ile taka istnieje.
Sprawdzisz, czy funkcja posiada wartość najmniejszą/największą w przedziale domkniętym.
Udowodnisz, że dana liczba jest najmniejszą/największą wartością funkcji w przedziale domkniętym,.
Najmniejsza wartość funkcji liczbowej
Definicja: Najmniejsza wartość funkcji liczbowej
Najmniejszą wartością funkcji liczbowej nazywamy najmniejszą z liczb należących do zbioru wartości funkcji, o ile w zbiorze wartości taka liczba istnieje.
Największa wartość funkcji liczbowej
Definicja: Największa wartość funkcji liczbowej
Największą wartością funkcji liczbowej nazywamy największą z liczb należących do zbioru wartości funkcji, o ile w zbiorze wartości taka liczba istnieje.
Funkcja może być opisana różnymi sposobami. Pokażemy, w jaki sposób możemy wyznaczyć najmniejszą/największą wartość funkcji w zależności od sposobu opisu funkcji.
Pomogą nam w tym poniższe przykłady.
Przykład 1
Funkcja opisana jest za pomocą grafu.
R18TTOZZLUKEN
Graf składa się z dwóch pionowo ustawionych elips reprezentujących odpowiednio: lewa zbiór X, prawa zbiór Y. Z liczb będących elementami zbioru X poprowadzone są strzałki z grotami skierowanymi do elementów ze zbioru Y. Nad strzałkami widnieje litera „f” oznaczająca funkcję odwzorowującą zbiór X w zbiór Y. Wszystkie elementy z obu zbiorów mają parę. Pary są następujące: minus 3, 13; minus 2, 10; minus 1, 7; minus 1 7; 0, 4; 1 1; 2 minus 2; 3 minus 5; 4 minus 8.
Wskażemy największą oraz najmniejszą wartość funkcji .
Rozwiązanie
Na podstawie grafu określimy zbiór wartości funkcji .
Analizując zbiór wartości funkcji , zauważamy, że funkcja osiąga wartość najmniejszą, równą , dla argumentu oraz wartość największą, równą , dla argumentu .
Przykład 2
Funkcja opisana jest za pomocą tabelki.
Wyznaczymy największą oraz najmniejszą wartość funkcji .
Rozwiązanie
Na podstawie tabelki wyznaczymy zbiór wartości funkcji .
Zbiór wartości funkcjizbiór wartości funkcjiZbiór wartości funkcji jest zbiorem zawierającym trzy elementy.
Funkcja przyjmuje wartość najmniejszą, równą , dla trzech argumentów: ; ; .
Funkcja przyjmuje wartość największą, równą , dla trzech argumentów: ; ; .
Przykład 3
Funkcja opisana jest za pomocą zbioru par uporządkowanych.
Wyznaczymy najmniejszą oraz największą wartość funkcji .
Rozwiązanie
Zapisujemy zbiór wartości funkcji .
Analizując zbiór wartości funkcji zauważamy, że funkcja osiąga wartość najmniejszą, równą , dla argumentu , a wartość największą, równą , dla argumentu .
Powyższe przykłady pokazały nam, że funkcja może osiągać wartość najmniejszą oraz wartość największą.
Czy każda funkcja zawsze osiąga wartość najmniejszą oraz wartość największą?
W każdym z powyższych przykładów dziedziną funkcji był zbiór skończony składający się z niewielu elementów. Zbiór wartości funkcji również był zbiorem skończonym. W celu wyznaczenia najmniejszej lub największej wartości funkcji należało zapisać elementy tworzące zbiór wartości funkcjizbiór wartości funkcjizbiór wartości funkcji w porządku rosnącym. Najmniejsza liczba należąca do zbioru wartości była najmniejszą wartością funkcji, a liczba największa była największą wartością funkcji. Kolejne przykłady pokażą nam w jaki sposób wyznaczyć wartość najmniejszą/największą funkcji, gdy jest ona opisana za pomocą wzoru, wykresu lub opisu słownego.
Przykład 4
Funkcja przedstawiona jest za pomocą opisu słownego.
Funkcja każdej liczbie rzeczywistej przyporządkowuje różnicę wartości bezwzględnej liczby i liczby . Sprawdzimy, czy funkcja posiada wartość najmniejszą oraz wartość największą.
Rozwiązanie
W celu wyznaczenia zbioru wartości funkcji , zapiszemy wzór tej funkcji oraz naszkicujemy jej wykres.
Wzór funkcji: , gdy .
R12JPBJB5GGGS
Ilustracja przedstawia układ współrzędnych z poziomą osią X od minus pięciu do pięciu oraz z pionową osią Y od minus czterech do trzech. Na płaszczyźnie narysowany jest wykres funkcji przypominający kształtem literę V. Wykres składa się z dwóch półprostych i jest symetryczny względem osi X. Lewa półprosta przecina oś X w punkcie minus 3, a jej koniec znajduje się w punkcie 0 minus 3. Prawa półprosta ma koniec w tym samym punkcie i przecina oś X w punkcie 3.
Z wykresu odczytujemy zbiór wartości funkcjizbiór wartości funkcjizbiór wartości funkcji .
.
Zbiorem wartości funkcji jest przedział lewostronnie domknięty.
Funkcja przyjmuje wartość najmniejszą równą , dla argumentu .
Funkcja nie przyjmuje wartości największej.
Przykład 5
Funkcja opisana jest za pomocą wzoru , gdy . Sprawdzimy, czy funkcja przyjmuje wartość najmniejszą oraz czy przyjmuje wartość największą.
Rozwiązanie
W celu wyznaczenia zbioru wartości funkcji naszkicujemy jej wykres.
R1GAFXMCBPMBL
Ilustracja przedstawia układ współrzędnych z poziomą osią X od minus pięciu do pięciu oraz z pionową osią Y od minus trzech do czterech. Na płaszczyźnie narysowana jest parabola z ramionami skierowanymi w dół, będąca wykresem funkcji f. Wierzchołek paraboli znajduje się w punkcie 0 3.
Z wykresu odczytujemy zbiór wartości funkcji .
.
Zbiorem wartości funkcji jest przedział prawostronnie domknięty.
Funkcja przyjmuje wartość największą równą , dla argumentu .
Funkcja nie przyjmuje wartości najmniejszej.
Ważne!
Podsumujmy poznane informacje.
Jeżeli dziedziną funkcji jest zbiór skończony składający się z niewielkiej liczby elementów, to do wyznaczenia wartości największej oraz wartości najmniejszej funkcji należy uporządkować liczby należące do zbioru wartości od najmniejszej do największej liczby i wskazać najmniejszą i największą wartość funkcji.
Jeżeli dziedziną funkcji jest zbiór nieskończony, to funkcja może nie przyjmować wartości największej/najmniejszej.
Skupimy się teraz na wyznaczaniu najmniejszej i największej wartości funkcji na przedziale domknietym. Najmniejszą/największą wartość funkcji liczbowej zwykle określa się posługując się wzorem funkcji. Nasze rozważania będziemy prowadzić korzystając z wykresu funkcji.
Przykład 6
Funkcja opisana jest za pomocą wykresu.
R1JM77N6JFXND
Ilustracja przedstawia układ współrzędnych z poziomą osią X od minus pięciu do pięciu oraz z pionową osią Y od minus czterech do czterech. Wykres funkcji jest w kształcie nieregularnej fali o początku w punkcie nawias, minus, trzy, średnik, dwa, zamknięcie nawiasu, a koniec w punkcie nawias, cztery, średnik, minus, cztery, zamknięcie nawiasu. Wykres ten przechodzi przez następujące punkty charakterystyczne: nawias, minus, jeden, średnik, zero, zamknięcie nawiasu oraz nawias, zero, średnik, minus, trzy, zamknięcie nawiasu. Najwyżej położonym punktem wykresu jest punkt o współrzędnych nawias, minus, dwa, średnik, trzy początek ułamka, jeden, mianownik, dwa, koniec ułamka, zamknięcie nawiasu, a najniżej położonym punktem wykresu jest jego koniec, czyli przytoczony wcześniej punkt nawias, cztery, średnik, minus, cztery, zamknięcie nawiasu.
Odczytamy z wykresu zbiór wartości funkcji. Podamy najmniejszą wartość funkcjinajmniejsza wartość funkcjinajmniejszą wartość funkcji oraz największą wartość funkcjinajwiększa wartość funkcjinajwiększą wartość funkcji, o ile istnieje, oraz argument (argumenty), dla którego (dla których) ta wartość jest przyjmowana.
Rozwiązanie
Wyznaczymy zbiór wartości funkcji.
Wartość największą, równą , przyjmuje funkcja dla argumentu .
Wartość najmniejszą, równą , przyjmuje funkcja dla argumentu .
R4SPEJPRVLGZ6
W aplecie przedstawiono układ współrzędnych z poziomą osią X od minus pięciu do pięciu oraz z pionową osią Y od minus czterech do czterech. Wykres funkcji jest w kształcie nieregularnej fali o początku w punkcie nawias, minus, trzy, średnik, dwa, zamknięcie nawiasu, a koniec w punkcie nawias, cztery, średnik, minus, cztery, zamknięcie nawiasu. Wykres ten przechodzi przez następujące punkty charakterystyczne: nawias, minus, jeden, średnik, zero, zamknięcie nawiasu oraz nawias, zero, średnik, minus, trzy, zamknięcie nawiasu. Najwyżej położonym punktem wykresu jest punkt o współrzędnych nawias, minus, dwa, średnik, trzy początek ułamka, jeden, mianownik, dwa, koniec ułamka, zamknięcie nawiasu, a najniżej położonym punktem wykresu jest jego koniec, czyli przytoczony wcześniej punkt nawias, cztery, średnik, minus, cztery, zamknięcie nawiasu. W aplecie zawarta jest animacja przedstawiająca na osi Y zbiór wartości tej funkcji. Zbiór ten jest pionowym odcinkiem domkniętym rozciągającym na osi Y od minus cztery do trzy i pół.
W aplecie przedstawiono układ współrzędnych z poziomą osią X od minus pięciu do pięciu oraz z pionową osią Y od minus czterech do czterech. Wykres funkcji jest w kształcie nieregularnej fali o początku w punkcie nawias, minus, trzy, średnik, dwa, zamknięcie nawiasu, a koniec w punkcie nawias, cztery, średnik, minus, cztery, zamknięcie nawiasu. Wykres ten przechodzi przez następujące punkty charakterystyczne: nawias, minus, jeden, średnik, zero, zamknięcie nawiasu oraz nawias, zero, średnik, minus, trzy, zamknięcie nawiasu. Najwyżej położonym punktem wykresu jest punkt o współrzędnych nawias, minus, dwa, średnik, trzy początek ułamka, jeden, mianownik, dwa, koniec ułamka, zamknięcie nawiasu, a najniżej położonym punktem wykresu jest jego koniec, czyli przytoczony wcześniej punkt nawias, cztery, średnik, minus, cztery, zamknięcie nawiasu. W aplecie zawarta jest animacja przedstawiająca na osi Y zbiór wartości tej funkcji. Zbiór ten jest pionowym odcinkiem domkniętym rozciągającym na osi Y od minus cztery do trzy i pół.
Sprawdzimy, czy funkcja przyjmuje wartość największą. Skorzystamy z wykresu funkcji.
Rozwiązanie
Obliczymy wartości funkcji dla argumentów: i .
Funkcja przyjmuje wartość największą, równą , dla argumentu .
R1RS3CPDZUB65
Ilustracja przedstawia układ współrzędnych z poziomą osią X od minus sześciu do sześciu oraz z pionową osią Y od minus jeden do sześciu. Wykres funkcji leży w pierwszej ćwiartce, jest w łukowatym kształcie o wybrzuszeniu skierowanym w stronę początku układu współrzędnych. Wykres podobny jest do wykresu funkcji początek ułamka, jeden, mianownik, x, koniec ułamka, jednak jest bardziej odsunięty od punktu nawias, zero, średnik, zero, zamknięcie nawiasu. Początek wykresu znajduje się w punkcie nawias, jeden, średnik, pięć, zamknięcie nawiasu, a koniec w punkcie nawias, pięć, średnik, jeden, zamknięcie nawiasu.
Ilustracja przedstawia układ współrzędnych z poziomą osią X od minus sześciu do sześciu oraz z pionową osią Y od minus jeden do sześciu. Wykres funkcji leży w pierwszej ćwiartce, jest w łukowatym kształcie o wybrzuszeniu skierowanym w stronę początku układu współrzędnych. Wykres podobny jest do wykresu funkcji początek ułamka, jeden, mianownik, x, koniec ułamka, jednak jest bardziej odsunięty od punktu nawias, zero, średnik, zero, zamknięcie nawiasu. Początek wykresu znajduje się w punkcie nawias, jeden, średnik, pięć, zamknięcie nawiasu, a koniec w punkcie nawias, pięć, średnik, jeden, zamknięcie nawiasu.
Wykażemy, że najmniejszą wartością funkcji jest liczba .
Rozwiązanie
Korzystając z własności pierwiastków arytmetycznych stopnia drugiego, obliczymy wartości funkcji dla argumentów: i .
Funkcja przyjmuje wartość najmniejszą, równą , dla argumentu .
Możemy sprawdzić nasze przypuszczenia szkicując wykres funkcji.
R1633PZBP9LDV
Ilustracja przedstawia układ współrzędnych z poziomą osią X od minus dwóch do jedenastu oraz z pionową osią Y od minus jeden do sześciu. Wykres funkcji leży w pierwszej ćwiartce, jest w łukowatym kształcie o wybrzuszeniu skierowanym w skośnie w prawo i do góry. Wykres ten jest przesuniętym wykresem funkcji pierwiastek kwadratowy z x koniec pierwiastka o jeden w prawo, czyli jego początek znajduje się nie w punkcie nawias, zero, średnik, zero, zamknięcie nawiasu, a w punkcie nawias, jeden, średnik, zero, zamknięcie nawiasu. Koniec wykresu znajduje się w punkcie nawias, dziesięć, średnik, trzy, zamknięcie nawiasu. Funkcja jest rosnąca.
Ilustracja przedstawia układ współrzędnych z poziomą osią X od minus dwóch do jedenastu oraz z pionową osią Y od minus jeden do sześciu. Wykres funkcji leży w pierwszej ćwiartce, jest w łukowatym kształcie o wybrzuszeniu skierowanym w skośnie w prawo i do góry. Wykres ten jest przesuniętym wykresem funkcji pierwiastek kwadratowy z x koniec pierwiastka o jeden w prawo, czyli jego początek znajduje się nie w punkcie nawias, zero, średnik, zero, zamknięcie nawiasu, a w punkcie nawias, jeden, średnik, zero, zamknięcie nawiasu. Koniec wykresu znajduje się w punkcie nawias, dziesięć, średnik, trzy, zamknięcie nawiasu. Funkcja jest rosnąca.
Aplet przedstawia wykresy dwóch funkcji. Przeanalizuj uważnie przykłady przedstawione w aplecie. Zmieniając położenia suwaków oraz zmieniając dziedzinę funkcji zauważ, jak zmieniają się wartości najmniejsze oraz największe funkcji. Odpowiedz na pytanie: czy zawsze funkcja przyjmuje wartość najmniejszą oraz wartość największą?
Zapoznaj się z opisem apletu, który przedstawia wykresy dwóch funkcji. Zwróć uwagę, że zmieniając dziedzinę funkcji, zmieniają się wartości najmniejsze oraz największe funkcji. Odpowiedz na pytanie: czy zawsze funkcja przyjmuje wartość najmniejszą oraz wartość największą?
R1EPO58BX1PPD
Mając funkcję f od x równa się a x dodać b, określimy jej wartości największe i najmniejsze. Jeżeli dziedziną tej funkcji jest zbiór liczb rzeczywistych, funkcja nie jest ograniczona, to nie przyjmuje ona wartości największych lub najmniejszych, gdyż jej wykresem jest prosta. Chyba, że prosta jest pozioma, wtedy jej wartość największa i najmniejsza są równe i prosta oczywiście je osiąga. Jeżeli ograniczymy dziedzinę tej funkcji do przedziału, to funkcja może osiągnąć wartość najmniejszą i największą. Dla ułatwienia weźmy przykład funkcji y równa się x, czyli współczynnik a wynosi 1, współczynnik b wynosi 0. Teraz dla dziedziny równej zbiorowi liczb rzeczywistych, funkcja ta nie przyjmie wartości najmniejszej ani największej. Jeżeli ograniczymy dziedzinę na przykład do przedziału obustronnie domkniętego 0 1, to funkcja przyjmie wartość najmniejszą dla wartości x równa się 0 i wyniesie ona zero oraz osiągnie wartość największą dla wartości x równa się 1 i wyniesie ona 1. Jest to funkcja rosnąca, zatem dla większych argumentów, funkcja przyjmuje większe wartości. Gdybyśmy mieli funkcję malejącą, na przykład y równa się minus 3 x odjąć 1 na tej samej dziedzinie, to zauważymy, że ze wzrostem argumentów, wartości przyjmowane przez funkcję maleją, zatem na tym samym przedziale funkcja malejąca przyjmie wartość największą dla x równego 0 i wartość ta wyniesie minus 1, a jej wartość najmniejsza będzie dla argumentu największego, czyli dla x równego 1 i wyniesie minus 4. Zmieniając ponownie dziedzinę, tym razem na przedział otwarty, zauważymy, że funkcja nie przyjmie wartości najmniejszej, ani największej. Może być też sytuacja, w której dziedzina jest jednostronnie domknięta. Wtedy funkcja przyjmie jedno z dwóch: albo wartość największą albo najmniejszą. Mając funkcję kwadratową postaci f od x równa się a x kwadrat dodać b x dodać c dla dowolnego x należącego do zbioru liczb rzeczywistych, od razu wiemy, że funkcja przyjmuje jedną ze swoich ekstremalnych wartości, bowiem wykresem tej funkcji jest parabola. To, czy przyjmie ona wartość największą czy najmniejszą, zależy od współczynnika a. Jeśli a jest dodatnie, ramiona paraboli skierowane są do góry i wtedy funkcja osiąga wartość najmniejszą w swoim wierzchołu. Analogicznie dla ujemnego a, gdy parabola ma ramiona skierowane do dołu, funkcja osiąga wartość największą. Oczywiście, gdy ograniczymy dziedzinę do przedziału obustronnie domkniętego, funkcja osiągnie zarówno swoją wartość największą, jak i najmniejszą. Jeżeli dziedzina będzie przedziałem obustronnie otwartym, to funkcja osiągnie tylko jedną ze swych ekstremalnych wartość. A dla przedziałów jednostronnie otwartych może być różnie: funkcja może przyjąć obie ekstremalne wartości, a może tylko jedną w wierzchołku.
Mając funkcję f od x równa się a x dodać b, określimy jej wartości największe i najmniejsze. Jeżeli dziedziną tej funkcji jest zbiór liczb rzeczywistych, funkcja nie jest ograniczona, to nie przyjmuje ona wartości największych lub najmniejszych, gdyż jej wykresem jest prosta. Chyba, że prosta jest pozioma, wtedy jej wartość największa i najmniejsza są równe i prosta oczywiście je osiąga. Jeżeli ograniczymy dziedzinę tej funkcji do przedziału, to funkcja może osiągnąć wartość najmniejszą i największą. Dla ułatwienia weźmy przykład funkcji y równa się x, czyli współczynnik a wynosi 1, współczynnik b wynosi 0. Teraz dla dziedziny równej zbiorowi liczb rzeczywistych, funkcja ta nie przyjmie wartości najmniejszej ani największej. Jeżeli ograniczymy dziedzinę na przykład do przedziału obustronnie domkniętego 0 1, to funkcja przyjmie wartość najmniejszą dla wartości x równa się 0 i wyniesie ona zero oraz osiągnie wartość największą dla wartości x równa się 1 i wyniesie ona 1. Jest to funkcja rosnąca, zatem dla większych argumentów, funkcja przyjmuje większe wartości. Gdybyśmy mieli funkcję malejącą, na przykład y równa się minus 3 x odjąć 1 na tej samej dziedzinie, to zauważymy, że ze wzrostem argumentów, wartości przyjmowane przez funkcję maleją, zatem na tym samym przedziale funkcja malejąca przyjmie wartość największą dla x równego 0 i wartość ta wyniesie minus 1, a jej wartość najmniejsza będzie dla argumentu największego, czyli dla x równego 1 i wyniesie minus 4. Zmieniając ponownie dziedzinę, tym razem na przedział otwarty, zauważymy, że funkcja nie przyjmie wartości najmniejszej, ani największej. Może być też sytuacja, w której dziedzina jest jednostronnie domknięta. Wtedy funkcja przyjmie jedno z dwóch: albo wartość największą albo najmniejszą. Mając funkcję kwadratową postaci f od x równa się a x kwadrat dodać b x dodać c dla dowolnego x należącego do zbioru liczb rzeczywistych, od razu wiemy, że funkcja przyjmuje jedną ze swoich ekstremalnych wartości, bowiem wykresem tej funkcji jest parabola. To, czy przyjmie ona wartość największą czy najmniejszą, zależy od współczynnika a. Jeśli a jest dodatnie, ramiona paraboli skierowane są do góry i wtedy funkcja osiąga wartość najmniejszą w swoim wierzchołu. Analogicznie dla ujemnego a, gdy parabola ma ramiona skierowane do dołu, funkcja osiąga wartość największą. Oczywiście, gdy ograniczymy dziedzinę do przedziału obustronnie domkniętego, funkcja osiągnie zarówno swoją wartość największą, jak i najmniejszą. Jeżeli dziedzina będzie przedziałem obustronnie otwartym, to funkcja osiągnie tylko jedną ze swych ekstremalnych wartość. A dla przedziałów jednostronnie otwartych może być różnie: funkcja może przyjąć obie ekstremalne wartości, a może tylko jedną w wierzchołku.
Ilustracja przedstawia układ współrzędnych z poziomą osią X od minus czterech do sześciu oraz z pionową osią Y od minus trzech do trzech. Na płaszczyźnie narysowany jest wykres funkcji f składający się z trzech odcinków i jednego punktu. Od lewej mamy: Odcinek prawostronnie otwarty, którego lewy koniec jest w punkcie minus 3 0, a prawy koniec nienależący do odcinka jest w punkcie 1 2. Punkt ten jest także lewym końcem drugiego odcinka, również nienależącym do tego odcinka. Prawy koniec drugiego odcinka jest w punkcie 3 1. Trzeci odcinek jest odcinkiem otwartym o lewym końcu w punkcie 3 minus 1 i prawym końcu w punkcie 5 1. Punkt należący do wykresu funkcji ma współrzędne 5 minus dwa.
Odczytaj z wykresu najmniejszą oraz największą wartość funkcji.
R1EO524Z315E7
(Uzupełnij).
Wartość największa – nie istnieje.
Wartość najmniejsza – .
Polecenie 2
Wyznacz (o ile istnieje) największą oraz najmniejszą wartość funkcji , gdy .
Wartość największa – .
Wartość najmniejsza – nie istnieje.
Przeanalizuj uważnie przykłady przedstawione w animacji. Najpierw samodzielnie rozwiąż zadania, następnie sprawdź swoje rozwiązania z tymi, które są przedstawione w animacji. W przykładzie drugim pamiętaj o własnościach pierwiastków arytmetycznych stopnia drugiego.
R7PAUHA35S5B8
Film nawiązujący do treści materiału dotyczącej najmniejszej i największej wartości funkcji w przedziale domkniętym.
Film nawiązujący do treści materiału dotyczącej najmniejszej i największej wartości funkcji w przedziale domkniętym.
Film nawiązujący do treści materiału dotyczącej najmniejszej i największej wartości funkcji w przedziale domkniętym.
Po przeanalizowaniu materiału przedstawionego w animacji, wykonaj poniższe polecenia.
Polecenie 3
Funkcja opisana jest za pomocą wzoru.
, gdy .
Naszkicuj wykres tej funkcji, wyznacz jej zbiór wartości, wyznacz jej wartość największą oraz najmniejszą (o ile istnieją).
R1GA5RPTVBLVK
Ilustracja przedstawia układ współrzędnych z poziomą osią X od minus sześciu do sześciu oraz z pionową osią Y od minus trzech do sześciu. Wykres funkcji leży w pierwszej, drugiej i trzeciej ćwiartce i jest łamaną otwartą o dwóch bokach, czyli odcinkach. Początek lewego boku łamanej znajduje się w punkcie nawias, minus, cztery, średnik, minus, dwa, zamknięcie nawiasu, a koniec tego boku znajduje się w punkcie nawias, trzy, średnik, pięć, zamknięcie nawiasu. Jest to również początek drugiego boku o końcu w punkcie o współrzędnych nawias, cztery, średnik, cztery, zamknięcie nawiasu. Pierwszy bok przecina oś Y w punkcie dwa.
Funkcja przyjmuje wartość największą, równą , dla argumentu .
Funkcja przyjmuje wartość najmniejszą, równą , dla argumentu .
Polecenie 4
Funkcja opisana jest za pomocą wykresu.
RMC821TBLLRRB
Ilustracja przedstawia układ współrzędnych z poziomą osią X od minus ośmiu do ośmiu oraz z pionową osią Y od minus trzech do sześciu. Wykres funkcji leży w pierwszej, drugiej i czwartej ćwiartce i jest łamaną otwartą o pięciu bokach, czyli odcinkach. Początek pierwszego ukośnego boku łamanej znajduje się w punkcie nawias, minus, siedem, średnik, cztery, zamknięcie nawiasu, a koniec tego boku znajduje się w punkcie nawias, minus, cztery początek ułamka, jeden, mianownik, dwa, koniec ułamka, średnik, dwa początek ułamka, jeden, mianownik, dwa, koniec ułamka, zamknięcie nawiasu. Drugi bok łamanej zaczyna się w końcu poprzedniego i jest poziomy. Jego koniec jest w punkcie nawias, minus, dwa, średnik, dwa początek ułamka, jeden, mianownik, dwa, koniec ułamka, zamknięcie nawiasu. Trzeci bok zaczyna się w końcu poprzedniego i jest ukośny. Jego koniec znajduje się w punkcie nawias, dwa, średnik, minus, jeden, zamknięcie nawiasu. Jest to również początek czwartego, poziomego boku łamanej o końcu w punkcie o nawias, cztery, średnik, minus, jeden, zamknięcie nawiasu. W tym punkcie zaczyna się piąty, ukośny bok łamanej, którego koniec jest w punkcie nawias, siedem, średnik, cztery, zamknięcie nawiasu.
RF4DBGC7A292H
Dostępne opcje do wyboru: jest równa cztery, jest równa dwa przecinek cztery, nie istnieje, jest równa minus, zero przecinek pięć, nie istnieje, jest równa zero, jest równa minus, jeden. Polecenie: Na podstawie wykresu uzupełnij poniższe zdania. Przeciągnij prawidłowe odpowiedzi w poprawne miejsca. Najmniejsza wartość funkcji luka do uzupełnienia .
Największa wartość funkcji luka do uzupełnienia .
Dostępne opcje do wyboru: jest równa cztery, jest równa dwa przecinek cztery, nie istnieje, jest równa minus, zero przecinek pięć, nie istnieje, jest równa zero, jest równa minus, jeden. Polecenie: Na podstawie wykresu uzupełnij poniższe zdania. Przeciągnij prawidłowe odpowiedzi w poprawne miejsca. Najmniejsza wartość funkcji luka do uzupełnienia .
Największa wartość funkcji luka do uzupełnienia .
Zestaw ćwiczeń interaktywnych
Fullpage
Pokaż ćwiczenia:
1
Ćwiczenie 1
Rysunek przedstawia wykres funkcji .
RNV7FPQ9G72H3
Ilustracja przedstawia układ współrzędnych z poziomą osią X od minus pięciu do pięciu oraz z pionową osią Y od minus trzech do trzech. Na płaszczyźnie narysowany jest wykres funkcji f składający się z dwóch odcinków i jednego punktu. Od lewej mamy: otwarty odcinek, którego lewy koniec jest w punkcie minus 4 2, a prawy koniec w punkcie minus 1 minus 1. Drugi odcinek ma lewy koniec w punkcie 1 minus 2 i prawy koniec w punkcie 3 minus 1. Oba końce należą do tego odcinka. Punkt należący do wykresu funkcji ma współrzędne 4 1.
R1VN6ALTORRDH
Podaj, o ile istnieje, największą i najmniejszą wartość funkcji f. Wartość największa: 1. minus, trzy, 2. dwa, 3. minus, dwa, 4. wartość największa nie istnieje, 5. trzy, 6. wartość najmniejsza nie istnieje.
Wartość najmniejsza: 1. minus, trzy, 2. dwa, 3. minus, dwa, 4. wartość największa nie istnieje, 5. trzy, 6. wartość najmniejsza nie istnieje.
Podaj, o ile istnieje, największą i najmniejszą wartość funkcji f. Wartość największa: 1. minus, trzy, 2. dwa, 3. minus, dwa, 4. wartość największa nie istnieje, 5. trzy, 6. wartość najmniejsza nie istnieje.
Wartość najmniejsza: 1. minus, trzy, 2. dwa, 3. minus, dwa, 4. wartość największa nie istnieje, 5. trzy, 6. wartość najmniejsza nie istnieje.
1
Ćwiczenie 2
Rysunek przedstawia wykres funkcji .
R1CRAUB5GO2ZM
Ilustracja przedstawia układ współrzędnych z poziomą osią X od minus pięciu do pięciu oraz z pionową osią Y od minus dwóch do czterech. Na płaszczyźnie narysowany jest wykres funkcji f składający się z czterech odcinków. Od lewej mamy: lewostronnie otwarty odcinek, którego lewy koniec jest w punkcie minus 3 2, a prawy koniec w punkcie minus 1 2. Drugi odcinek zaczyna się w tym samym punkcie, a jego prawy koniec ma współrzędne 0 1 i jest to lewy koniec trzeciego odcinka. Prawy koniec trzeciego odcinka ma współrzędne 1 3 i jest to jednocześnie lewy koniec czwartego odcinka. Prawy koniec ostatniego odcinka znajduje się w punkcie 3 minus 1.
RRA59GD298MKC
Zaznacz, o ile istnieje, największą i najmniejszą wartość funkcji f. Wartość największa:
trzy wartość największa nie istnieje jeden dwa
Wartość najmniejsza:
minus, trzy minus, jeden wartość najmniejsza nie istneje minus, dwa
Zaznacz, o ile istnieje, największą i najmniejszą wartość funkcji f. Wartość największa:
trzy wartość największa nie istnieje jeden dwa
Wartość najmniejsza:
minus, trzy minus, jeden wartość najmniejsza nie istneje minus, dwa
RJAGQ2QLFLPNU2
Ćwiczenie 3
Funkcja f opisana jest za pomocą wzoru f nawias, x, zamknięcie nawiasu, równa się, minus, trzy x, plus, dwa, gdy x, należy do, nawias ostry, minus, trzy, przecinek, sześć, zamknięcie nawiasu ostrego. Wskaż wszystkie zdania prawdziwe. Możliwe odpowiedzi: 1. Największą wartością funkcji f jest liczba jedenaście., 2. Najmniejszą wartość funkcja f przyjmuje dla x, równa się, sześć., 3. Funkcja f nie przyjmuje wartości największej., 4. Największą wartością funkcji f jest liczba minus, szesnaście.
R13H9CMDA64M42
Ćwiczenie 4
Wyznacz (o ile istnieje) największą i najmniejszą wartość funkcji f nawias x zamknięcie nawiasu, równa się, początek ułamka, jeden, mianownik, trzy, koniec ułamka, x, minus, cztery w przedziale nawias ostry, minus, trzydzieści dziewięć przecinek jeden dwa trzy zamknięcie nawiasu ostrego. Wartość najmniejsza: 1. minus, dziewiętnaście, 2. wartość najmniejsza nie istnieje, 3. trzydzieści siedem, 4. czterdzieści trzy, 5. minus, siedemnaście, 6. dwadzieścia siedem, 7. wartość największa nie istneje, 8. minus, piętnaście.
Wartość największa: 1. minus, dziewiętnaście, 2. wartość najmniejsza nie istnieje, 3. trzydzieści siedem, 4. czterdzieści trzy, 5. minus, siedemnaście, 6. dwadzieścia siedem, 7. wartość największa nie istneje, 8. minus, piętnaście.
Wyznacz (o ile istnieje) największą i najmniejszą wartość funkcji f nawias x zamknięcie nawiasu, równa się, początek ułamka, jeden, mianownik, trzy, koniec ułamka, x, minus, cztery w przedziale nawias ostry, minus, trzydzieści dziewięć przecinek jeden dwa trzy zamknięcie nawiasu ostrego. Wartość najmniejsza: 1. minus, dziewiętnaście, 2. wartość najmniejsza nie istnieje, 3. trzydzieści siedem, 4. czterdzieści trzy, 5. minus, siedemnaście, 6. dwadzieścia siedem, 7. wartość największa nie istneje, 8. minus, piętnaście.
Wartość największa: 1. minus, dziewiętnaście, 2. wartość najmniejsza nie istnieje, 3. trzydzieści siedem, 4. czterdzieści trzy, 5. minus, siedemnaście, 6. dwadzieścia siedem, 7. wartość największa nie istneje, 8. minus, piętnaście.
RUTQC7LFRKT2O2
Ćwiczenie 5
Wyznacz (o ile istnieje) największą i najmniejszą wartość funkcji f nawias x zamknięcie nawiasu, równa się, minus, początek ułamka, jeden, mianownik, dwa, koniec ułamka, x indeks górny, dwa, koniec indeksu górnego, plus, pięćdziesiąt w przedziale nawias ostry, minus, cztery przecinek dwa zamknięcie nawiasu ostrego. Wartość największa: 1. pięćdziesiąt sześć, 2. czterdzieści dwa, 3. wartość najmniejsza nie istnieje, 4. pięćdziesiąt, 5. wartość największa nie istneje, 6. pięćdziesiąt osiem, 7. czterdzieści osiem, 8. trzydzieści sześć.
Wartość najmniejsza: 1. pięćdziesiąt sześć, 2. czterdzieści dwa, 3. wartość najmniejsza nie istnieje, 4. pięćdziesiąt, 5. wartość największa nie istneje, 6. pięćdziesiąt osiem, 7. czterdzieści osiem, 8. trzydzieści sześć.
Wyznacz (o ile istnieje) największą i najmniejszą wartość funkcji f nawias x zamknięcie nawiasu, równa się, minus, początek ułamka, jeden, mianownik, dwa, koniec ułamka, x indeks górny, dwa, koniec indeksu górnego, plus, pięćdziesiąt w przedziale nawias ostry, minus, cztery przecinek dwa zamknięcie nawiasu ostrego. Wartość największa: 1. pięćdziesiąt sześć, 2. czterdzieści dwa, 3. wartość najmniejsza nie istnieje, 4. pięćdziesiąt, 5. wartość największa nie istneje, 6. pięćdziesiąt osiem, 7. czterdzieści osiem, 8. trzydzieści sześć.
Wartość najmniejsza: 1. pięćdziesiąt sześć, 2. czterdzieści dwa, 3. wartość najmniejsza nie istnieje, 4. pięćdziesiąt, 5. wartość największa nie istneje, 6. pięćdziesiąt osiem, 7. czterdzieści osiem, 8. trzydzieści sześć.
R13J7DC9J8T9R2
Ćwiczenie 6
Funkcja f opisana jest za pomocą wzoru f nawias, x, zamknięcie nawiasu, równa się, początek ułamka, dwa, mianownik, x, koniec ułamka, gdy x, większy niż, zero. Zaznacz wszystkie zdania prawdziwe. Możliwe odpowiedzi: 1. Funkcja f nie przyjmuje wartości największej., 2. Funkcja f nie przyjmuje wartości najmniejszej., 3. Najmniejszą wartością funkcji f jest liczba zero., 4. Największą wartością funkcji f jest liczba dwa.
R3MULUMZ3T2GD3
Ćwiczenie 7
Dostępne opcje do wyboru: szesnaście, x, równa się, minus, cztery, x, równa się, minus, trzy, zero, minus, dwa, x, równa się, minus, pięć, minus, cztery, x, równa się, minus, sześć, dwa przecinek pięć. Polecenie: Funkcja f opisana jest za pomocą wzoru f nawias, x, zamknięcie nawiasu, równa się, początek ułamka, jeden, mianownik, dwa, koniec ułamka, x indeks górny, dwa, koniec indeksu górnego, minus, dwa, gdy x, należy do, nawias ostry, minus, sześć, przecinek, minus, trzy, zamknięcie nawiasu ostrego. Uzupełnij poniższe zdania. Wartość największą, równą luka do uzupełnienia , funkcja f przyjmuje dla luka do uzupełnienia .
Wartość najmniejszą, równą luka do uzupełnienia , funkcja f przyjmuje dla luka do uzupełnienia .
Dostępne opcje do wyboru: szesnaście, x, równa się, minus, cztery, x, równa się, minus, trzy, zero, minus, dwa, x, równa się, minus, pięć, minus, cztery, x, równa się, minus, sześć, dwa przecinek pięć. Polecenie: Funkcja f opisana jest za pomocą wzoru f nawias, x, zamknięcie nawiasu, równa się, początek ułamka, jeden, mianownik, dwa, koniec ułamka, x indeks górny, dwa, koniec indeksu górnego, minus, dwa, gdy x, należy do, nawias ostry, minus, sześć, przecinek, minus, trzy, zamknięcie nawiasu ostrego. Uzupełnij poniższe zdania. Wartość największą, równą luka do uzupełnienia , funkcja f przyjmuje dla luka do uzupełnienia .
Wartość najmniejszą, równą luka do uzupełnienia , funkcja f przyjmuje dla luka do uzupełnienia .
R1HAGQ7ANKPRE3
Ćwiczenie 8
Dostępne opcje do wyboru: minus, jeden, x, równa się, zero, x, równa się, trzy, jedenaście, x, równa się, minus, jeden, x, równa się, minus, trzy, zero, minus, cztery, x, równa się, jeden. Polecenie: Funkcja f opisana jest za pomocą wzoru f nawias, x, zamknięcie nawiasu, równa się, trzy, razy, wartość bezwzględna z, x, minus, dwa, koniec wartości bezwzględnej, minus, cztery, gdy x, należy do, nawias ostry, minus, trzy, przecinek, jeden, zamknięcie nawiasu ostrego. Uzupełnij poniższe zdania. Wartość największą, równą luka do uzupełnienia , funkcja f przyjmuje dla luka do uzupełnienia .
Wartość najmniejszą, równą luka do uzupełnienia , funkcja f przyjmuje dla luka do uzupełnienia .
Dostępne opcje do wyboru: minus, jeden, x, równa się, zero, x, równa się, trzy, jedenaście, x, równa się, minus, jeden, x, równa się, minus, trzy, zero, minus, cztery, x, równa się, jeden. Polecenie: Funkcja f opisana jest za pomocą wzoru f nawias, x, zamknięcie nawiasu, równa się, trzy, razy, wartość bezwzględna z, x, minus, dwa, koniec wartości bezwzględnej, minus, cztery, gdy x, należy do, nawias ostry, minus, trzy, przecinek, jeden, zamknięcie nawiasu ostrego. Uzupełnij poniższe zdania. Wartość największą, równą luka do uzupełnienia , funkcja f przyjmuje dla luka do uzupełnienia .
Wartość najmniejszą, równą luka do uzupełnienia , funkcja f przyjmuje dla luka do uzupełnienia .
1
Ćwiczenie 9
Rysunek przedstawia wykres funkcji .
R1PBAF16NRLK8
Ilustracja przedstawia układ współrzędnych z poziomą osią X od minus trzech do pięciu oraz z pionową osią Y od minus jeden do trzech. Wykres funkcji leży w pierwszej i drugiej ćwiartce i jest poziomym odcinkiem o początku w punkcie nawias, minus, jeden, średnik, dwa, zamknięcie nawiasu i końcu w punkcie nawias, trzy, średnik, dwa, zamknięcie nawiasu.
RFBX1AGSFGUD4
Wskaż zdania prawdziwe. Możliwe odpowiedzi: 1. Największą wartością funkcji f jest liczba dwa., 2. Najmniejszą wartością funkcji f jest liczba dwa., 3. Największą wartością funkcji f jest liczba trzy., 4. Najmniejszą wartością funkcji f jest liczba minus, jeden., 5. Największa wartość funkcji f nie istnieje., 6. Najmniejsza wartość funkcji f nie istnieje.
1
Ćwiczenie 10
Rysunek przedstawia wykres funkcji .
RJTZ1CKU8VQT1
Ilustracja przedstawia układ współrzędnych z poziomą osią X od minus czterech do pięciu oraz z pionową osią Y od minus dwóch do trzech. Wykres funkcji leży w pierwszej, drugiej i czwartej ćwiartce i jest łamaną otwartą o czterech ukośnych bokach, czyli odcinkach. Początek pierwszego ukośnego boku łamanej znajduje się w punkcie nawias, minus, trzy, średnik, dwa, zamknięcie nawiasu, a koniec tego boku znajduje się w punkcie nawias, minus, jeden, średnik, zero, zamknięcie nawiasu. Punkt ten jest początkiem drugiego boku łamanej o końcu w punkcie nawias, zero, średnik, jeden, zamknięcie nawiasu. Punkt ten jest początkiem trzeciego boku, którego koniec znajduje się w punkcie nawias, jeden, średnik, minus, jeden, zamknięcie nawiasu. Czwarty bok zaczyna się w końcu poprzedniego, a jego koniec znajduje się w punkcie nawias, trzy, średnik, zero, zamknięcie nawiasu.
RXFKEHXA66EQ6
Na podstawie rysunku uzupełnij poniższe luki. Największa wartość funkcji f jest równa 1. minus, jeden, 2. dwa, 3. minus, trzy, 4. jeden, 5. zero.
Najmniejsza wartość funkcji f jest równa 1. minus, jeden, 2. dwa, 3. minus, trzy, 4. jeden, 5. zero.
Na podstawie rysunku uzupełnij poniższe luki. Największa wartość funkcji f jest równa 1. minus, jeden, 2. dwa, 3. minus, trzy, 4. jeden, 5. zero.
Najmniejsza wartość funkcji f jest równa 1. minus, jeden, 2. dwa, 3. minus, trzy, 4. jeden, 5. zero.
2
Ćwiczenie 11
Funkcja opisana jest za pomocą poniższego wykresu.
RV61BQ982N6UH
Ilustracja przedstawia układ współrzędnych z poziomą osią od minus ośmiu do pięciu oraz z pionową osią od minus czterech do sześciu. Wykres funkcji leży we wszystkich ćwiartkach i jest łamaną otwartą o trzech ukośnych bokach i jednym poziomym. Początek pierwszego ukośnego boku łamanej znajduje się w punkcie , a koniec tego boku znajduje się w punkcie . Punkt ten jest początkiem drugiego, ukośnego boku, którego koniec znajduje się w punkcie . Jest to początek trzeciego, poziomego boku o końcu w punkcie . Ten punkt jest też początkiem czwartego, ukośnego boku o końcu w punkcie .
R3XQGCNVHMNH3
Iloczyn wartości najmniejszej i wartości największej funkcji f jest równy: Możliwe odpowiedzi: 1. minus, piętnaście, 2. szesnaście, 3. minus, pięć, 4. minus, trzy
2
Ćwiczenie 12
R1A2DKKDXF5FR
Funkcja f opisana jest za pomocą wzoru f nawias, x, zamknięcie nawiasu, równa się, początek ułamka, dwa, mianownik, x, koniec ułamka, gdy x, należy do, nawias ostry, dwa, przecinek, osiem, zamknięcie nawiasu ostrego. Zaznacz wszystkie zdania prawdziwe. Możliwe odpowiedzi: 1. Największą wartość funkcja przyjmuje dla x, równa się, dwa., 2. Najmniejsza wartość funkcji jest równa początek ułamka, jeden, mianownik, cztery, koniec ułamka., 3. Funkcja nie przyjmuje wartości największej., 4. Funkcja nie przyjmuje wartości najmniejszej.
2
Ćwiczenie 13
R9798PP87JKRV
Funkcja f jest określona wzorem f nawias x zamknięcie nawiasu, równa się, pierwiastek kwadratowy z x indeks górny, dwa, koniec indeksu górnego, plus, sześć x, plus, dziewięć koniec pierwiastka dla x, należy do, nawias ostry, minus, pięć, przecinek, minus, jeden zamknięcie nawiasu ostrego. Uzupełnij poniższe luki.
Najmniejsza wartość funkcji f jest równa 1. cztery, 2. trzy, 3. dwa, 4. minus, jeden, 5. zero, 6. dziewięć.
Największa wartość funkcji f jest równa 1. cztery, 2. trzy, 3. dwa, 4. minus, jeden, 5. zero, 6. dziewięć.
Funkcja f jest określona wzorem f nawias x zamknięcie nawiasu, równa się, pierwiastek kwadratowy z x indeks górny, dwa, koniec indeksu górnego, plus, sześć x, plus, dziewięć koniec pierwiastka dla x, należy do, nawias ostry, minus, pięć, przecinek, minus, jeden zamknięcie nawiasu ostrego. Uzupełnij poniższe luki.
Najmniejsza wartość funkcji f jest równa 1. cztery, 2. trzy, 3. dwa, 4. minus, jeden, 5. zero, 6. dziewięć.
Największa wartość funkcji f jest równa 1. cztery, 2. trzy, 3. dwa, 4. minus, jeden, 5. zero, 6. dziewięć.
2
Ćwiczenie 14
RGX53BDHVDNO3
Funkcja f jest określona wzorem f nawias x zamknięcie nawiasu, równa się, trzydzieści dwa, minus, wartość bezwzględna z, x, koniec wartości bezwzględnej dla x, należy do, nawias ostry, minus, dwadzieścia przecinek trzy sześć zamknięcie nawiasu ostrego. Uzupełnij:
Największa wartość funkcji f jest równa 1. dwadzieścia cztery, 2. dwanaście, 3. minus, cztery, 4. minus, osiem, 5. trzydzieści dwa, 6. minus, szesnaście.
Najmniejsza wartość funkcji f jest równa 1. dwadzieścia cztery, 2. dwanaście, 3. minus, cztery, 4. minus, osiem, 5. trzydzieści dwa, 6. minus, szesnaście.
Funkcja f jest określona wzorem f nawias x zamknięcie nawiasu, równa się, trzydzieści dwa, minus, wartość bezwzględna z, x, koniec wartości bezwzględnej dla x, należy do, nawias ostry, minus, dwadzieścia przecinek trzy sześć zamknięcie nawiasu ostrego. Uzupełnij:
Największa wartość funkcji f jest równa 1. dwadzieścia cztery, 2. dwanaście, 3. minus, cztery, 4. minus, osiem, 5. trzydzieści dwa, 6. minus, szesnaście.
Najmniejsza wartość funkcji f jest równa 1. dwadzieścia cztery, 2. dwanaście, 3. minus, cztery, 4. minus, osiem, 5. trzydzieści dwa, 6. minus, szesnaście.
3
Ćwiczenie 15
R1SOMH9MKO793
Łączenie par. Funkcja f jest określona wzorem f nawias, x, zamknięcie nawiasu, równa się, początek ułamka, dwanaście, mianownik, x, minus, trzy, koniec ułamka dla x, należy do, nawias ostry, minus, dziewięć, średnik, jeden, zamknięcie nawiasu ostrego. Oceń prawdziwość poniższych zdań.. Funkcja f przyjmuje wartość największą, równą nawias, minus, jeden, zamknięcie nawiasu, dla argumentu x, równa się, minus, dziewięć.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Suma wartości najmniejszej i wartości największej funkcji f jest równa nawias, minus, siedem, zamknięcie nawiasu.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Iloczyn wartości najmniejszej i wartości największej funkcji f jest równy nawias, minus, sześć, zamknięcie nawiasu.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Funkcja f nie przyjmuje wartości najmniejszej.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz
Łączenie par. Funkcja f jest określona wzorem f nawias, x, zamknięcie nawiasu, równa się, początek ułamka, dwanaście, mianownik, x, minus, trzy, koniec ułamka dla x, należy do, nawias ostry, minus, dziewięć, średnik, jeden, zamknięcie nawiasu ostrego. Oceń prawdziwość poniższych zdań.. Funkcja f przyjmuje wartość największą, równą nawias, minus, jeden, zamknięcie nawiasu, dla argumentu x, równa się, minus, dziewięć.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Suma wartości najmniejszej i wartości największej funkcji f jest równa nawias, minus, siedem, zamknięcie nawiasu.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Iloczyn wartości najmniejszej i wartości największej funkcji f jest równy nawias, minus, sześć, zamknięcie nawiasu.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Funkcja f nie przyjmuje wartości najmniejszej.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz
Słownik
zbiór wartości funkcji
zbiór wartości funkcji
zbiór liczb, które otrzymujemy w wyniku obliczenia wartości funkcji dla wszystkich jej argumentów
najmniejsza wartość funkcji
najmniejsza wartość funkcji
najmniejsza z liczb należących do zbioru wartości funkcji, o ile w zbiorze wartości taka liczba istnieje
największa wartość funkcji
największa wartość funkcji
największa z liczb należących do zbioru wartości funkcji, o ile w zbiorze wartości taka liczba istnieje